Τρίτη 31 Ιουλίου 2012
xespao.gr: Βάσεις 2012: Οι εκτιμήσεις για σχολές και τμήματα ...
xespao.gr: Βάσεις 2012: Οι εκτιμήσεις για σχολές και τμήματα ...: Σε λιγότερο από έναν μήνα η αγωνία χιλιάδων υποψηφίων για μία θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα πάρει τέλος... Οι βαθμολογικές...
Citypress-gr®: Φυσικά και μπορείς να λες και να κάνεις ατιμώρητα ...
Citypress-gr®: Φυσικά και μπορείς να λες και να κάνεις ατιμώρητα ...: Ανεπρόκοπε Έλληνα μάθε επιτέλους να φέρεσαι σαν «προοδευτικιά περσόνα». Για να μην είσαι Non grata. Εκπολιτίσου πια: Μπορείς να κάνεις (δ...
Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΙΔΗΣΗΣ: Πράσινο φως από Ελλάδα για τον αγωγό TAP μόνο αν υ...
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΙΔΗΣΗΣ: Πράσινο φως από Ελλάδα για τον αγωγό TAP μόνο αν υ...: Ανοίγει ο δρόμος για την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ στο Ιόνιο και φυσικά της εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων που κρύβονται στον βυθό τ...
EPIRUS TV NEWS: Έχουμε 97.060 κτήρια αλλά νοικιάζουμε 902 για τις ...
EPIRUS TV NEWS: Έχουμε 97.060 κτήρια αλλά νοικιάζουμε 902 για τις ...: Τ ο ελληνικό κράτος έχει 97.060 κτήρια, αλλά νοικιάζει για να στεγάσει υπηρεσίες. Απίστευτο! Αφήνει τα δικά του αναξιοποίητα και προτιμά ν...
Κυριακή 13 Μαΐου 2012
Παρασκευή 4 Μαΐου 2012
Παρασκευή 27 Απριλίου 2012
Τετάρτη 25 Απριλίου 2012
Η ΑΝΕΝΗΜΕΡΩΤΗ ΨΗΦΟΣ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ
Ο “συνωστισμός” έγινε ξανά “διωγμός”
Οι Έλληνες το ‘22 δεν «συνωστίστηκαν» στο λιμάνι της Σμύρνης. «Διώχθηκαν». Στο αλβανικό μέτωπο δεν διεξήχθη ποδοσφαιρικός αγώνας, όπου η ελληνική ομάδα «απώθησε» την ιταλική σύμφωνα με την άκρως διακριτική περιγραφή του Επους του ‘40 από το βιβλίο της κ. Μ. Ρεπούση.
Οι μαθητές της ΣΤ’ Δημοτικού ανακοινώθηκε χθες ότι θα εγκαινιάσουν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο το νέο βιβλίο της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, το οποίο «κάνει τον Ελληνα να αισθάνεται καλά που είναι Ελληνας», όπως δήλωσε χαρακτηριστικά το μέλος της συγγραφικής του ομάδας, κ. Χ. Μηνάογλου.
Συγγραφική ομάδα
Το βιβλίο «Ιστορία του Νεότερου και Σύγχρονου Κόσμου» των καθηγητών Ιστορίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ι. Κολιόπουλου και Ι. Μηχαηλίδη και των εκπαιδευτικών Χ. Μηνάογλου και Αθ. Καλιανιώτη διήνυσε την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους αναθεωρητές ιστοριογράφους που στήριξαν με πάθος το εγχείρημα της κ. Ρεπούση από τους αναγνώστες της παραδοσιακής σχολικής Ιστορίας, τους οποίους ικανοποιεί απολύτως το βιβλίο του κ. Κολιόπουλου.
Πήρε το «τυπωθήτω» από τον υπουργό Παιδείας Γ. Μπαμπινιώτη και την υφυπουργό Ε. Χριστοφιλοπούλου, καθώς «κρίθηκε επιτυχής» η πιλοτική διδασκαλία του κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς που τελειώνει σε περίπου επτά εβδομάδες.
Το νέο βιβλίο ξεκίνησε να γράφεται το 2007, αμέσως μετά την απόσυρση του περιβόητου εγχειριδίου που στοίχισε στην τότε υπουργό Παιδείας κ. Μ. Γιαννάκου τη βουλευτική της έδρα. Πέρασε σχεδόν μία πενταετία και το ίδιο εγχειρίδιο ενδέχεται να στείλει στη Βουλή τη συγγραφέα του κ. Ρεπούση, υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της ΔΗΜ.ΑΡ. στην Α’ Πειραιά, από την αντίστροφη διαδρομή που είχε οδηγήσει στην έξοδο την κ. Γιαννάκου.
Η ομάδα του κ. Κολιόπουλου ανέλαβε τη συγγραφή με απευθείας ανάθεση από τον πρώην υπουργό Παιδείας κ. Ευ. Στυλιανίδη. Η ένταση γύρω από το βιβλίο εκείνη την περίοδο ήταν τόση ώστε ο διαγωνισμός που προηγήθηκε της απευθείας ανάθεσης απέβη άγονος εξαιτίας της εκδήλωσης μηδενικού ενδιαφέροντος για τη συγγραφή του νέου εγχειριδίου της ΣΤ’ Δημοτικού. Η ομάδα του κ. Κολιόπουλου παρέδωσε τα δοκίμια εμπρόθεσμα, τα οποία ενέκρινε μετ’ επαίνων το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Ηλθε όμως αντιμέτωπη με πολιτική εμπλοκή, την οποία δημιούργησε η άρνηση του επιτελείου της κ. Διαμαντοπούλου να προωθήσει τη διδασκαλία του βιβλίου στα Δημοτικά. Τα δοκίμια καταχωνιάστηκαν στα συρτάρια του τρίτου ορόφου του υπουργείου Παιδείας, απ’ όπου τα ανέσυρε μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο αναπληρωτής υπουργός κ. Κ. Αρβανιτόπουλος.
Αντιπαραθέσεις
Η Ιστορία παραμένει διαχρονικά το γνωστικό αντικείμενο που έχει πυροδοτήσει τις εντονότερες αντιπαραθέσεις. Καθόλου τυχαία, είναι το μοναδικό μάθημα για το οποίο δεν έχει εγκριθεί αναλυτικό πρόγραμμα ενώ έχουν πάρει το πράσινο φως 42 προγράμματα σπουδών για όλα τα υπόλοιπα διδακτικά αντικείμενα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στο πλαίσιο του «Ψηφιακού Σχολείου».
Με πρωτοβουλία του κ. Μπαμπινιώτη πραγματοποιήθηκε προ ημερών ευρεία σύσκεψη με τη συμμετοχή εκπροσώπων από όλα τα Ιστορικά Τμήματα των πανεπιστημίων της χώρας. Συμφωνήθηκε να μελετηθεί όλο το υπάρχον υλικό (ισχύοντα αναλυτικά προγράμματα κ.ά.), να υπάρξει νέα συνάντηση εντός του Απριλίου και εντός του Ιουνίου να υποβληθούν προτάσεις από τους εκπροσώπους των Ιστορικών Τμημάτων, επί των οποίων, όπως έχει ανακοινωθεί από το υπουργείο Παιδείας, θα στηριχθεί το αναλυτικό πρόγραμμα της Ιστορίας στα σχολεία.
Γιούλη Μανώλη στον Ελεύθερο Τύπο
ΠΗΓΗ: ANTINEWS
Θα βρεθεί Ελληνας και Ελληνίδα που θα ψηφίσει την κ. Ρεπούση;
Εκείνη η ΔΗΜΑΡ έχει καταληφθεί απο το Πασοκ.Η φυγή της κ.Φιλίνη γιατί θάφτηκε;Οι λόγοι που επικαλέστηκε δεν αφορούν τους ψηφοφόρους;
Κυριακή 22 Απριλίου 2012
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΕΣ ΦΡΑΓΚΟΚΟΤΕΣ
ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ!Και οι ΓΕΛΟΙΟΙ της κυβέρνησης τους στέλνουν την Ολυμπιακή Φλόγα χωρίς αυτή να περάσει απο τα δωδεκάνησα για να μην στενοχωρήσουν τους Τούρκους!
ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ! (Η αρχαία ελληνική τριήρης προγραμματιζόταν να πλεύσει στον Τάμεση με την Ολυμπιακή φλόγα στη διαδρομή της για το στάδιο) Η «Ολυμπιάς» δεν θα καταπλεύσει στον Τάμεση για τους 30ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Ολυμπιακή Επιτροπή της Αγγλίας ακύρωσε αναπάντεχα τη συμμετοχή της αρχαίας ελληνικής τριήρους στην τελετή έναρξης των 30ων Ολυμπιακών Αγώνων. Το 480 π.Χ. οι τριήρεις οδήγησαν τους Έλληνες στη νίκη κατά των Περσών στη μάχη της Σαλαμίνας. Το 1987 «χτίστηκε» ένα ακριβές αντίγραφο του πλοίου, το οποίο συνδέθηκε με όσα σηματοδότησε για την ευρωπαϊκή ιστορία εκείνη η νίκη, και καθελκύστηκε για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Το 2004 μετέφερε την Ολυμπιακή φλόγα για τους Αγώνες της Αθήνας και τον Ιούλιο του 2012 έμελλε να αναβιώσει περασμένα μεγαλεία, καθώς θα οδηγούσε την ολυμπιακή φλόγα κατά μήκος του Τάμεση, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Από το κατάστρωμά του θα ξεκινούσε η φλόγα για την τελική της διαδρομή προς το στάδιο. Αντί να πλεύσει «περήφανα» στον λονδρέζικο ποταμό, ωστόσο, η «Ολυμπιάς», το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους που συμμετείχε στη νίκη της Σαλαμίνας, παραμένει μη αξιόπλοη και… μισοσυντηρημένη στο φαληρικό όρμο. Αιτία είναι η απόφαση της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου να ακυρώσει την τελευταία στιγμή τη συμμετοχή της τριήρους στην τελετή έναρξης. «Η απόφαση ήταν όχι μόνο αναπάντεχη και αδικαιολόγητη, αλλά και απολύτως προσβλητική προς τον ελληνικό λαό», τονίζει μιλώντας στο «ΒΗΜΑ» η κυρία Ζορζέτ Αληθινού, διευθύντρια του ελληνικού τμήματος της εταιρίας «International Advantage Corporation», η οποία ανέλαβε σε συνεργασία με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τη συντήρηση της τριήρους και τη μεταφορά της μέχρι το Λονδίνο, όπου υπό το βλέμμα πέντε δισεκατομμυρίων ανθρώπων θα έπλεε στον Τάμεση μεταφέροντας την ολυμπιακή φλόγα και την ελληνική σημαία λίγο πριν την τελετή έναρξης των αγώνων. «Οι διοργανωτές των Αγώνων κινητοποίησαν λυτούς και δεμένους – ολόκληρο το διπλωματικό μηχανισμό σε Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία – για να επιτευχθεί η συμφωνία για τη συμμετοχή της τριήρους. Η υλοποίηση του εγχειρήματος θα αποτελούσε όχι μόνο κορυφαίο γεγονός των αγώνων αλλά και εξαιρετικό συμβολισμό της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες», τονίζει η κυρία Αληθινού. Πράγματι, Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία έχουν συνεργαστεί ποικιλοτρόπως από την αρχή της κατασκευής της τριήρους. Το 1987 Βρετανοί ναυπηγοί κατασκεύασαν για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους, σύμφωνα με όλα τα πρότυπα και τα υλικά που χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους Έλληνες ναυπηγούς. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, οι 170 κωπηλάτες που θα οδηγούσαν την τριήρη κατά μήκος του Τάμεση, φέροντας την ελληνική σημαία και την ολυμπιακή φλόγα, επρόκειτο να είναι Βρετανοί και να επιλεγούν από το περίφημο «Καταπίστευμα Τριήρους» (Trireme Trust) της Μεγάλης Βρετανίας. Απόρριψη και υποψίες Όλα ανατράπηκαν, ωστόσο, στις 20 Μαρτίου, όταν η κυρία Αληθινού έλαβε ένα email από τον Βρετανό κ. Μάρτιν Γκριν, διευθυντή τελετών για την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών του Λονδίνου, με το οποίο ενημέρωνε την ελληνική πλευρά ότι η παρουσία της τριήρους θα έκανε το εγχείρημα «υπερβολικά δημοφιλές» και θα συγκέντρωνε «υπερβολικά μεγάλο αριθμό ανθρώπων», με αποτέλεσμα να προκύψουν πιθανά προβλήματα ασφαλείας. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσίευμα των Financial Times της Πέμπτης, ο κ. Γκριν επικαλέστηκε σε email του το ενδεχόμενο να προκύψει κυκλοφοριακό χάος στις όχθες του Τάμεση, καθώς και τον κίνδυνο οι θεατές να… πηδήξουν από τις γέφυρες του Τάμεση στην προσπάθεια τους να θαυμάσουν το αντίγραφο του αρχαίου πλοίου! «Πρόκειται για προσβολή όχι μόνο απέναντι στους Έλληνες αλλά και προς τους Βρετανούς. Ο κίνδυνος πτώσης από τις γέφυρες και τα άλλα προβλήματα ασφαλείας που επικαλέσθηκε η βρετανική πλευρά ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο», σχολίασε η κυρία Αληθινού. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι το δημοσίευμα των Financial Times έλαβε δεκάδες σκωπτικά σχόλια από απλούς πολίτες που σατίριζαν την πιθανότητα «οι πολίτες του Λονδίνου το 2012 να πηδήξουν από μία γέφυρα για να δουν ένα πλοίο να περνά»! Το κόστος αποκατάστασης της τριήρους ήταν 350.000 ευρώ, από τα οποία είχαν ήδη καταβληθεί τα 150.000 για τις επισκευές που πραγματοποίησαν οι περίπου εβδομήντα Έλληνες μηχανικοί και ναυπηγοί, όταν η βρετανική πλευρά αποφάσισε να ακυρώσει το εγχείρημα. Διπλωματικά επεισόδια και απειλές Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι το τι μέλει γενέσθαι καθώς η μισοσυντηρημένη τριήρης παραμένει μη αξιόπλοη στον φαληρικό όρμο. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, η αρχική συμφωνία περιείχε λεπτομερή πρόβλεψη για σύγχρονα πειράματα ευσταθείας και υδατοστεγανότητας ώστε η τριήρης να καταστεί πλήρως πλεύσιμη, ενώ η ελληνική πλευρά είχε εξασφαλίσει και την απουσία οποιασδήποτε διαφήμισης στο σώμα της τριήρους, την οποία θα κοσμούσαν μόνο δύο μεγάλες ελληνικές σημαίες. Όταν όλες οι παραπάνω προβλέψεις έπεσαν στο κενό, η δυσαρέσκεια της ελληνικής πλευράς ήταν εμφανής. Ειδικότερα, το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ακύρωσε την ειδική εκδήλωση που είχε προγραμματίσει για τις 17 Μαΐου, κατά την οποία βρετανική αποστολή θα ανέβαινε στην τριήρη στο φαληρικό όρμο και θα παραλάμβανε την ολυμπιακή φλόγα. Η εν λόγω απόφαση όξυνε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις ανάμεσα στην ελληνική και τη βρετανική πλευρά. Αξίζει να σημειωθεί, άλλωστε, ότι η συνεισφορά της τριήρους θα αποτελούσε τη μοναδική ελληνική συμμετοχή στις τελετές των αγώνων του 2012, γεγονός που καθιστά το «πλήγμα» για την ελληνική πλευρά ακόμα ισχυρότερο. «Προς στιγμήν θέλουμε να ασκήσουμε πιέσεις σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο, να κερδίσουμε την υποστήριξη του ελληνικού και του βρετανικού λαού. Στη συνέχεια, ωστόσο, δεν θα διστάσουμε να κινηθούμε και σε νομικό επίπεδο, καθώς η βρετανική πλευρά παραβίασε τις συμβατικές της υποχρεώσεις και οφείλει να λογοδοτήσει γι’ αυτό», καταλήγει η κυρία Αληθινού.
Πηγή:Mypanathinaikos.gr
ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ! (Η αρχαία ελληνική τριήρης προγραμματιζόταν να πλεύσει στον Τάμεση με την Ολυμπιακή φλόγα στη διαδρομή της για το στάδιο) Η «Ολυμπιάς» δεν θα καταπλεύσει στον Τάμεση για τους 30ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Ολυμπιακή Επιτροπή της Αγγλίας ακύρωσε αναπάντεχα τη συμμετοχή της αρχαίας ελληνικής τριήρους στην τελετή έναρξης των 30ων Ολυμπιακών Αγώνων. Το 480 π.Χ. οι τριήρεις οδήγησαν τους Έλληνες στη νίκη κατά των Περσών στη μάχη της Σαλαμίνας. Το 1987 «χτίστηκε» ένα ακριβές αντίγραφο του πλοίου, το οποίο συνδέθηκε με όσα σηματοδότησε για την ευρωπαϊκή ιστορία εκείνη η νίκη, και καθελκύστηκε για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Το 2004 μετέφερε την Ολυμπιακή φλόγα για τους Αγώνες της Αθήνας και τον Ιούλιο του 2012 έμελλε να αναβιώσει περασμένα μεγαλεία, καθώς θα οδηγούσε την ολυμπιακή φλόγα κατά μήκος του Τάμεση, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Από το κατάστρωμά του θα ξεκινούσε η φλόγα για την τελική της διαδρομή προς το στάδιο. Αντί να πλεύσει «περήφανα» στον λονδρέζικο ποταμό, ωστόσο, η «Ολυμπιάς», το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους που συμμετείχε στη νίκη της Σαλαμίνας, παραμένει μη αξιόπλοη και… μισοσυντηρημένη στο φαληρικό όρμο. Αιτία είναι η απόφαση της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου να ακυρώσει την τελευταία στιγμή τη συμμετοχή της τριήρους στην τελετή έναρξης. «Η απόφαση ήταν όχι μόνο αναπάντεχη και αδικαιολόγητη, αλλά και απολύτως προσβλητική προς τον ελληνικό λαό», τονίζει μιλώντας στο «ΒΗΜΑ» η κυρία Ζορζέτ Αληθινού, διευθύντρια του ελληνικού τμήματος της εταιρίας «International Advantage Corporation», η οποία ανέλαβε σε συνεργασία με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τη συντήρηση της τριήρους και τη μεταφορά της μέχρι το Λονδίνο, όπου υπό το βλέμμα πέντε δισεκατομμυρίων ανθρώπων θα έπλεε στον Τάμεση μεταφέροντας την ολυμπιακή φλόγα και την ελληνική σημαία λίγο πριν την τελετή έναρξης των αγώνων. «Οι διοργανωτές των Αγώνων κινητοποίησαν λυτούς και δεμένους – ολόκληρο το διπλωματικό μηχανισμό σε Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία – για να επιτευχθεί η συμφωνία για τη συμμετοχή της τριήρους. Η υλοποίηση του εγχειρήματος θα αποτελούσε όχι μόνο κορυφαίο γεγονός των αγώνων αλλά και εξαιρετικό συμβολισμό της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες», τονίζει η κυρία Αληθινού. Πράγματι, Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία έχουν συνεργαστεί ποικιλοτρόπως από την αρχή της κατασκευής της τριήρους. Το 1987 Βρετανοί ναυπηγοί κατασκεύασαν για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους, σύμφωνα με όλα τα πρότυπα και τα υλικά που χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους Έλληνες ναυπηγούς. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, οι 170 κωπηλάτες που θα οδηγούσαν την τριήρη κατά μήκος του Τάμεση, φέροντας την ελληνική σημαία και την ολυμπιακή φλόγα, επρόκειτο να είναι Βρετανοί και να επιλεγούν από το περίφημο «Καταπίστευμα Τριήρους» (Trireme Trust) της Μεγάλης Βρετανίας. Απόρριψη και υποψίες Όλα ανατράπηκαν, ωστόσο, στις 20 Μαρτίου, όταν η κυρία Αληθινού έλαβε ένα email από τον Βρετανό κ. Μάρτιν Γκριν, διευθυντή τελετών για την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών του Λονδίνου, με το οποίο ενημέρωνε την ελληνική πλευρά ότι η παρουσία της τριήρους θα έκανε το εγχείρημα «υπερβολικά δημοφιλές» και θα συγκέντρωνε «υπερβολικά μεγάλο αριθμό ανθρώπων», με αποτέλεσμα να προκύψουν πιθανά προβλήματα ασφαλείας. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσίευμα των Financial Times της Πέμπτης, ο κ. Γκριν επικαλέστηκε σε email του το ενδεχόμενο να προκύψει κυκλοφοριακό χάος στις όχθες του Τάμεση, καθώς και τον κίνδυνο οι θεατές να… πηδήξουν από τις γέφυρες του Τάμεση στην προσπάθεια τους να θαυμάσουν το αντίγραφο του αρχαίου πλοίου! «Πρόκειται για προσβολή όχι μόνο απέναντι στους Έλληνες αλλά και προς τους Βρετανούς. Ο κίνδυνος πτώσης από τις γέφυρες και τα άλλα προβλήματα ασφαλείας που επικαλέσθηκε η βρετανική πλευρά ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο», σχολίασε η κυρία Αληθινού. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι το δημοσίευμα των Financial Times έλαβε δεκάδες σκωπτικά σχόλια από απλούς πολίτες που σατίριζαν την πιθανότητα «οι πολίτες του Λονδίνου το 2012 να πηδήξουν από μία γέφυρα για να δουν ένα πλοίο να περνά»! Το κόστος αποκατάστασης της τριήρους ήταν 350.000 ευρώ, από τα οποία είχαν ήδη καταβληθεί τα 150.000 για τις επισκευές που πραγματοποίησαν οι περίπου εβδομήντα Έλληνες μηχανικοί και ναυπηγοί, όταν η βρετανική πλευρά αποφάσισε να ακυρώσει το εγχείρημα. Διπλωματικά επεισόδια και απειλές Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι το τι μέλει γενέσθαι καθώς η μισοσυντηρημένη τριήρης παραμένει μη αξιόπλοη στον φαληρικό όρμο. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, η αρχική συμφωνία περιείχε λεπτομερή πρόβλεψη για σύγχρονα πειράματα ευσταθείας και υδατοστεγανότητας ώστε η τριήρης να καταστεί πλήρως πλεύσιμη, ενώ η ελληνική πλευρά είχε εξασφαλίσει και την απουσία οποιασδήποτε διαφήμισης στο σώμα της τριήρους, την οποία θα κοσμούσαν μόνο δύο μεγάλες ελληνικές σημαίες. Όταν όλες οι παραπάνω προβλέψεις έπεσαν στο κενό, η δυσαρέσκεια της ελληνικής πλευράς ήταν εμφανής. Ειδικότερα, το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ακύρωσε την ειδική εκδήλωση που είχε προγραμματίσει για τις 17 Μαΐου, κατά την οποία βρετανική αποστολή θα ανέβαινε στην τριήρη στο φαληρικό όρμο και θα παραλάμβανε την ολυμπιακή φλόγα. Η εν λόγω απόφαση όξυνε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις ανάμεσα στην ελληνική και τη βρετανική πλευρά. Αξίζει να σημειωθεί, άλλωστε, ότι η συνεισφορά της τριήρους θα αποτελούσε τη μοναδική ελληνική συμμετοχή στις τελετές των αγώνων του 2012, γεγονός που καθιστά το «πλήγμα» για την ελληνική πλευρά ακόμα ισχυρότερο. «Προς στιγμήν θέλουμε να ασκήσουμε πιέσεις σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο, να κερδίσουμε την υποστήριξη του ελληνικού και του βρετανικού λαού. Στη συνέχεια, ωστόσο, δεν θα διστάσουμε να κινηθούμε και σε νομικό επίπεδο, καθώς η βρετανική πλευρά παραβίασε τις συμβατικές της υποχρεώσεις και οφείλει να λογοδοτήσει γι’ αυτό», καταλήγει η κυρία Αληθινού.
Πηγή:Mypanathinaikos.gr
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
π :ΜΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ
ΗΠΑ: Η σταθερά «π» στέλνει στα δικαστήρια δύο μουσικούς
Όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»).
Στα δικαστήρια, οδήγησε δυο μουσικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες η πιο διάσημη μαθηματική σταθερά στον κόσμο, ο αριθμός π. Η απόφαση που έλαβε ο δικαστής δεν επιδέχεται καμιάς αμφισβήτησης: ο αριθμός 3,14 που ορίζεται ως λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του και στον υπόλοιπο κόσμο είναι γνωστός ως «ελληνικό π», δεν ανήκει σε κανέναν και η χρήση του δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα.
Η σχέση των μαθηματικών με τη μουσική είναι γνωστή. Στην περίπτωση του π, όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»). Στην ουσία, πρόκειται για μια μουσική απόδοση του διάσημου αριθμού, η οποία επιτυγχάνεται με τη «μετάφραση» της αριθμητικής ακολουθίας -στην πραγματικότητα, των πρώτων 31 αριθμών μετά το κόμμα- σε συγχορδίες και νότες.
Ο Αμερικανός μουσικός χρησιμοποίησε διάφορα όργανα για να αποδώσει τον ήχο του π- από κιθάρα, ξυλόφωνο και αρμόνιο, έως μπάντζο και γιουκαλίλι. Όλα αυτά, σε τέμπο 157 bpm (χτύπων ανά λεπτό), δηλαδή το μισό του 3,14. Το αποτέλεσμα κέρδισε πολλούς θαυμαστές στο Διαδίκτυο. Προκάλεσε, όμως, και την αντίδραση ενός άλλου μαθηματικού που έχει πάθος με τις νότες. Ο Λαρς Έρικσον, από τη Νεμπράσκα, εντόπισε ομοιότητες με τη δίκη του σύνθεση «Pi Symphony», που χρονολογείται από το 1992 και ζήτησε από το YouTube να αποσύρει το βίντεο.
Ο συνάδελφός του, όμως, αποφάσισε να προσφύγει στα δικαστήρια, προκειμένου να αποφασίσει ο νόμος για τη μουσική τύχη της Σταθεράς του Αρχιμήδη. Ο δικαστής που κλήθηκε να εξετάσει την υπόθεση κατέληξε σε ορισμένα συμπεράσματα: πρώτον, οι δύο συνθέσεις είναι αρκούντως διαφορετικές, για να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχει κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεύτερον, η ιδέα να «μεταφραστεί» το π σε ήχο δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν, γιατί το 3,14 ανήκει στην παγκόσμια κληρονομιά. Επομένως, δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα ούτε ο αριθμός ούτε η ιδέα να αποδοθεί σε ήχο.
Όπως, εξάλλου, σημειώνει ένας άλλος συνθέτης και μαθηματικός, ο Ντέιβιντ Κόουπ, στο βιβλίο του «Νέες Κατευθύνσεις στη Μουσική», «κάθε μαθηματική ακολουθία μπορεί να μεταφραστεί σε έναν αλγόριθμο, ικανό να παράξει μουσική». Ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι η μουσική μεταφορά του γενετικού κώδικα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που επιχείρησε το 2010 ο Σκωτσέζος μουσικός Στιούαρτ Μίτσελ.
Και οι τρεις μουσικοί έκαναν το ίδιο πράγμα: αντιστοίχησαν τους αριθμούς σε νότες. Έτσι, το «What Pi Sounds Like» εμφανίστηκε από προχθές και πάλι στο YouTube. Οι λάτρεις των μαθηματικών και της μουσικής μπορούν να το απολαύσουν στη διεύθυνση
http://www.youtube.com/watch?v=YOQb_mtkEEE.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΜΠΕ
Όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»).
Στα δικαστήρια, οδήγησε δυο μουσικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες η πιο διάσημη μαθηματική σταθερά στον κόσμο, ο αριθμός π. Η απόφαση που έλαβε ο δικαστής δεν επιδέχεται καμιάς αμφισβήτησης: ο αριθμός 3,14 που ορίζεται ως λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του και στον υπόλοιπο κόσμο είναι γνωστός ως «ελληνικό π», δεν ανήκει σε κανέναν και η χρήση του δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα.
Η σχέση των μαθηματικών με τη μουσική είναι γνωστή. Στην περίπτωση του π, όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»). Στην ουσία, πρόκειται για μια μουσική απόδοση του διάσημου αριθμού, η οποία επιτυγχάνεται με τη «μετάφραση» της αριθμητικής ακολουθίας -στην πραγματικότητα, των πρώτων 31 αριθμών μετά το κόμμα- σε συγχορδίες και νότες.
Ο Αμερικανός μουσικός χρησιμοποίησε διάφορα όργανα για να αποδώσει τον ήχο του π- από κιθάρα, ξυλόφωνο και αρμόνιο, έως μπάντζο και γιουκαλίλι. Όλα αυτά, σε τέμπο 157 bpm (χτύπων ανά λεπτό), δηλαδή το μισό του 3,14. Το αποτέλεσμα κέρδισε πολλούς θαυμαστές στο Διαδίκτυο. Προκάλεσε, όμως, και την αντίδραση ενός άλλου μαθηματικού που έχει πάθος με τις νότες. Ο Λαρς Έρικσον, από τη Νεμπράσκα, εντόπισε ομοιότητες με τη δίκη του σύνθεση «Pi Symphony», που χρονολογείται από το 1992 και ζήτησε από το YouTube να αποσύρει το βίντεο.
Ο συνάδελφός του, όμως, αποφάσισε να προσφύγει στα δικαστήρια, προκειμένου να αποφασίσει ο νόμος για τη μουσική τύχη της Σταθεράς του Αρχιμήδη. Ο δικαστής που κλήθηκε να εξετάσει την υπόθεση κατέληξε σε ορισμένα συμπεράσματα: πρώτον, οι δύο συνθέσεις είναι αρκούντως διαφορετικές, για να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχει κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεύτερον, η ιδέα να «μεταφραστεί» το π σε ήχο δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν, γιατί το 3,14 ανήκει στην παγκόσμια κληρονομιά. Επομένως, δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα ούτε ο αριθμός ούτε η ιδέα να αποδοθεί σε ήχο.
Όπως, εξάλλου, σημειώνει ένας άλλος συνθέτης και μαθηματικός, ο Ντέιβιντ Κόουπ, στο βιβλίο του «Νέες Κατευθύνσεις στη Μουσική», «κάθε μαθηματική ακολουθία μπορεί να μεταφραστεί σε έναν αλγόριθμο, ικανό να παράξει μουσική». Ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι η μουσική μεταφορά του γενετικού κώδικα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που επιχείρησε το 2010 ο Σκωτσέζος μουσικός Στιούαρτ Μίτσελ.
Και οι τρεις μουσικοί έκαναν το ίδιο πράγμα: αντιστοίχησαν τους αριθμούς σε νότες. Έτσι, το «What Pi Sounds Like» εμφανίστηκε από προχθές και πάλι στο YouTube. Οι λάτρεις των μαθηματικών και της μουσικής μπορούν να το απολαύσουν στη διεύθυνση
http://www.youtube.com/watch?v=YOQb_mtkEEE.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΜΠΕ
ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΔΕΞΙΑ
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου, άνοιξε ένα λάκκο. Ο Κώστας Σημίτης μας πέταξε μέσα. Κι ο Γιώργος Παπανδρέου, μας έθαψε»!!!
Γιώργος Αδαλής
aegeantimes.gr
Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω διαρκώς μηνύματα για το ειδικό βάρος των πολιτικών στην κρίση που διανύουμε! Συγκεκριμένα, πολλοί αναγνώστες των AegeanTimes.gr μας ρωτάνε την άποψή μας, για την ευθύνη των πολιτικών ! Ο λόγος φυσικά, είναι οι επερχόμενες εκλογές!
Θα καταθέσω λοιπόν σήμερα, την προσωπική μου άποψη, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι αποτελεί και άποψη του συνόλου των συνεργατών μας!
Αν ήθελα λοιπόν να συνοψίσω σε μια φράση την άποψή μου για την ευθύνη των πολιτικών για την κατάσταση στη χώρα μας θα έλεγα κάτι που το έχω γράψει την Ανοιξη του 2010 στο προσωπικό μου site, στο adalis.gr :
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου, άνοιξε ένα λάκκο. Ο Κώστα Σημίτης μας πέταξε μέσα. Κι ο Γιώργος Παπανδρέου, μας έθαψε με λάσπη»!!!
Δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζω τις ευθύνες που είχε η Κυβέρνηση Καραμανλή ! Αλλά προσωπικά, δεν μπορεί κανείς να με πείσει, ότι την τελευταία τριακονταετία, το βάρος της ευθύνης της κυβέρνησης Καραμανλή, ισούται με το βάρος των Κυβερνήσεων που προανέφερα και ναι μεν ήταν όλες ΠΑΣΟΚ αλλά αποτελούσαν παραλλαγές των φατριών που ανέλαβαν κατά καιρούς το κόμμα!
Κι αυτό, το γνωρίζει πλέον καλά ο Έλληνας πολίτης!
Εάν η αναλγησία, ο φιλοτομαρισμός ή η προδοσία, μετριούνταν σε κιλά, τότε σίγουρα η πλάστιγγα θα έγερνε υπέρ του ΠΑΣΟΚ.
Κι επειδή σε κάποιους αρέσουν τα νούμερα σε απόλυτους αριθμούς, η ευθύνη κατά την προσωπική μου άποψη βαραίνει κατά 80% το ΠΑΣΟΚ και 20% τη ΝΔ !
Η διακυβέρνηση της χώρας, ακόμη και όταν κυβερνούσε η ΝΔ, γινόταν εν πολλοίς από τις «δομικές συστοιχίες» των κομματάνθρωπων που είχε διορίσει το ΠΑΣΟΚ σε καίριες θέσεις!
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η «αναδόμηση του κράτους» που υποσχέθηκε ο Καραμανλής, μπορεί να ήταν καλή ως σύνθημα, εντούτοις δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί η κυβέρνησή του ήταν άτολμη και πήγε να πάρει έναν δρόμο αριστερό, ενώ η εντολή του λαού ήταν να πάει η χώρα δεξιά! Κι αν αυτό δεν αρέσει σε ορισμένους, αποτελεί την έκφραση του εκλογικού σώματος το 2004, την οποία, ορισμένοι στη ΝΔ έκαναν ότι δεν την κατάλαβαν και προσπαθούσαν να συναγωνιστούν σε … «προοδευτικότητα» το ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να γίνουν κι αυτοί μια από τα ίδια!
Σαφώς και φέρει μεγάλη ευθύνη ο Αντρέας, γιατί μετέβαλλε την Ελλάδα σε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων, εξασφαλίζοντας τις ψήφους των Ελλήνων για 30 χρόνια!
Ο Σημίτης, οδήγησε τη χώρα σε ένα μονοπάτι άγνωστο για τους Ελληνες, και με λογιστικά τρικ μας έκανε να πιστέψουμε ότι … αναπτυσσόμεθα, ενώ στην ουσία μας οδηγούσε στον γκρεμό, μιας και το ΑΕΠ αύξανε λόγω αύξησης της κατανάλωσης και όχι λόγω επενδυτικών σχεδίων στην πραγματική οικονομία!
Ολο αυτό το διάστημα, κατασπαταλήθηκαν πολύτιμοι πόροι, από μια κοινωνία εκμαυλισμένη από τα κόμματα και το τρένο της ανάπτυξης πέρασε αλλά ουδείς κατάφερε να ανέβει επάνω. Απλά τα “νέα τζάκια” που δημιούργησε ο Ανδρέας, μετά την δολοφονία των κεντροδεξιών εκδοτών από τη 17Ν (παίζεται αυτό), εξευτέλισαν το χρήμα αλλά μόνο για τους εαυτούς τους! Οι υπόλοιποι έπαιρναν δάνεια για να αισθάνονται … πλούσιοι!
Ο ΓΑΠ, όλη αυτή την κατάσταση, αντί να την αναστρέψει με μέτρα θεραπευτικά, την παρέλαβε και απλά επιτάχυνε τις διαδικασίες φτωχοποίησης της χώρας! Ακόμη και ο ίδιος ο Διευθυντής του ΔΝΤ, δεν θα τα κατάφερνε τόσο καλά, να οδηγήσει την χώρα στην πλήρη διάλυση και φτωχοποίηση! Ο ΓΑΠ, το κατόρθωσε και με το παραπάνω, έχοντας συμμάχους, ακόμη κι εντός Ελλάδας!
Κατά τη γνώμη μου , το ΠΑΣΟΚ, θα υποστεί για όλα αυτά μια ταπεινωτική ήττα στις εκλογές!
Και θα είναι τόσο ταπεινωτική, που την επόμενη μέρα θα αρχίσουν να συζητάνε για διάλυσή του και σχηματισμό ενός νέου πολιτικού φορέα!
Από αυτά που οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ονομάζουν μικρά κόμματα, και ιδιαίτερα από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και το ΚΚΕ, οι αποκλείσεις του αποτελέσματος της κάλπης, με αυτές που δίνουν σήμερα οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, θα είναι τόσο κραυγαλέα μεγάλες, που θα αποτελέσουν ένα καίριο χτύπημα για όλες τους!
Η Ελλάδα θα αλλάξει αναγκαστικά μετά τις εκλογές και το γνωρίζουν όλοι.
Όποιος λοιπόν ελπίζει ότι με +1 ή +2% παραπάνω στα ποσοστά του, θα αλλάξει αυτό που έρχεται στη χώρα απατάται!
Εδώ είστε κι εδώ είμαστε να τα λέμε και μετά τις εκλογές, όποτε κι αν τις κάνουν τελικά!
Γιώργος Αδαλής
aegeantimes.gr
Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω διαρκώς μηνύματα για το ειδικό βάρος των πολιτικών στην κρίση που διανύουμε! Συγκεκριμένα, πολλοί αναγνώστες των AegeanTimes.gr μας ρωτάνε την άποψή μας, για την ευθύνη των πολιτικών ! Ο λόγος φυσικά, είναι οι επερχόμενες εκλογές!
Θα καταθέσω λοιπόν σήμερα, την προσωπική μου άποψη, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι αποτελεί και άποψη του συνόλου των συνεργατών μας!
Αν ήθελα λοιπόν να συνοψίσω σε μια φράση την άποψή μου για την ευθύνη των πολιτικών για την κατάσταση στη χώρα μας θα έλεγα κάτι που το έχω γράψει την Ανοιξη του 2010 στο προσωπικό μου site, στο adalis.gr :
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου, άνοιξε ένα λάκκο. Ο Κώστα Σημίτης μας πέταξε μέσα. Κι ο Γιώργος Παπανδρέου, μας έθαψε με λάσπη»!!!
Δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζω τις ευθύνες που είχε η Κυβέρνηση Καραμανλή ! Αλλά προσωπικά, δεν μπορεί κανείς να με πείσει, ότι την τελευταία τριακονταετία, το βάρος της ευθύνης της κυβέρνησης Καραμανλή, ισούται με το βάρος των Κυβερνήσεων που προανέφερα και ναι μεν ήταν όλες ΠΑΣΟΚ αλλά αποτελούσαν παραλλαγές των φατριών που ανέλαβαν κατά καιρούς το κόμμα!
Κι αυτό, το γνωρίζει πλέον καλά ο Έλληνας πολίτης!
Εάν η αναλγησία, ο φιλοτομαρισμός ή η προδοσία, μετριούνταν σε κιλά, τότε σίγουρα η πλάστιγγα θα έγερνε υπέρ του ΠΑΣΟΚ.
Κι επειδή σε κάποιους αρέσουν τα νούμερα σε απόλυτους αριθμούς, η ευθύνη κατά την προσωπική μου άποψη βαραίνει κατά 80% το ΠΑΣΟΚ και 20% τη ΝΔ !
Η διακυβέρνηση της χώρας, ακόμη και όταν κυβερνούσε η ΝΔ, γινόταν εν πολλοίς από τις «δομικές συστοιχίες» των κομματάνθρωπων που είχε διορίσει το ΠΑΣΟΚ σε καίριες θέσεις!
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η «αναδόμηση του κράτους» που υποσχέθηκε ο Καραμανλής, μπορεί να ήταν καλή ως σύνθημα, εντούτοις δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί η κυβέρνησή του ήταν άτολμη και πήγε να πάρει έναν δρόμο αριστερό, ενώ η εντολή του λαού ήταν να πάει η χώρα δεξιά! Κι αν αυτό δεν αρέσει σε ορισμένους, αποτελεί την έκφραση του εκλογικού σώματος το 2004, την οποία, ορισμένοι στη ΝΔ έκαναν ότι δεν την κατάλαβαν και προσπαθούσαν να συναγωνιστούν σε … «προοδευτικότητα» το ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να γίνουν κι αυτοί μια από τα ίδια!
Σαφώς και φέρει μεγάλη ευθύνη ο Αντρέας, γιατί μετέβαλλε την Ελλάδα σε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων, εξασφαλίζοντας τις ψήφους των Ελλήνων για 30 χρόνια!
Ο Σημίτης, οδήγησε τη χώρα σε ένα μονοπάτι άγνωστο για τους Ελληνες, και με λογιστικά τρικ μας έκανε να πιστέψουμε ότι … αναπτυσσόμεθα, ενώ στην ουσία μας οδηγούσε στον γκρεμό, μιας και το ΑΕΠ αύξανε λόγω αύξησης της κατανάλωσης και όχι λόγω επενδυτικών σχεδίων στην πραγματική οικονομία!
Ολο αυτό το διάστημα, κατασπαταλήθηκαν πολύτιμοι πόροι, από μια κοινωνία εκμαυλισμένη από τα κόμματα και το τρένο της ανάπτυξης πέρασε αλλά ουδείς κατάφερε να ανέβει επάνω. Απλά τα “νέα τζάκια” που δημιούργησε ο Ανδρέας, μετά την δολοφονία των κεντροδεξιών εκδοτών από τη 17Ν (παίζεται αυτό), εξευτέλισαν το χρήμα αλλά μόνο για τους εαυτούς τους! Οι υπόλοιποι έπαιρναν δάνεια για να αισθάνονται … πλούσιοι!
Ο ΓΑΠ, όλη αυτή την κατάσταση, αντί να την αναστρέψει με μέτρα θεραπευτικά, την παρέλαβε και απλά επιτάχυνε τις διαδικασίες φτωχοποίησης της χώρας! Ακόμη και ο ίδιος ο Διευθυντής του ΔΝΤ, δεν θα τα κατάφερνε τόσο καλά, να οδηγήσει την χώρα στην πλήρη διάλυση και φτωχοποίηση! Ο ΓΑΠ, το κατόρθωσε και με το παραπάνω, έχοντας συμμάχους, ακόμη κι εντός Ελλάδας!
Κατά τη γνώμη μου , το ΠΑΣΟΚ, θα υποστεί για όλα αυτά μια ταπεινωτική ήττα στις εκλογές!
Και θα είναι τόσο ταπεινωτική, που την επόμενη μέρα θα αρχίσουν να συζητάνε για διάλυσή του και σχηματισμό ενός νέου πολιτικού φορέα!
Από αυτά που οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ονομάζουν μικρά κόμματα, και ιδιαίτερα από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και το ΚΚΕ, οι αποκλείσεις του αποτελέσματος της κάλπης, με αυτές που δίνουν σήμερα οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, θα είναι τόσο κραυγαλέα μεγάλες, που θα αποτελέσουν ένα καίριο χτύπημα για όλες τους!
Η Ελλάδα θα αλλάξει αναγκαστικά μετά τις εκλογές και το γνωρίζουν όλοι.
Όποιος λοιπόν ελπίζει ότι με +1 ή +2% παραπάνω στα ποσοστά του, θα αλλάξει αυτό που έρχεται στη χώρα απατάται!
Εδώ είστε κι εδώ είμαστε να τα λέμε και μετά τις εκλογές, όποτε κι αν τις κάνουν τελικά!
Πηγή: Mypanathinaikos.gr
Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012
Σαράντος Καργάκος “Ο Ελληνισμός σε κρίση – Συνταγή Απεγκλωβισμού”
(Διάλεξη του φιλολόγου, συγγραφέα, αναλυτή αλλά κυρίως δασκάλου του Ελληνισμού, κ. Σαράντου Καργάκου, που
πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στο μέγαρο της ΣΕΚ στη Λευκωσία, στα πλαίσια
εκδήλωσης που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα “Ο
Ελληνισμός σε κρίση – Συνταγή Απεγκλωβισμού”).
Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που
κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό•
γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς,
βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου
πόλεμος μέγας πολεμᾶ
βαρεῖ τό καλυβάκι…»
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η
προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις
εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών
Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας
αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό
παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της
υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία
της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων
ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις
ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε
την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο
στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν
«σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια
αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού
ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η
τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-
μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση
του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.
Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της
Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί
και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι
επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού
ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό
μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας
φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την
ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού
πολιτισμού.
Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο
ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια
σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος –
πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά
σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές
μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες
καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή
κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως
εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.
Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής.
Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και
εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του
αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που
βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν
τάφῳ». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν
βούρκῳ». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί
αλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια
πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην
καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο
Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας
γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν
παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο
εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την
οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακῇ
τῇ τύχῃ- πήραν στα χέρια τους τα άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο
της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο
πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με
την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος
Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του:
«Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους
και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους
με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν
ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ
περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους
πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον
ελπιδοφόρο ορίζοντα.
Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τν Ελληνισμό- μοιάζει με
σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα
χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς
«δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να
επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμμιά
ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεῶμαι (=παρατηρώ) και με
τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν
βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν
προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν
θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος
είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρως Καν και της
Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους
συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις
επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την πάγκαλη
ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού
είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να
νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε
ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του
πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς
στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον
σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος
(αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο
λοιπός ελλαδικός χώρος.
Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει
στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της
Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης.
Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους.
Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική
φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να
ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική
αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος
είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι
ή οι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που
έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται
κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα
μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι».
Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά,
πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος
αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που
σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.
Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο
λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο
καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η
αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το
1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν.
Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι
τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί
προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός:
κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει
ολόγυρά της.
Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό
που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι
εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει
καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι
με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην
Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να
βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα»
και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του
εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε
κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με
το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους
έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι
ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός,
εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων
και των Εφιαλτών.
Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά
τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν
αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή,
που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο
είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο
αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη
ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της
υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας
στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε
Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν
μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα
Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική
μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο».
Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε
τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα
υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και
που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ,
μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν
σαν σφαχτάρια.
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το
εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου.
Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις
ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες.
«Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό.
Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα
στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι,
μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για
να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η
Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς.
Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο
των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι·
καταντάς»!
Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες
αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για
να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η
μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά,
θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος
Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω
τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ
35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος
ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία».
Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και –
το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να
επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι
επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η
κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την
κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους
ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα
που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα
νερά.
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος
πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ
και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα
συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε
ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την
Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν
ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν
αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής
«τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ωε
ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό
τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη,
εισάγεται και στην Ελλάδα.
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός
πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα
πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς
ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού
βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή
κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ.
αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαντεία». Όταν ο κυνικός
φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον
Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις
εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Ἁρπάζουσιν, ἐπιορκοῦσι,
τοκογλυφοῦσιν, ὀβολοστατοῦσιν».
Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί
αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει
ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας,
πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να
πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη
καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά
στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως
έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο
Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της
νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει
συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες
που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις
οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου
και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο
δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή
μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια
τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί οὐ μενετοί», να
ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί
ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο
σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς
ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας
θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι
κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας
μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε
για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.
Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των
μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως
αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με …σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε,
όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος».
Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε
γράψει:
«Μή γελαστεῖτε ἀπ’ τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια
σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν
μολύβια πάνω ἀπ’ τά σπίτια μας, πάνω ἀπ’ τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «ὀκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον
λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε
υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και
μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα
ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι
που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι
το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις
αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των
πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά
χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στῆς Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ἤρθατε πᾶτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
ἡ πατρίδα σας εἶναι κάπου ἀλλοῦ – καί σᾶς φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη
Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή,
το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά με αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς
φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό
συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους
Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά
αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία.
Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται
απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε
νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το
μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς,
μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.
Σας Ευχαριστώ.
http://www.sarantoskargakos.gr/
http://lomak.blogspot.com/2012/02/blog-post_27.html
πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στο μέγαρο της ΣΕΚ στη Λευκωσία, στα πλαίσια
εκδήλωσης που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα “Ο
Ελληνισμός σε κρίση – Συνταγή Απεγκλωβισμού”).
Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που
κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό•
γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς,
βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου
πόλεμος μέγας πολεμᾶ
βαρεῖ τό καλυβάκι…»
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η
προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις
εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών
Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας
αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό
παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της
υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία
της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων
ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις
ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε
την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο
στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν
«σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια
αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού
ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η
τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-
μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση
του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.
Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της
Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί
και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι
επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού
ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό
μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας
φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την
ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού
πολιτισμού.
Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο
ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια
σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος –
πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά
σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές
μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες
καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή
κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως
εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.
Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής.
Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και
εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του
αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που
βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν
τάφῳ». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν
βούρκῳ». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί
αλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια
πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην
καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο
Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας
γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν
παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο
εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την
οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακῇ
τῇ τύχῃ- πήραν στα χέρια τους τα άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο
της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο
πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με
την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος
Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του:
«Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους
και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους
με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν
ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ
περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους
πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον
ελπιδοφόρο ορίζοντα.
Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τν Ελληνισμό- μοιάζει με
σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα
χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς
«δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να
επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμμιά
ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεῶμαι (=παρατηρώ) και με
τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν
βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν
προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν
θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος
είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρως Καν και της
Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους
συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις
επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την πάγκαλη
ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού
είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να
νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε
ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του
πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς
στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον
σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος
(αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο
λοιπός ελλαδικός χώρος.
Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει
στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της
Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης.
Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους.
Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική
φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να
ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική
αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος
είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι
ή οι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που
έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται
κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα
μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι».
Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά,
πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος
αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που
σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.
Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο
λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο
καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η
αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το
1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν.
Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι
τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί
προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός:
κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει
ολόγυρά της.
Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό
που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι
εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει
καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι
με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην
Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να
βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα»
και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του
εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε
κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με
το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους
έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι
ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός,
εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων
και των Εφιαλτών.
Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά
τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν
αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή,
που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο
είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο
αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη
ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της
υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας
στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε
Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν
μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα
Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική
μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο».
Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε
τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα
υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και
που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ,
μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν
σαν σφαχτάρια.
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το
εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου.
Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις
ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες.
«Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό.
Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα
στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι,
μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για
να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η
Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς.
Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο
των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι·
καταντάς»!
Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες
αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για
να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η
μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά,
θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος
Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω
τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ
35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος
ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία».
Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και –
το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να
επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι
επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η
κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την
κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους
ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα
που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα
νερά.
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος
πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ
και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα
συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε
ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την
Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν
ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν
αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής
«τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ωε
ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό
τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη,
εισάγεται και στην Ελλάδα.
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός
πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα
πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς
ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού
βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή
κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ.
αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαντεία». Όταν ο κυνικός
φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον
Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις
εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Ἁρπάζουσιν, ἐπιορκοῦσι,
τοκογλυφοῦσιν, ὀβολοστατοῦσιν».
Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί
αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει
ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας,
πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να
πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη
καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά
στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως
έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο
Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της
νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει
συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες
που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις
οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου
και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο
δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή
μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια
τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί οὐ μενετοί», να
ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί
ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο
σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς
ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας
θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι
κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας
μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε
για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.
Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των
μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως
αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με …σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε,
όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος».
Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε
γράψει:
«Μή γελαστεῖτε ἀπ’ τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια
σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν
μολύβια πάνω ἀπ’ τά σπίτια μας, πάνω ἀπ’ τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «ὀκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον
λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε
υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και
μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα
ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι
που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι
το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις
αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των
πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά
χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στῆς Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ἤρθατε πᾶτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
ἡ πατρίδα σας εἶναι κάπου ἀλλοῦ – καί σᾶς φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη
Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή,
το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά με αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς
φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό
συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους
Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά
αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία.
Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται
απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε
νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το
μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς,
μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.
Σας Ευχαριστώ.
http://www.sarantoskargakos.gr/
http://lomak.blogspot.com/2012/02/blog-post_27.html
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)