Παρασκευή 4 Μαΐου 2012
Παρασκευή 27 Απριλίου 2012
Τετάρτη 25 Απριλίου 2012
Η ΑΝΕΝΗΜΕΡΩΤΗ ΨΗΦΟΣ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ
Ο “συνωστισμός” έγινε ξανά “διωγμός”
Οι Έλληνες το ‘22 δεν «συνωστίστηκαν» στο λιμάνι της Σμύρνης. «Διώχθηκαν». Στο αλβανικό μέτωπο δεν διεξήχθη ποδοσφαιρικός αγώνας, όπου η ελληνική ομάδα «απώθησε» την ιταλική σύμφωνα με την άκρως διακριτική περιγραφή του Επους του ‘40 από το βιβλίο της κ. Μ. Ρεπούση.
Οι μαθητές της ΣΤ’ Δημοτικού ανακοινώθηκε χθες ότι θα εγκαινιάσουν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο το νέο βιβλίο της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, το οποίο «κάνει τον Ελληνα να αισθάνεται καλά που είναι Ελληνας», όπως δήλωσε χαρακτηριστικά το μέλος της συγγραφικής του ομάδας, κ. Χ. Μηνάογλου.
Συγγραφική ομάδα
Το βιβλίο «Ιστορία του Νεότερου και Σύγχρονου Κόσμου» των καθηγητών Ιστορίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ι. Κολιόπουλου και Ι. Μηχαηλίδη και των εκπαιδευτικών Χ. Μηνάογλου και Αθ. Καλιανιώτη διήνυσε την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους αναθεωρητές ιστοριογράφους που στήριξαν με πάθος το εγχείρημα της κ. Ρεπούση από τους αναγνώστες της παραδοσιακής σχολικής Ιστορίας, τους οποίους ικανοποιεί απολύτως το βιβλίο του κ. Κολιόπουλου.
Πήρε το «τυπωθήτω» από τον υπουργό Παιδείας Γ. Μπαμπινιώτη και την υφυπουργό Ε. Χριστοφιλοπούλου, καθώς «κρίθηκε επιτυχής» η πιλοτική διδασκαλία του κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς που τελειώνει σε περίπου επτά εβδομάδες.
Το νέο βιβλίο ξεκίνησε να γράφεται το 2007, αμέσως μετά την απόσυρση του περιβόητου εγχειριδίου που στοίχισε στην τότε υπουργό Παιδείας κ. Μ. Γιαννάκου τη βουλευτική της έδρα. Πέρασε σχεδόν μία πενταετία και το ίδιο εγχειρίδιο ενδέχεται να στείλει στη Βουλή τη συγγραφέα του κ. Ρεπούση, υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της ΔΗΜ.ΑΡ. στην Α’ Πειραιά, από την αντίστροφη διαδρομή που είχε οδηγήσει στην έξοδο την κ. Γιαννάκου.
Η ομάδα του κ. Κολιόπουλου ανέλαβε τη συγγραφή με απευθείας ανάθεση από τον πρώην υπουργό Παιδείας κ. Ευ. Στυλιανίδη. Η ένταση γύρω από το βιβλίο εκείνη την περίοδο ήταν τόση ώστε ο διαγωνισμός που προηγήθηκε της απευθείας ανάθεσης απέβη άγονος εξαιτίας της εκδήλωσης μηδενικού ενδιαφέροντος για τη συγγραφή του νέου εγχειριδίου της ΣΤ’ Δημοτικού. Η ομάδα του κ. Κολιόπουλου παρέδωσε τα δοκίμια εμπρόθεσμα, τα οποία ενέκρινε μετ’ επαίνων το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Ηλθε όμως αντιμέτωπη με πολιτική εμπλοκή, την οποία δημιούργησε η άρνηση του επιτελείου της κ. Διαμαντοπούλου να προωθήσει τη διδασκαλία του βιβλίου στα Δημοτικά. Τα δοκίμια καταχωνιάστηκαν στα συρτάρια του τρίτου ορόφου του υπουργείου Παιδείας, απ’ όπου τα ανέσυρε μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο αναπληρωτής υπουργός κ. Κ. Αρβανιτόπουλος.
Αντιπαραθέσεις
Η Ιστορία παραμένει διαχρονικά το γνωστικό αντικείμενο που έχει πυροδοτήσει τις εντονότερες αντιπαραθέσεις. Καθόλου τυχαία, είναι το μοναδικό μάθημα για το οποίο δεν έχει εγκριθεί αναλυτικό πρόγραμμα ενώ έχουν πάρει το πράσινο φως 42 προγράμματα σπουδών για όλα τα υπόλοιπα διδακτικά αντικείμενα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στο πλαίσιο του «Ψηφιακού Σχολείου».
Με πρωτοβουλία του κ. Μπαμπινιώτη πραγματοποιήθηκε προ ημερών ευρεία σύσκεψη με τη συμμετοχή εκπροσώπων από όλα τα Ιστορικά Τμήματα των πανεπιστημίων της χώρας. Συμφωνήθηκε να μελετηθεί όλο το υπάρχον υλικό (ισχύοντα αναλυτικά προγράμματα κ.ά.), να υπάρξει νέα συνάντηση εντός του Απριλίου και εντός του Ιουνίου να υποβληθούν προτάσεις από τους εκπροσώπους των Ιστορικών Τμημάτων, επί των οποίων, όπως έχει ανακοινωθεί από το υπουργείο Παιδείας, θα στηριχθεί το αναλυτικό πρόγραμμα της Ιστορίας στα σχολεία.
Γιούλη Μανώλη στον Ελεύθερο Τύπο
ΠΗΓΗ: ANTINEWS
Θα βρεθεί Ελληνας και Ελληνίδα που θα ψηφίσει την κ. Ρεπούση;
Εκείνη η ΔΗΜΑΡ έχει καταληφθεί απο το Πασοκ.Η φυγή της κ.Φιλίνη γιατί θάφτηκε;Οι λόγοι που επικαλέστηκε δεν αφορούν τους ψηφοφόρους;
Κυριακή 22 Απριλίου 2012
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΕΣ ΦΡΑΓΚΟΚΟΤΕΣ
ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ!Και οι ΓΕΛΟΙΟΙ της κυβέρνησης τους στέλνουν την Ολυμπιακή Φλόγα χωρίς αυτή να περάσει απο τα δωδεκάνησα για να μην στενοχωρήσουν τους Τούρκους!
ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ! (Η αρχαία ελληνική τριήρης προγραμματιζόταν να πλεύσει στον Τάμεση με την Ολυμπιακή φλόγα στη διαδρομή της για το στάδιο) Η «Ολυμπιάς» δεν θα καταπλεύσει στον Τάμεση για τους 30ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Ολυμπιακή Επιτροπή της Αγγλίας ακύρωσε αναπάντεχα τη συμμετοχή της αρχαίας ελληνικής τριήρους στην τελετή έναρξης των 30ων Ολυμπιακών Αγώνων. Το 480 π.Χ. οι τριήρεις οδήγησαν τους Έλληνες στη νίκη κατά των Περσών στη μάχη της Σαλαμίνας. Το 1987 «χτίστηκε» ένα ακριβές αντίγραφο του πλοίου, το οποίο συνδέθηκε με όσα σηματοδότησε για την ευρωπαϊκή ιστορία εκείνη η νίκη, και καθελκύστηκε για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Το 2004 μετέφερε την Ολυμπιακή φλόγα για τους Αγώνες της Αθήνας και τον Ιούλιο του 2012 έμελλε να αναβιώσει περασμένα μεγαλεία, καθώς θα οδηγούσε την ολυμπιακή φλόγα κατά μήκος του Τάμεση, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Από το κατάστρωμά του θα ξεκινούσε η φλόγα για την τελική της διαδρομή προς το στάδιο. Αντί να πλεύσει «περήφανα» στον λονδρέζικο ποταμό, ωστόσο, η «Ολυμπιάς», το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους που συμμετείχε στη νίκη της Σαλαμίνας, παραμένει μη αξιόπλοη και… μισοσυντηρημένη στο φαληρικό όρμο. Αιτία είναι η απόφαση της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου να ακυρώσει την τελευταία στιγμή τη συμμετοχή της τριήρους στην τελετή έναρξης. «Η απόφαση ήταν όχι μόνο αναπάντεχη και αδικαιολόγητη, αλλά και απολύτως προσβλητική προς τον ελληνικό λαό», τονίζει μιλώντας στο «ΒΗΜΑ» η κυρία Ζορζέτ Αληθινού, διευθύντρια του ελληνικού τμήματος της εταιρίας «International Advantage Corporation», η οποία ανέλαβε σε συνεργασία με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τη συντήρηση της τριήρους και τη μεταφορά της μέχρι το Λονδίνο, όπου υπό το βλέμμα πέντε δισεκατομμυρίων ανθρώπων θα έπλεε στον Τάμεση μεταφέροντας την ολυμπιακή φλόγα και την ελληνική σημαία λίγο πριν την τελετή έναρξης των αγώνων. «Οι διοργανωτές των Αγώνων κινητοποίησαν λυτούς και δεμένους – ολόκληρο το διπλωματικό μηχανισμό σε Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία – για να επιτευχθεί η συμφωνία για τη συμμετοχή της τριήρους. Η υλοποίηση του εγχειρήματος θα αποτελούσε όχι μόνο κορυφαίο γεγονός των αγώνων αλλά και εξαιρετικό συμβολισμό της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες», τονίζει η κυρία Αληθινού. Πράγματι, Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία έχουν συνεργαστεί ποικιλοτρόπως από την αρχή της κατασκευής της τριήρους. Το 1987 Βρετανοί ναυπηγοί κατασκεύασαν για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους, σύμφωνα με όλα τα πρότυπα και τα υλικά που χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους Έλληνες ναυπηγούς. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, οι 170 κωπηλάτες που θα οδηγούσαν την τριήρη κατά μήκος του Τάμεση, φέροντας την ελληνική σημαία και την ολυμπιακή φλόγα, επρόκειτο να είναι Βρετανοί και να επιλεγούν από το περίφημο «Καταπίστευμα Τριήρους» (Trireme Trust) της Μεγάλης Βρετανίας. Απόρριψη και υποψίες Όλα ανατράπηκαν, ωστόσο, στις 20 Μαρτίου, όταν η κυρία Αληθινού έλαβε ένα email από τον Βρετανό κ. Μάρτιν Γκριν, διευθυντή τελετών για την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών του Λονδίνου, με το οποίο ενημέρωνε την ελληνική πλευρά ότι η παρουσία της τριήρους θα έκανε το εγχείρημα «υπερβολικά δημοφιλές» και θα συγκέντρωνε «υπερβολικά μεγάλο αριθμό ανθρώπων», με αποτέλεσμα να προκύψουν πιθανά προβλήματα ασφαλείας. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσίευμα των Financial Times της Πέμπτης, ο κ. Γκριν επικαλέστηκε σε email του το ενδεχόμενο να προκύψει κυκλοφοριακό χάος στις όχθες του Τάμεση, καθώς και τον κίνδυνο οι θεατές να… πηδήξουν από τις γέφυρες του Τάμεση στην προσπάθεια τους να θαυμάσουν το αντίγραφο του αρχαίου πλοίου! «Πρόκειται για προσβολή όχι μόνο απέναντι στους Έλληνες αλλά και προς τους Βρετανούς. Ο κίνδυνος πτώσης από τις γέφυρες και τα άλλα προβλήματα ασφαλείας που επικαλέσθηκε η βρετανική πλευρά ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο», σχολίασε η κυρία Αληθινού. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι το δημοσίευμα των Financial Times έλαβε δεκάδες σκωπτικά σχόλια από απλούς πολίτες που σατίριζαν την πιθανότητα «οι πολίτες του Λονδίνου το 2012 να πηδήξουν από μία γέφυρα για να δουν ένα πλοίο να περνά»! Το κόστος αποκατάστασης της τριήρους ήταν 350.000 ευρώ, από τα οποία είχαν ήδη καταβληθεί τα 150.000 για τις επισκευές που πραγματοποίησαν οι περίπου εβδομήντα Έλληνες μηχανικοί και ναυπηγοί, όταν η βρετανική πλευρά αποφάσισε να ακυρώσει το εγχείρημα. Διπλωματικά επεισόδια και απειλές Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι το τι μέλει γενέσθαι καθώς η μισοσυντηρημένη τριήρης παραμένει μη αξιόπλοη στον φαληρικό όρμο. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, η αρχική συμφωνία περιείχε λεπτομερή πρόβλεψη για σύγχρονα πειράματα ευσταθείας και υδατοστεγανότητας ώστε η τριήρης να καταστεί πλήρως πλεύσιμη, ενώ η ελληνική πλευρά είχε εξασφαλίσει και την απουσία οποιασδήποτε διαφήμισης στο σώμα της τριήρους, την οποία θα κοσμούσαν μόνο δύο μεγάλες ελληνικές σημαίες. Όταν όλες οι παραπάνω προβλέψεις έπεσαν στο κενό, η δυσαρέσκεια της ελληνικής πλευράς ήταν εμφανής. Ειδικότερα, το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ακύρωσε την ειδική εκδήλωση που είχε προγραμματίσει για τις 17 Μαΐου, κατά την οποία βρετανική αποστολή θα ανέβαινε στην τριήρη στο φαληρικό όρμο και θα παραλάμβανε την ολυμπιακή φλόγα. Η εν λόγω απόφαση όξυνε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις ανάμεσα στην ελληνική και τη βρετανική πλευρά. Αξίζει να σημειωθεί, άλλωστε, ότι η συνεισφορά της τριήρους θα αποτελούσε τη μοναδική ελληνική συμμετοχή στις τελετές των αγώνων του 2012, γεγονός που καθιστά το «πλήγμα» για την ελληνική πλευρά ακόμα ισχυρότερο. «Προς στιγμήν θέλουμε να ασκήσουμε πιέσεις σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο, να κερδίσουμε την υποστήριξη του ελληνικού και του βρετανικού λαού. Στη συνέχεια, ωστόσο, δεν θα διστάσουμε να κινηθούμε και σε νομικό επίπεδο, καθώς η βρετανική πλευρά παραβίασε τις συμβατικές της υποχρεώσεις και οφείλει να λογοδοτήσει γι’ αυτό», καταλήγει η κυρία Αληθινού.
Πηγή:Mypanathinaikos.gr
ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ! (Η αρχαία ελληνική τριήρης προγραμματιζόταν να πλεύσει στον Τάμεση με την Ολυμπιακή φλόγα στη διαδρομή της για το στάδιο) Η «Ολυμπιάς» δεν θα καταπλεύσει στον Τάμεση για τους 30ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Ολυμπιακή Επιτροπή της Αγγλίας ακύρωσε αναπάντεχα τη συμμετοχή της αρχαίας ελληνικής τριήρους στην τελετή έναρξης των 30ων Ολυμπιακών Αγώνων. Το 480 π.Χ. οι τριήρεις οδήγησαν τους Έλληνες στη νίκη κατά των Περσών στη μάχη της Σαλαμίνας. Το 1987 «χτίστηκε» ένα ακριβές αντίγραφο του πλοίου, το οποίο συνδέθηκε με όσα σηματοδότησε για την ευρωπαϊκή ιστορία εκείνη η νίκη, και καθελκύστηκε για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Το 2004 μετέφερε την Ολυμπιακή φλόγα για τους Αγώνες της Αθήνας και τον Ιούλιο του 2012 έμελλε να αναβιώσει περασμένα μεγαλεία, καθώς θα οδηγούσε την ολυμπιακή φλόγα κατά μήκος του Τάμεση, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Από το κατάστρωμά του θα ξεκινούσε η φλόγα για την τελική της διαδρομή προς το στάδιο. Αντί να πλεύσει «περήφανα» στον λονδρέζικο ποταμό, ωστόσο, η «Ολυμπιάς», το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους που συμμετείχε στη νίκη της Σαλαμίνας, παραμένει μη αξιόπλοη και… μισοσυντηρημένη στο φαληρικό όρμο. Αιτία είναι η απόφαση της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου να ακυρώσει την τελευταία στιγμή τη συμμετοχή της τριήρους στην τελετή έναρξης. «Η απόφαση ήταν όχι μόνο αναπάντεχη και αδικαιολόγητη, αλλά και απολύτως προσβλητική προς τον ελληνικό λαό», τονίζει μιλώντας στο «ΒΗΜΑ» η κυρία Ζορζέτ Αληθινού, διευθύντρια του ελληνικού τμήματος της εταιρίας «International Advantage Corporation», η οποία ανέλαβε σε συνεργασία με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τη συντήρηση της τριήρους και τη μεταφορά της μέχρι το Λονδίνο, όπου υπό το βλέμμα πέντε δισεκατομμυρίων ανθρώπων θα έπλεε στον Τάμεση μεταφέροντας την ολυμπιακή φλόγα και την ελληνική σημαία λίγο πριν την τελετή έναρξης των αγώνων. «Οι διοργανωτές των Αγώνων κινητοποίησαν λυτούς και δεμένους – ολόκληρο το διπλωματικό μηχανισμό σε Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία – για να επιτευχθεί η συμφωνία για τη συμμετοχή της τριήρους. Η υλοποίηση του εγχειρήματος θα αποτελούσε όχι μόνο κορυφαίο γεγονός των αγώνων αλλά και εξαιρετικό συμβολισμό της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες», τονίζει η κυρία Αληθινού. Πράγματι, Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία έχουν συνεργαστεί ποικιλοτρόπως από την αρχή της κατασκευής της τριήρους. Το 1987 Βρετανοί ναυπηγοί κατασκεύασαν για λογαριασμό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού το ακριβές αντίγραφο της αρχαίας τριήρους, σύμφωνα με όλα τα πρότυπα και τα υλικά που χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους Έλληνες ναυπηγούς. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, οι 170 κωπηλάτες που θα οδηγούσαν την τριήρη κατά μήκος του Τάμεση, φέροντας την ελληνική σημαία και την ολυμπιακή φλόγα, επρόκειτο να είναι Βρετανοί και να επιλεγούν από το περίφημο «Καταπίστευμα Τριήρους» (Trireme Trust) της Μεγάλης Βρετανίας. Απόρριψη και υποψίες Όλα ανατράπηκαν, ωστόσο, στις 20 Μαρτίου, όταν η κυρία Αληθινού έλαβε ένα email από τον Βρετανό κ. Μάρτιν Γκριν, διευθυντή τελετών για την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών του Λονδίνου, με το οποίο ενημέρωνε την ελληνική πλευρά ότι η παρουσία της τριήρους θα έκανε το εγχείρημα «υπερβολικά δημοφιλές» και θα συγκέντρωνε «υπερβολικά μεγάλο αριθμό ανθρώπων», με αποτέλεσμα να προκύψουν πιθανά προβλήματα ασφαλείας. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσίευμα των Financial Times της Πέμπτης, ο κ. Γκριν επικαλέστηκε σε email του το ενδεχόμενο να προκύψει κυκλοφοριακό χάος στις όχθες του Τάμεση, καθώς και τον κίνδυνο οι θεατές να… πηδήξουν από τις γέφυρες του Τάμεση στην προσπάθεια τους να θαυμάσουν το αντίγραφο του αρχαίου πλοίου! «Πρόκειται για προσβολή όχι μόνο απέναντι στους Έλληνες αλλά και προς τους Βρετανούς. Ο κίνδυνος πτώσης από τις γέφυρες και τα άλλα προβλήματα ασφαλείας που επικαλέσθηκε η βρετανική πλευρά ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο», σχολίασε η κυρία Αληθινού. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι το δημοσίευμα των Financial Times έλαβε δεκάδες σκωπτικά σχόλια από απλούς πολίτες που σατίριζαν την πιθανότητα «οι πολίτες του Λονδίνου το 2012 να πηδήξουν από μία γέφυρα για να δουν ένα πλοίο να περνά»! Το κόστος αποκατάστασης της τριήρους ήταν 350.000 ευρώ, από τα οποία είχαν ήδη καταβληθεί τα 150.000 για τις επισκευές που πραγματοποίησαν οι περίπου εβδομήντα Έλληνες μηχανικοί και ναυπηγοί, όταν η βρετανική πλευρά αποφάσισε να ακυρώσει το εγχείρημα. Διπλωματικά επεισόδια και απειλές Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι το τι μέλει γενέσθαι καθώς η μισοσυντηρημένη τριήρης παραμένει μη αξιόπλοη στον φαληρικό όρμο. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, η αρχική συμφωνία περιείχε λεπτομερή πρόβλεψη για σύγχρονα πειράματα ευσταθείας και υδατοστεγανότητας ώστε η τριήρης να καταστεί πλήρως πλεύσιμη, ενώ η ελληνική πλευρά είχε εξασφαλίσει και την απουσία οποιασδήποτε διαφήμισης στο σώμα της τριήρους, την οποία θα κοσμούσαν μόνο δύο μεγάλες ελληνικές σημαίες. Όταν όλες οι παραπάνω προβλέψεις έπεσαν στο κενό, η δυσαρέσκεια της ελληνικής πλευράς ήταν εμφανής. Ειδικότερα, το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ακύρωσε την ειδική εκδήλωση που είχε προγραμματίσει για τις 17 Μαΐου, κατά την οποία βρετανική αποστολή θα ανέβαινε στην τριήρη στο φαληρικό όρμο και θα παραλάμβανε την ολυμπιακή φλόγα. Η εν λόγω απόφαση όξυνε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις ανάμεσα στην ελληνική και τη βρετανική πλευρά. Αξίζει να σημειωθεί, άλλωστε, ότι η συνεισφορά της τριήρους θα αποτελούσε τη μοναδική ελληνική συμμετοχή στις τελετές των αγώνων του 2012, γεγονός που καθιστά το «πλήγμα» για την ελληνική πλευρά ακόμα ισχυρότερο. «Προς στιγμήν θέλουμε να ασκήσουμε πιέσεις σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο, να κερδίσουμε την υποστήριξη του ελληνικού και του βρετανικού λαού. Στη συνέχεια, ωστόσο, δεν θα διστάσουμε να κινηθούμε και σε νομικό επίπεδο, καθώς η βρετανική πλευρά παραβίασε τις συμβατικές της υποχρεώσεις και οφείλει να λογοδοτήσει γι’ αυτό», καταλήγει η κυρία Αληθινού.
Πηγή:Mypanathinaikos.gr
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
π :ΜΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ
ΗΠΑ: Η σταθερά «π» στέλνει στα δικαστήρια δύο μουσικούς
Όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»).
Στα δικαστήρια, οδήγησε δυο μουσικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες η πιο διάσημη μαθηματική σταθερά στον κόσμο, ο αριθμός π. Η απόφαση που έλαβε ο δικαστής δεν επιδέχεται καμιάς αμφισβήτησης: ο αριθμός 3,14 που ορίζεται ως λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του και στον υπόλοιπο κόσμο είναι γνωστός ως «ελληνικό π», δεν ανήκει σε κανέναν και η χρήση του δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα.
Η σχέση των μαθηματικών με τη μουσική είναι γνωστή. Στην περίπτωση του π, όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»). Στην ουσία, πρόκειται για μια μουσική απόδοση του διάσημου αριθμού, η οποία επιτυγχάνεται με τη «μετάφραση» της αριθμητικής ακολουθίας -στην πραγματικότητα, των πρώτων 31 αριθμών μετά το κόμμα- σε συγχορδίες και νότες.
Ο Αμερικανός μουσικός χρησιμοποίησε διάφορα όργανα για να αποδώσει τον ήχο του π- από κιθάρα, ξυλόφωνο και αρμόνιο, έως μπάντζο και γιουκαλίλι. Όλα αυτά, σε τέμπο 157 bpm (χτύπων ανά λεπτό), δηλαδή το μισό του 3,14. Το αποτέλεσμα κέρδισε πολλούς θαυμαστές στο Διαδίκτυο. Προκάλεσε, όμως, και την αντίδραση ενός άλλου μαθηματικού που έχει πάθος με τις νότες. Ο Λαρς Έρικσον, από τη Νεμπράσκα, εντόπισε ομοιότητες με τη δίκη του σύνθεση «Pi Symphony», που χρονολογείται από το 1992 και ζήτησε από το YouTube να αποσύρει το βίντεο.
Ο συνάδελφός του, όμως, αποφάσισε να προσφύγει στα δικαστήρια, προκειμένου να αποφασίσει ο νόμος για τη μουσική τύχη της Σταθεράς του Αρχιμήδη. Ο δικαστής που κλήθηκε να εξετάσει την υπόθεση κατέληξε σε ορισμένα συμπεράσματα: πρώτον, οι δύο συνθέσεις είναι αρκούντως διαφορετικές, για να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχει κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεύτερον, η ιδέα να «μεταφραστεί» το π σε ήχο δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν, γιατί το 3,14 ανήκει στην παγκόσμια κληρονομιά. Επομένως, δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα ούτε ο αριθμός ούτε η ιδέα να αποδοθεί σε ήχο.
Όπως, εξάλλου, σημειώνει ένας άλλος συνθέτης και μαθηματικός, ο Ντέιβιντ Κόουπ, στο βιβλίο του «Νέες Κατευθύνσεις στη Μουσική», «κάθε μαθηματική ακολουθία μπορεί να μεταφραστεί σε έναν αλγόριθμο, ικανό να παράξει μουσική». Ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι η μουσική μεταφορά του γενετικού κώδικα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που επιχείρησε το 2010 ο Σκωτσέζος μουσικός Στιούαρτ Μίτσελ.
Και οι τρεις μουσικοί έκαναν το ίδιο πράγμα: αντιστοίχησαν τους αριθμούς σε νότες. Έτσι, το «What Pi Sounds Like» εμφανίστηκε από προχθές και πάλι στο YouTube. Οι λάτρεις των μαθηματικών και της μουσικής μπορούν να το απολαύσουν στη διεύθυνση
http://www.youtube.com/watch?v=YOQb_mtkEEE.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΜΠΕ
Όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»).
Στα δικαστήρια, οδήγησε δυο μουσικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες η πιο διάσημη μαθηματική σταθερά στον κόσμο, ο αριθμός π. Η απόφαση που έλαβε ο δικαστής δεν επιδέχεται καμιάς αμφισβήτησης: ο αριθμός 3,14 που ορίζεται ως λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του και στον υπόλοιπο κόσμο είναι γνωστός ως «ελληνικό π», δεν ανήκει σε κανέναν και η χρήση του δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα.
Η σχέση των μαθηματικών με τη μουσική είναι γνωστή. Στην περίπτωση του π, όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο όταν ένας μαθηματικός και μουσικός από το Όρεγκον, ο Μάικλ Μπλέικ, ανέβασε στο YouTube μια σύνθεση υπό τον τίτλο «What Pi Sounds Like» («Πώς ηχεί το π»). Στην ουσία, πρόκειται για μια μουσική απόδοση του διάσημου αριθμού, η οποία επιτυγχάνεται με τη «μετάφραση» της αριθμητικής ακολουθίας -στην πραγματικότητα, των πρώτων 31 αριθμών μετά το κόμμα- σε συγχορδίες και νότες.
Ο Αμερικανός μουσικός χρησιμοποίησε διάφορα όργανα για να αποδώσει τον ήχο του π- από κιθάρα, ξυλόφωνο και αρμόνιο, έως μπάντζο και γιουκαλίλι. Όλα αυτά, σε τέμπο 157 bpm (χτύπων ανά λεπτό), δηλαδή το μισό του 3,14. Το αποτέλεσμα κέρδισε πολλούς θαυμαστές στο Διαδίκτυο. Προκάλεσε, όμως, και την αντίδραση ενός άλλου μαθηματικού που έχει πάθος με τις νότες. Ο Λαρς Έρικσον, από τη Νεμπράσκα, εντόπισε ομοιότητες με τη δίκη του σύνθεση «Pi Symphony», που χρονολογείται από το 1992 και ζήτησε από το YouTube να αποσύρει το βίντεο.
Ο συνάδελφός του, όμως, αποφάσισε να προσφύγει στα δικαστήρια, προκειμένου να αποφασίσει ο νόμος για τη μουσική τύχη της Σταθεράς του Αρχιμήδη. Ο δικαστής που κλήθηκε να εξετάσει την υπόθεση κατέληξε σε ορισμένα συμπεράσματα: πρώτον, οι δύο συνθέσεις είναι αρκούντως διαφορετικές, για να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχει κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεύτερον, η ιδέα να «μεταφραστεί» το π σε ήχο δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν, γιατί το 3,14 ανήκει στην παγκόσμια κληρονομιά. Επομένως, δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα ούτε ο αριθμός ούτε η ιδέα να αποδοθεί σε ήχο.
Όπως, εξάλλου, σημειώνει ένας άλλος συνθέτης και μαθηματικός, ο Ντέιβιντ Κόουπ, στο βιβλίο του «Νέες Κατευθύνσεις στη Μουσική», «κάθε μαθηματική ακολουθία μπορεί να μεταφραστεί σε έναν αλγόριθμο, ικανό να παράξει μουσική». Ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι η μουσική μεταφορά του γενετικού κώδικα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που επιχείρησε το 2010 ο Σκωτσέζος μουσικός Στιούαρτ Μίτσελ.
Και οι τρεις μουσικοί έκαναν το ίδιο πράγμα: αντιστοίχησαν τους αριθμούς σε νότες. Έτσι, το «What Pi Sounds Like» εμφανίστηκε από προχθές και πάλι στο YouTube. Οι λάτρεις των μαθηματικών και της μουσικής μπορούν να το απολαύσουν στη διεύθυνση
http://www.youtube.com/watch?v=YOQb_mtkEEE.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΜΠΕ
ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΔΕΞΙΑ
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου, άνοιξε ένα λάκκο. Ο Κώστας Σημίτης μας πέταξε μέσα. Κι ο Γιώργος Παπανδρέου, μας έθαψε»!!!
Γιώργος Αδαλής
aegeantimes.gr
Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω διαρκώς μηνύματα για το ειδικό βάρος των πολιτικών στην κρίση που διανύουμε! Συγκεκριμένα, πολλοί αναγνώστες των AegeanTimes.gr μας ρωτάνε την άποψή μας, για την ευθύνη των πολιτικών ! Ο λόγος φυσικά, είναι οι επερχόμενες εκλογές!
Θα καταθέσω λοιπόν σήμερα, την προσωπική μου άποψη, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι αποτελεί και άποψη του συνόλου των συνεργατών μας!
Αν ήθελα λοιπόν να συνοψίσω σε μια φράση την άποψή μου για την ευθύνη των πολιτικών για την κατάσταση στη χώρα μας θα έλεγα κάτι που το έχω γράψει την Ανοιξη του 2010 στο προσωπικό μου site, στο adalis.gr :
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου, άνοιξε ένα λάκκο. Ο Κώστα Σημίτης μας πέταξε μέσα. Κι ο Γιώργος Παπανδρέου, μας έθαψε με λάσπη»!!!
Δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζω τις ευθύνες που είχε η Κυβέρνηση Καραμανλή ! Αλλά προσωπικά, δεν μπορεί κανείς να με πείσει, ότι την τελευταία τριακονταετία, το βάρος της ευθύνης της κυβέρνησης Καραμανλή, ισούται με το βάρος των Κυβερνήσεων που προανέφερα και ναι μεν ήταν όλες ΠΑΣΟΚ αλλά αποτελούσαν παραλλαγές των φατριών που ανέλαβαν κατά καιρούς το κόμμα!
Κι αυτό, το γνωρίζει πλέον καλά ο Έλληνας πολίτης!
Εάν η αναλγησία, ο φιλοτομαρισμός ή η προδοσία, μετριούνταν σε κιλά, τότε σίγουρα η πλάστιγγα θα έγερνε υπέρ του ΠΑΣΟΚ.
Κι επειδή σε κάποιους αρέσουν τα νούμερα σε απόλυτους αριθμούς, η ευθύνη κατά την προσωπική μου άποψη βαραίνει κατά 80% το ΠΑΣΟΚ και 20% τη ΝΔ !
Η διακυβέρνηση της χώρας, ακόμη και όταν κυβερνούσε η ΝΔ, γινόταν εν πολλοίς από τις «δομικές συστοιχίες» των κομματάνθρωπων που είχε διορίσει το ΠΑΣΟΚ σε καίριες θέσεις!
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η «αναδόμηση του κράτους» που υποσχέθηκε ο Καραμανλής, μπορεί να ήταν καλή ως σύνθημα, εντούτοις δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί η κυβέρνησή του ήταν άτολμη και πήγε να πάρει έναν δρόμο αριστερό, ενώ η εντολή του λαού ήταν να πάει η χώρα δεξιά! Κι αν αυτό δεν αρέσει σε ορισμένους, αποτελεί την έκφραση του εκλογικού σώματος το 2004, την οποία, ορισμένοι στη ΝΔ έκαναν ότι δεν την κατάλαβαν και προσπαθούσαν να συναγωνιστούν σε … «προοδευτικότητα» το ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να γίνουν κι αυτοί μια από τα ίδια!
Σαφώς και φέρει μεγάλη ευθύνη ο Αντρέας, γιατί μετέβαλλε την Ελλάδα σε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων, εξασφαλίζοντας τις ψήφους των Ελλήνων για 30 χρόνια!
Ο Σημίτης, οδήγησε τη χώρα σε ένα μονοπάτι άγνωστο για τους Ελληνες, και με λογιστικά τρικ μας έκανε να πιστέψουμε ότι … αναπτυσσόμεθα, ενώ στην ουσία μας οδηγούσε στον γκρεμό, μιας και το ΑΕΠ αύξανε λόγω αύξησης της κατανάλωσης και όχι λόγω επενδυτικών σχεδίων στην πραγματική οικονομία!
Ολο αυτό το διάστημα, κατασπαταλήθηκαν πολύτιμοι πόροι, από μια κοινωνία εκμαυλισμένη από τα κόμματα και το τρένο της ανάπτυξης πέρασε αλλά ουδείς κατάφερε να ανέβει επάνω. Απλά τα “νέα τζάκια” που δημιούργησε ο Ανδρέας, μετά την δολοφονία των κεντροδεξιών εκδοτών από τη 17Ν (παίζεται αυτό), εξευτέλισαν το χρήμα αλλά μόνο για τους εαυτούς τους! Οι υπόλοιποι έπαιρναν δάνεια για να αισθάνονται … πλούσιοι!
Ο ΓΑΠ, όλη αυτή την κατάσταση, αντί να την αναστρέψει με μέτρα θεραπευτικά, την παρέλαβε και απλά επιτάχυνε τις διαδικασίες φτωχοποίησης της χώρας! Ακόμη και ο ίδιος ο Διευθυντής του ΔΝΤ, δεν θα τα κατάφερνε τόσο καλά, να οδηγήσει την χώρα στην πλήρη διάλυση και φτωχοποίηση! Ο ΓΑΠ, το κατόρθωσε και με το παραπάνω, έχοντας συμμάχους, ακόμη κι εντός Ελλάδας!
Κατά τη γνώμη μου , το ΠΑΣΟΚ, θα υποστεί για όλα αυτά μια ταπεινωτική ήττα στις εκλογές!
Και θα είναι τόσο ταπεινωτική, που την επόμενη μέρα θα αρχίσουν να συζητάνε για διάλυσή του και σχηματισμό ενός νέου πολιτικού φορέα!
Από αυτά που οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ονομάζουν μικρά κόμματα, και ιδιαίτερα από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και το ΚΚΕ, οι αποκλείσεις του αποτελέσματος της κάλπης, με αυτές που δίνουν σήμερα οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, θα είναι τόσο κραυγαλέα μεγάλες, που θα αποτελέσουν ένα καίριο χτύπημα για όλες τους!
Η Ελλάδα θα αλλάξει αναγκαστικά μετά τις εκλογές και το γνωρίζουν όλοι.
Όποιος λοιπόν ελπίζει ότι με +1 ή +2% παραπάνω στα ποσοστά του, θα αλλάξει αυτό που έρχεται στη χώρα απατάται!
Εδώ είστε κι εδώ είμαστε να τα λέμε και μετά τις εκλογές, όποτε κι αν τις κάνουν τελικά!
Γιώργος Αδαλής
aegeantimes.gr
Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω διαρκώς μηνύματα για το ειδικό βάρος των πολιτικών στην κρίση που διανύουμε! Συγκεκριμένα, πολλοί αναγνώστες των AegeanTimes.gr μας ρωτάνε την άποψή μας, για την ευθύνη των πολιτικών ! Ο λόγος φυσικά, είναι οι επερχόμενες εκλογές!
Θα καταθέσω λοιπόν σήμερα, την προσωπική μου άποψη, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι αποτελεί και άποψη του συνόλου των συνεργατών μας!
Αν ήθελα λοιπόν να συνοψίσω σε μια φράση την άποψή μου για την ευθύνη των πολιτικών για την κατάσταση στη χώρα μας θα έλεγα κάτι που το έχω γράψει την Ανοιξη του 2010 στο προσωπικό μου site, στο adalis.gr :
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου, άνοιξε ένα λάκκο. Ο Κώστα Σημίτης μας πέταξε μέσα. Κι ο Γιώργος Παπανδρέου, μας έθαψε με λάσπη»!!!
Δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζω τις ευθύνες που είχε η Κυβέρνηση Καραμανλή ! Αλλά προσωπικά, δεν μπορεί κανείς να με πείσει, ότι την τελευταία τριακονταετία, το βάρος της ευθύνης της κυβέρνησης Καραμανλή, ισούται με το βάρος των Κυβερνήσεων που προανέφερα και ναι μεν ήταν όλες ΠΑΣΟΚ αλλά αποτελούσαν παραλλαγές των φατριών που ανέλαβαν κατά καιρούς το κόμμα!
Κι αυτό, το γνωρίζει πλέον καλά ο Έλληνας πολίτης!
Εάν η αναλγησία, ο φιλοτομαρισμός ή η προδοσία, μετριούνταν σε κιλά, τότε σίγουρα η πλάστιγγα θα έγερνε υπέρ του ΠΑΣΟΚ.
Κι επειδή σε κάποιους αρέσουν τα νούμερα σε απόλυτους αριθμούς, η ευθύνη κατά την προσωπική μου άποψη βαραίνει κατά 80% το ΠΑΣΟΚ και 20% τη ΝΔ !
Η διακυβέρνηση της χώρας, ακόμη και όταν κυβερνούσε η ΝΔ, γινόταν εν πολλοίς από τις «δομικές συστοιχίες» των κομματάνθρωπων που είχε διορίσει το ΠΑΣΟΚ σε καίριες θέσεις!
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η «αναδόμηση του κράτους» που υποσχέθηκε ο Καραμανλής, μπορεί να ήταν καλή ως σύνθημα, εντούτοις δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί η κυβέρνησή του ήταν άτολμη και πήγε να πάρει έναν δρόμο αριστερό, ενώ η εντολή του λαού ήταν να πάει η χώρα δεξιά! Κι αν αυτό δεν αρέσει σε ορισμένους, αποτελεί την έκφραση του εκλογικού σώματος το 2004, την οποία, ορισμένοι στη ΝΔ έκαναν ότι δεν την κατάλαβαν και προσπαθούσαν να συναγωνιστούν σε … «προοδευτικότητα» το ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να γίνουν κι αυτοί μια από τα ίδια!
Σαφώς και φέρει μεγάλη ευθύνη ο Αντρέας, γιατί μετέβαλλε την Ελλάδα σε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων, εξασφαλίζοντας τις ψήφους των Ελλήνων για 30 χρόνια!
Ο Σημίτης, οδήγησε τη χώρα σε ένα μονοπάτι άγνωστο για τους Ελληνες, και με λογιστικά τρικ μας έκανε να πιστέψουμε ότι … αναπτυσσόμεθα, ενώ στην ουσία μας οδηγούσε στον γκρεμό, μιας και το ΑΕΠ αύξανε λόγω αύξησης της κατανάλωσης και όχι λόγω επενδυτικών σχεδίων στην πραγματική οικονομία!
Ολο αυτό το διάστημα, κατασπαταλήθηκαν πολύτιμοι πόροι, από μια κοινωνία εκμαυλισμένη από τα κόμματα και το τρένο της ανάπτυξης πέρασε αλλά ουδείς κατάφερε να ανέβει επάνω. Απλά τα “νέα τζάκια” που δημιούργησε ο Ανδρέας, μετά την δολοφονία των κεντροδεξιών εκδοτών από τη 17Ν (παίζεται αυτό), εξευτέλισαν το χρήμα αλλά μόνο για τους εαυτούς τους! Οι υπόλοιποι έπαιρναν δάνεια για να αισθάνονται … πλούσιοι!
Ο ΓΑΠ, όλη αυτή την κατάσταση, αντί να την αναστρέψει με μέτρα θεραπευτικά, την παρέλαβε και απλά επιτάχυνε τις διαδικασίες φτωχοποίησης της χώρας! Ακόμη και ο ίδιος ο Διευθυντής του ΔΝΤ, δεν θα τα κατάφερνε τόσο καλά, να οδηγήσει την χώρα στην πλήρη διάλυση και φτωχοποίηση! Ο ΓΑΠ, το κατόρθωσε και με το παραπάνω, έχοντας συμμάχους, ακόμη κι εντός Ελλάδας!
Κατά τη γνώμη μου , το ΠΑΣΟΚ, θα υποστεί για όλα αυτά μια ταπεινωτική ήττα στις εκλογές!
Και θα είναι τόσο ταπεινωτική, που την επόμενη μέρα θα αρχίσουν να συζητάνε για διάλυσή του και σχηματισμό ενός νέου πολιτικού φορέα!
Από αυτά που οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ονομάζουν μικρά κόμματα, και ιδιαίτερα από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και το ΚΚΕ, οι αποκλείσεις του αποτελέσματος της κάλπης, με αυτές που δίνουν σήμερα οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, θα είναι τόσο κραυγαλέα μεγάλες, που θα αποτελέσουν ένα καίριο χτύπημα για όλες τους!
Η Ελλάδα θα αλλάξει αναγκαστικά μετά τις εκλογές και το γνωρίζουν όλοι.
Όποιος λοιπόν ελπίζει ότι με +1 ή +2% παραπάνω στα ποσοστά του, θα αλλάξει αυτό που έρχεται στη χώρα απατάται!
Εδώ είστε κι εδώ είμαστε να τα λέμε και μετά τις εκλογές, όποτε κι αν τις κάνουν τελικά!
Πηγή: Mypanathinaikos.gr
Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012
Σαράντος Καργάκος “Ο Ελληνισμός σε κρίση – Συνταγή Απεγκλωβισμού”
(Διάλεξη του φιλολόγου, συγγραφέα, αναλυτή αλλά κυρίως δασκάλου του Ελληνισμού, κ. Σαράντου Καργάκου, που
πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στο μέγαρο της ΣΕΚ στη Λευκωσία, στα πλαίσια
εκδήλωσης που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα “Ο
Ελληνισμός σε κρίση – Συνταγή Απεγκλωβισμού”).
Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που
κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό•
γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς,
βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου
πόλεμος μέγας πολεμᾶ
βαρεῖ τό καλυβάκι…»
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η
προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις
εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών
Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας
αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό
παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της
υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία
της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων
ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις
ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε
την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο
στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν
«σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια
αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού
ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η
τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-
μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση
του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.
Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της
Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί
και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι
επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού
ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό
μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας
φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την
ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού
πολιτισμού.
Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο
ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια
σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος –
πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά
σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές
μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες
καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή
κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως
εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.
Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής.
Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και
εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του
αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που
βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν
τάφῳ». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν
βούρκῳ». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί
αλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια
πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην
καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο
Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας
γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν
παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο
εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την
οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακῇ
τῇ τύχῃ- πήραν στα χέρια τους τα άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο
της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο
πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με
την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος
Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του:
«Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους
και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους
με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν
ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ
περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους
πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον
ελπιδοφόρο ορίζοντα.
Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τν Ελληνισμό- μοιάζει με
σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα
χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς
«δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να
επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμμιά
ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεῶμαι (=παρατηρώ) και με
τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν
βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν
προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν
θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος
είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρως Καν και της
Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους
συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις
επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την πάγκαλη
ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού
είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να
νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε
ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του
πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς
στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον
σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος
(αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο
λοιπός ελλαδικός χώρος.
Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει
στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της
Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης.
Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους.
Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική
φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να
ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική
αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος
είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι
ή οι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που
έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται
κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα
μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι».
Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά,
πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος
αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που
σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.
Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο
λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο
καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η
αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το
1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν.
Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι
τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί
προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός:
κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει
ολόγυρά της.
Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό
που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι
εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει
καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι
με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην
Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να
βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα»
και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του
εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε
κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με
το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους
έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι
ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός,
εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων
και των Εφιαλτών.
Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά
τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν
αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή,
που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο
είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο
αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη
ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της
υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας
στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε
Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν
μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα
Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική
μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο».
Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε
τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα
υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και
που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ,
μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν
σαν σφαχτάρια.
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το
εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου.
Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις
ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες.
«Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό.
Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα
στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι,
μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για
να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η
Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς.
Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο
των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι·
καταντάς»!
Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες
αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για
να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η
μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά,
θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος
Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω
τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ
35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος
ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία».
Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και –
το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να
επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι
επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η
κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την
κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους
ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα
που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα
νερά.
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος
πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ
και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα
συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε
ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την
Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν
ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν
αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής
«τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ωε
ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό
τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη,
εισάγεται και στην Ελλάδα.
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός
πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα
πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς
ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού
βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή
κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ.
αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαντεία». Όταν ο κυνικός
φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον
Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις
εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Ἁρπάζουσιν, ἐπιορκοῦσι,
τοκογλυφοῦσιν, ὀβολοστατοῦσιν».
Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί
αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει
ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας,
πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να
πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη
καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά
στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως
έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο
Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της
νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει
συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες
που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις
οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου
και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο
δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή
μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια
τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί οὐ μενετοί», να
ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί
ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο
σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς
ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας
θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι
κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας
μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε
για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.
Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των
μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως
αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με …σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε,
όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος».
Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε
γράψει:
«Μή γελαστεῖτε ἀπ’ τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια
σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν
μολύβια πάνω ἀπ’ τά σπίτια μας, πάνω ἀπ’ τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «ὀκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον
λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε
υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και
μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα
ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι
που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι
το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις
αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των
πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά
χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στῆς Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ἤρθατε πᾶτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
ἡ πατρίδα σας εἶναι κάπου ἀλλοῦ – καί σᾶς φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη
Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή,
το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά με αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς
φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό
συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους
Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά
αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία.
Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται
απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε
νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το
μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς,
μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.
Σας Ευχαριστώ.
http://www.sarantoskargakos.gr/
http://lomak.blogspot.com/2012/02/blog-post_27.html
πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στο μέγαρο της ΣΕΚ στη Λευκωσία, στα πλαίσια
εκδήλωσης που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα “Ο
Ελληνισμός σε κρίση – Συνταγή Απεγκλωβισμού”).
Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που
κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό•
γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς,
βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου
πόλεμος μέγας πολεμᾶ
βαρεῖ τό καλυβάκι…»
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η
προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις
εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών
Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας
αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό
παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της
υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία
της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων
ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις
ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε
την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο
στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν
«σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια
αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού
ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η
τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού-
μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση
του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.
Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της
Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί
και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι
επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού
ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό
μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας
φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την
ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού
πολιτισμού.
Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο
ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια
σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος –
πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά
σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές
μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες
καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή
κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως
εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.
Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής.
Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και
εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του
αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που
βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν
τάφῳ». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν
βούρκῳ». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί
αλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια
πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην
καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο
Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας
γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν
παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο
εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την
οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακῇ
τῇ τύχῃ- πήραν στα χέρια τους τα άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο
της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο
πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με
την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος
Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του:
«Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους
και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους
με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν
ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ
περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους
πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον
ελπιδοφόρο ορίζοντα.
Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τν Ελληνισμό- μοιάζει με
σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα
χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς
«δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να
επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμμιά
ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεῶμαι (=παρατηρώ) και με
τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν
βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν
προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν
θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος
είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρως Καν και της
Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους
συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις
επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την πάγκαλη
ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού
είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να
νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε
ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του
πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς
στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον
σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος
(αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο
λοιπός ελλαδικός χώρος.
Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει
στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της
Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης.
Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους.
Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική
φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να
ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική
αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος
είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι
ή οι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που
έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται
κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα
μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι».
Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά,
πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος
αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που
σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.
Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο
λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο
καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η
αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το
1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν.
Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι
τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί
προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός:
κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει
ολόγυρά της.
Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό
που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι
εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει
καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι
με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην
Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να
βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα»
και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του
εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε
κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με
το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους
έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι
ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός,
εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων
και των Εφιαλτών.
Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά
τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν
αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή,
που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο
είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο
αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη
ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της
υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας
στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε
Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν
μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του
Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα
Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική
μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο».
Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε
τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα
υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και
που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ,
μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν
σαν σφαχτάρια.
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το
εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου.
Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις
ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες.
«Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό.
Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα
στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι,
μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για
να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η
Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς.
Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο
των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι·
καταντάς»!
Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες
αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για
να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η
μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά,
θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος
Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω
τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ
35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος
ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία».
Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και –
το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να
επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι
επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η
κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την
κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους
ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα
που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα
νερά.
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος
πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ
και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα
συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε
ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την
Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν
ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν
αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής
«τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ωε
ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό
τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη,
εισάγεται και στην Ελλάδα.
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός
πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα
πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς
ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού
βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή
κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ.
αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαντεία». Όταν ο κυνικός
φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον
Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις
εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Ἁρπάζουσιν, ἐπιορκοῦσι,
τοκογλυφοῦσιν, ὀβολοστατοῦσιν».
Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί
αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει
ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας,
πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να
πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη
καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά
στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως
έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο
Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της
νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει
συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες
που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις
οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου
και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο
δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή
μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια
τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί οὐ μενετοί», να
ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί
ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο
σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς
ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας
θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι
κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας
μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε
για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.
Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των
μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως
αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με …σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε,
όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος».
Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε
γράψει:
«Μή γελαστεῖτε ἀπ’ τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια
σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν
μολύβια πάνω ἀπ’ τά σπίτια μας, πάνω ἀπ’ τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «ὀκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον
λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε
υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και
μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα
ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι
που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι
το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις
αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των
πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά
χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στῆς Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ἤρθατε πᾶτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
ἡ πατρίδα σας εἶναι κάπου ἀλλοῦ – καί σᾶς φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη
Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή,
το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά με αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς
φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό
συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους
Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά
αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία.
Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται
απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε
νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το
μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς,
μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.
Σας Ευχαριστώ.
http://www.sarantoskargakos.gr/
http://lomak.blogspot.com/2012/02/blog-post_27.html
Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012
ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ "ΕΛΙΑΣ"
Τα δύσκολα τώρα αρχίζουν για τη Νέα Δημοκρατία
Βδομάδες τώρα διαβάζω και ακούω τους οπαδούς και φίλους της Ν.Δ. να «βράζουν» στη μιζέρια, να αναζητούν αφορμή για να την ….πέσουν στον Σαμαρά, να καταπίνουν αμάσητη κάθε προπαγάνδα που τους σερβίρουν τα καθεστωτικά χαμαιτυπεία και να είναι σχεδόν έτοιμοι να παραδώσουν το πνεύμα! Άλλοι απειλούν ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν, άλλοι το παίζουν όψιμοι αντιμνημονιακοί επαναστάτες, μερικοί στρέφονται στον …Τσίπρα και κάποιοι ούτε και εγώ ξέρω τι!
Το έχουμε ξαναδεί το έργο! Ένας από τους λόγους που η Ν.Δ. πάθαινε βαριές ήττες, από τις οποίες ήθελε χρόνια να συνέλθει ήταν η συμπεριφορά των ίδιων των νεοδημοκρατών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τελευταίες εκλογές! Ο ΓΑΠ πήρε περίπου τους ίδιους ψήφους με το 2004, αλλά κέρδισε με 11 μονάδες διαφορά! Βλέπετε οι οπαδοί της ΝΔ έκαναν ….αντίσταση στο κόμμα τους! Ύστερα γκρίνιαζαν για τον ΓΑΠ!
Καμιά φορά, τέτοιοι που είμαστε, σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι υποχρεωτική η εξάντληση της τετραετίας. Ίσως γίνουμε πιο προσεχτικοί όταν ψηφίζουμε.
Τώρα διαμαρτύρονται γιατί ο Σαμαράς αποφάσισε να στηρίξει την Κυβέρνηση Παπαδήμου. Είμαι βέβαιος, ότι αν πτώχευε η χώρα, θα το χρέωναν στον Σαμαρά και θα τον κατηγορούσαν γιατί δεν έδειξε την απαιτούμενη διαλλακτικότητα. Δεν βρίσκεις άκρη!
Λοιπόν, για να τελειώνει αυτό το παραμύθι περί … “μνημονιακού” Σαμαρά και των άλλων που βρήκαν αφορμή να το παίξουν επαναστάτες εκ του ασφαλούς. Γιατί δεν είμαι βέβαιος πόσοι απ’ αυτούς θα ψήφιζαν «όχι», αν ήξεραν ότι υπήρχε πιθανότητα να … υπερισχύσει το όχι.
Όταν το καράβι κατευθύνεται στα βράχια, έχεις δυο επιλογές: Η μια να καθίσεις στην παραλία και να παρακολουθείς χαιρέκακα την πρόσκρουση για να λές αργότερα «εγώ σας τα έλεγα». Έτσι δικαιώνεσαι από τους παρόντες, αλλά θα σε κυνηγάει το βάρος των επερχόμενων.
Η άλλη, η δύσκολη επιλογή, είναι να αναλάβεις το ρίσκο να ανέβεις στο καράβι για να σώσεις οτιδήποτε μπορεί να σωθεί.
Αυτό έκανε ο Σαμαράς και τα ακούει!
Αντί να εκτιμηθεί η υπευθυνότητα που έδειξε, κατηγορείται γιατί δεν τίναξε τα πάντα στον αέρα για να γίνει μερικούς μήνες νωρίτερα πρωθυπουργός! Ωραίο μέτρο σύγκρισης!
Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος περνάει δύσκολα και κάθε μέρα τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα. Και εγώ γίνομαι έξω φρενών όταν βλέπω τον ανεκδιήγητο Βενιζέλο να παριστάνει τον …σωτήρα, τον αποτυχημένο Παπακωνσταντίνου να ζητάει παράταση του βίου της Κυβέρνησης Παπαδήμου ή την Αννούλα να μιλάει για υψηλή πολιτική όταν δεν μπόρεσε να στείλει βιβλία στα σχολεία.
Και έχει δίκιο να ρωτάει ο κόσμος, γιατί τους ανέχεται ο Σαμαράς; Γιατί δεν φεύγει απ’ την κυβέρνηση να γίνουν εκλογές; Γιατί εδώ που έφτασαν τα πράγματα, με αποκλειστική ευθύνη του ΓΑΠ, το κούρεμα του χρέους είναι κάτι που αξίζει να το προσπαθήσουμε. Γιατί μπορεί να δώσει μια ανάσα και μια ελπίδα στη χώρα. Και το κούρεμα όταν ολοκληρωθεί, δεν θα μπορούν να το πάρουν πίσω, ενώ τις συντάξεις και τον κατώτατο μισθό, μια νέα κυβέρνηση μπορεί να τα ξαναδεί από την αρχή. Τόσο δύσκολο, είναι να το καταλάβει κανένας; Πόσο πιο απλά να το εξηγήσουμε;
Ο Σαμαράς, παρά τα λάθη του, αυτή τη στιγμή είναι ο πιο συγκροτημένος πολιτικός και ο μόνος που μπορεί να παρουσιάσει μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξόδου της χώρας από την κρίση.
Αλήθεια, πιστεύει κανένας ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο το ΚΚΕ; Ο Συνασπισμός του Αλέξη ή ΔΗΜΑΡ του Φώτη; Καλά για τη Μπακογιάννη δεν το συζητάω. Αυτή δήλωσε ότι δεν μπορεί μόνη της, θέλει συνεργασία!
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Γ. Καρατζαφέρης. Λύσσαξε να μπεί στην Κυβέρνηση. Όμως, μόλις άρχισαν τα δύσκολα, έβγαλε την ουρά του έξω και ζώθηκε τα φυσεκλίκια του αντιμνημονιακού αγώνα.
Μερικοί στην Ελλάδα έχουν κάνει επάγγελμα την κριτική. Ως γνωστόν, έξω απ’ το χορό λένε πολλά τραγούδια. Όμως, ένα αστικό και πατριωτικό κόμμα εξουσίας όπως είναι η Ν.Δ. δεν μπορεί να συμπεριφέρεται ως κόμμα διαμαρτυρίας. Έχει ιστορική ευθύνη απέναντι στον τόπο. Να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό, έστω και αν δεν μας αρέσει.
Ο Σαμαράς είχε τη διορατικότητα να προβλέψει την κρίση. Να προτείνει μέτρα ανάπτυξης για τα οποία όλοι συζητάνε σήμερα. Ξέρει γιατί μιλάει και από την αρχή είχε ένα σχέδιο στο μυαλό του για την πορεία της χώρας. Αργά ή γρήγορα εκεί θα καταλήξουμε. Τώρα, απλώς κερδίζει χρόνο για να πείσει τους …άπιστους! Θέλουν και εκείνοι το χρόνο τους.
Σε ένα πράγμα δεν τα έχει καταφέρει ακόμα πλήρως. Να παρουσιάσει μια ομάδα από στελέχη τα οποία θα κάνουν τη διαφορά και θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, μερικοί που βρίσκονται στον τρίτο όροφο, θα έπρεπε να τους απαγορεύεται η είσοδος!
Αντί, λοιπόν, να τον στηρίξουμε κάνουμε ….υπερωρίες στην κριτική. Δε λέω καλοδεχούμενη η κριτική γιατί ταρακουνάει τα …ακατοίκητα, αλλά τέτοιες δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα προέχει η συστράτευση.
Για την επόμενη ημέρα η χώρα έχει ανάγκη από μια ισχυρή και συμπαγή κυβέρνηση με αίσθηση αποστολής. Όχι ένα ….πολυμετοχικό σχήμα από ομαδάρχες και ηγετίσκους μια χρήσεως, που θα θέλουν περισσότερο χρόνο για να συνεννοηθούν μεταξύ τους, παρά για να αποφασίσουν πως θα κυβερνήσουν. Γιατί τα δύσκολα, τώρα αρχίζουν..
Αδέξιος Δεξιός
Πηγή: antinews.gr
Βδομάδες τώρα διαβάζω και ακούω τους οπαδούς και φίλους της Ν.Δ. να «βράζουν» στη μιζέρια, να αναζητούν αφορμή για να την ….πέσουν στον Σαμαρά, να καταπίνουν αμάσητη κάθε προπαγάνδα που τους σερβίρουν τα καθεστωτικά χαμαιτυπεία και να είναι σχεδόν έτοιμοι να παραδώσουν το πνεύμα! Άλλοι απειλούν ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν, άλλοι το παίζουν όψιμοι αντιμνημονιακοί επαναστάτες, μερικοί στρέφονται στον …Τσίπρα και κάποιοι ούτε και εγώ ξέρω τι!
Το έχουμε ξαναδεί το έργο! Ένας από τους λόγους που η Ν.Δ. πάθαινε βαριές ήττες, από τις οποίες ήθελε χρόνια να συνέλθει ήταν η συμπεριφορά των ίδιων των νεοδημοκρατών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τελευταίες εκλογές! Ο ΓΑΠ πήρε περίπου τους ίδιους ψήφους με το 2004, αλλά κέρδισε με 11 μονάδες διαφορά! Βλέπετε οι οπαδοί της ΝΔ έκαναν ….αντίσταση στο κόμμα τους! Ύστερα γκρίνιαζαν για τον ΓΑΠ!
Καμιά φορά, τέτοιοι που είμαστε, σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι υποχρεωτική η εξάντληση της τετραετίας. Ίσως γίνουμε πιο προσεχτικοί όταν ψηφίζουμε.
Τώρα διαμαρτύρονται γιατί ο Σαμαράς αποφάσισε να στηρίξει την Κυβέρνηση Παπαδήμου. Είμαι βέβαιος, ότι αν πτώχευε η χώρα, θα το χρέωναν στον Σαμαρά και θα τον κατηγορούσαν γιατί δεν έδειξε την απαιτούμενη διαλλακτικότητα. Δεν βρίσκεις άκρη!
Λοιπόν, για να τελειώνει αυτό το παραμύθι περί … “μνημονιακού” Σαμαρά και των άλλων που βρήκαν αφορμή να το παίξουν επαναστάτες εκ του ασφαλούς. Γιατί δεν είμαι βέβαιος πόσοι απ’ αυτούς θα ψήφιζαν «όχι», αν ήξεραν ότι υπήρχε πιθανότητα να … υπερισχύσει το όχι.
Όταν το καράβι κατευθύνεται στα βράχια, έχεις δυο επιλογές: Η μια να καθίσεις στην παραλία και να παρακολουθείς χαιρέκακα την πρόσκρουση για να λές αργότερα «εγώ σας τα έλεγα». Έτσι δικαιώνεσαι από τους παρόντες, αλλά θα σε κυνηγάει το βάρος των επερχόμενων.
Η άλλη, η δύσκολη επιλογή, είναι να αναλάβεις το ρίσκο να ανέβεις στο καράβι για να σώσεις οτιδήποτε μπορεί να σωθεί.
Αυτό έκανε ο Σαμαράς και τα ακούει!
Αντί να εκτιμηθεί η υπευθυνότητα που έδειξε, κατηγορείται γιατί δεν τίναξε τα πάντα στον αέρα για να γίνει μερικούς μήνες νωρίτερα πρωθυπουργός! Ωραίο μέτρο σύγκρισης!
Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος περνάει δύσκολα και κάθε μέρα τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα. Και εγώ γίνομαι έξω φρενών όταν βλέπω τον ανεκδιήγητο Βενιζέλο να παριστάνει τον …σωτήρα, τον αποτυχημένο Παπακωνσταντίνου να ζητάει παράταση του βίου της Κυβέρνησης Παπαδήμου ή την Αννούλα να μιλάει για υψηλή πολιτική όταν δεν μπόρεσε να στείλει βιβλία στα σχολεία.
Και έχει δίκιο να ρωτάει ο κόσμος, γιατί τους ανέχεται ο Σαμαράς; Γιατί δεν φεύγει απ’ την κυβέρνηση να γίνουν εκλογές; Γιατί εδώ που έφτασαν τα πράγματα, με αποκλειστική ευθύνη του ΓΑΠ, το κούρεμα του χρέους είναι κάτι που αξίζει να το προσπαθήσουμε. Γιατί μπορεί να δώσει μια ανάσα και μια ελπίδα στη χώρα. Και το κούρεμα όταν ολοκληρωθεί, δεν θα μπορούν να το πάρουν πίσω, ενώ τις συντάξεις και τον κατώτατο μισθό, μια νέα κυβέρνηση μπορεί να τα ξαναδεί από την αρχή. Τόσο δύσκολο, είναι να το καταλάβει κανένας; Πόσο πιο απλά να το εξηγήσουμε;
Ο Σαμαράς, παρά τα λάθη του, αυτή τη στιγμή είναι ο πιο συγκροτημένος πολιτικός και ο μόνος που μπορεί να παρουσιάσει μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξόδου της χώρας από την κρίση.
Αλήθεια, πιστεύει κανένας ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο το ΚΚΕ; Ο Συνασπισμός του Αλέξη ή ΔΗΜΑΡ του Φώτη; Καλά για τη Μπακογιάννη δεν το συζητάω. Αυτή δήλωσε ότι δεν μπορεί μόνη της, θέλει συνεργασία!
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Γ. Καρατζαφέρης. Λύσσαξε να μπεί στην Κυβέρνηση. Όμως, μόλις άρχισαν τα δύσκολα, έβγαλε την ουρά του έξω και ζώθηκε τα φυσεκλίκια του αντιμνημονιακού αγώνα.
Μερικοί στην Ελλάδα έχουν κάνει επάγγελμα την κριτική. Ως γνωστόν, έξω απ’ το χορό λένε πολλά τραγούδια. Όμως, ένα αστικό και πατριωτικό κόμμα εξουσίας όπως είναι η Ν.Δ. δεν μπορεί να συμπεριφέρεται ως κόμμα διαμαρτυρίας. Έχει ιστορική ευθύνη απέναντι στον τόπο. Να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό, έστω και αν δεν μας αρέσει.
Ο Σαμαράς είχε τη διορατικότητα να προβλέψει την κρίση. Να προτείνει μέτρα ανάπτυξης για τα οποία όλοι συζητάνε σήμερα. Ξέρει γιατί μιλάει και από την αρχή είχε ένα σχέδιο στο μυαλό του για την πορεία της χώρας. Αργά ή γρήγορα εκεί θα καταλήξουμε. Τώρα, απλώς κερδίζει χρόνο για να πείσει τους …άπιστους! Θέλουν και εκείνοι το χρόνο τους.
Σε ένα πράγμα δεν τα έχει καταφέρει ακόμα πλήρως. Να παρουσιάσει μια ομάδα από στελέχη τα οποία θα κάνουν τη διαφορά και θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, μερικοί που βρίσκονται στον τρίτο όροφο, θα έπρεπε να τους απαγορεύεται η είσοδος!
Αντί, λοιπόν, να τον στηρίξουμε κάνουμε ….υπερωρίες στην κριτική. Δε λέω καλοδεχούμενη η κριτική γιατί ταρακουνάει τα …ακατοίκητα, αλλά τέτοιες δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα προέχει η συστράτευση.
Για την επόμενη ημέρα η χώρα έχει ανάγκη από μια ισχυρή και συμπαγή κυβέρνηση με αίσθηση αποστολής. Όχι ένα ….πολυμετοχικό σχήμα από ομαδάρχες και ηγετίσκους μια χρήσεως, που θα θέλουν περισσότερο χρόνο για να συνεννοηθούν μεταξύ τους, παρά για να αποφασίσουν πως θα κυβερνήσουν. Γιατί τα δύσκολα, τώρα αρχίζουν..
Αδέξιος Δεξιός
Πηγή: antinews.gr
Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012
ΠΙΚΡΟ ΨΩΜΙ
“Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;” Η συγκλονιστική μαρτυρία από το χωριό SOS, αφιερωμένη στους τραπεζίτες των CDS, του μνημονίου, των θαλασσοδανείων, της μπασταρδοκρατίας.
ΕΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ. ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΤΑ CDS, ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ, ΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΟΝΟΥΣ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΚΡΑΤΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΥΣ, ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΥΣ.
ΟΧΙ.
Είναι οι ένοχοι. ΑΥΤΟΙ έφεραν τον Παπανδρέου στην εξουσία. Ποιός θα ξεχάσει τα περιβόητα δείπνα προεκλογικά; Τις συναντήσεις με τους τραπεζίτες πριν τις εκλογές;
Ή θα ξεχάσουμε τα θαλασσοδάνεια στα ΜΜ”Ε” ΓΙΑ ΝΑ ΥΜΝΟΥΝ ΤΟΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;
Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε. Κάθε Ελληνόπουλο είναι δικό μας παιδί. Και ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα πέσει βαρύς σε αυτούς και όσους επιχειρήσουν να τους διασώσουν με τα χρήματα του Ελληνικού λαού.
Χριστούγεννα 2011
Η μικρή ψυχούλα που ακούει στο όνομα Αννούλα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό.
Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί.
Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν.
Ώσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ’ την τσέπη του.
Ηταν ένα σημείωμα που έγραφε:
«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα.
Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω.
Συγγνώμη. Η μαμά της».
Ο άνθρωπος που λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο.
Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS.
«Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ’ εμάς».
Όλα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς.
Έγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας.
Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή.
Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε.
Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες.
Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.
«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση.
Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Καθημερινή» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα.
«Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».
Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS.
Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά.
«Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει.
«Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα.
Και μετά, «σ’ αγαπάω» λέει, και φεύγει.
Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.
Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει.
«Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους.
Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις.
Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».
Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή.
Γι’ αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι.
Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της.
«Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα.
Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός.
«Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά.
Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί.
Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;».
Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση.
Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση.
Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ’ εμάς.
«Εβγαινα απ’ το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα.
«Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ’ ένα κοριτσάκι.
Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν.
Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε.
«Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ’ αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ θα σε αγαπάνε και θα σε δώσουν φαγάκι και ότι άλλο χρειάζεσαι…».
Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει».
Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της.
Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ.
«Το κρατούσε απ’ το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».
olympia.gr
ΕΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ. ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΤΑ CDS, ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ, ΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΟΝΟΥΣ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΚΡΑΤΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΥΣ, ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΥΣ.
ΟΧΙ.
Είναι οι ένοχοι. ΑΥΤΟΙ έφεραν τον Παπανδρέου στην εξουσία. Ποιός θα ξεχάσει τα περιβόητα δείπνα προεκλογικά; Τις συναντήσεις με τους τραπεζίτες πριν τις εκλογές;
Ή θα ξεχάσουμε τα θαλασσοδάνεια στα ΜΜ”Ε” ΓΙΑ ΝΑ ΥΜΝΟΥΝ ΤΟΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;
Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε. Κάθε Ελληνόπουλο είναι δικό μας παιδί. Και ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα πέσει βαρύς σε αυτούς και όσους επιχειρήσουν να τους διασώσουν με τα χρήματα του Ελληνικού λαού.
Χριστούγεννα 2011
Η μικρή ψυχούλα που ακούει στο όνομα Αννούλα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό.
Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί.
Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν.
Ώσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ’ την τσέπη του.
Ηταν ένα σημείωμα που έγραφε:
«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα.
Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω.
Συγγνώμη. Η μαμά της».
Ο άνθρωπος που λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο.
Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS.
«Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ’ εμάς».
Όλα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς.
Έγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας.
Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή.
Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε.
Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες.
Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.
«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση.
Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Καθημερινή» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα.
«Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».
Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS.
Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά.
«Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει.
«Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα.
Και μετά, «σ’ αγαπάω» λέει, και φεύγει.
Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.
Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει.
«Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους.
Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις.
Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».
Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή.
Γι’ αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι.
Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της.
«Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα.
Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός.
«Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά.
Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί.
Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;».
Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση.
Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση.
Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ’ εμάς.
«Εβγαινα απ’ το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα.
«Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ’ ένα κοριτσάκι.
Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν.
Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε.
«Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ’ αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ θα σε αγαπάνε και θα σε δώσουν φαγάκι και ότι άλλο χρειάζεσαι…».
Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει».
Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της.
Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ.
«Το κρατούσε απ’ το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».
olympia.gr
Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ-ΔΩΡΟ ΘΕΪΚΟ
Πανάρχαια προσευχή - επίκληση υπάρχει και λειτουργεί μυστικά μέσα στο Ελληνικό Αλφάβητο από καταβολής του.
Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνησή τους (Άλφα, Βήτα, Γάμα κλπ.) δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μια...
πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανώτερης σύλληψης.
Σύμφωνα με αυτήν τη γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμα F ) ακούγονται και γράφονται ως εξής:
ΑΛΦΑ - ΒΗΤΑ - ΓΑΜΑ - ΔΕΛΤΑ - ΕΨΙΛΟΝ - ΣΤΙΓΜΑ - ΖΗΤΑ - ΗΤΑ - ΘΗΤΑ - ΙΩΤΑ - ΚΑΠΠΑ - ΛΑΜΒΔΑ - ΜΙ - ΝΙ - ΞΙ - ΟΜΙΚΡΟΝ - ΠΙ - ΡΟ - ΣΙΓΜΑ - ΤΑΥ - ΥΨΙΛΟΝ - ΦΙ - ΧΙ - ΨΙ - ΩΜΕΓΑ.
Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής Επιστήμης, έχουμε τα ακόλουθα:
“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ. ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ ΔΑ. ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ!”
Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του Φωτός:
“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ,
Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ
ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ.
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η,
Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ),
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ
ΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ,
ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)”.
Η επίκληση αυτή είναι καταγεγραμμένη από αιώνες στο υποσυνείδητο των Ελλήνων.
Αμέσως πιο κάτω αποκαλύπτουμε την σημασία των λέξεων της προσευχής αυτής:
Αλ = Ο νοητός ήλιος.
Φά-ος = το φώς.
Βη = προστακτική του ρημ. βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι).
Τα = δοτική άρθρου δωρικού τύπου, τη, εις τήν.
Γα = Γή (δωρικός τύπος).
Άμα = (επιρρ.) συγχρόνως.
Ελ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος.
Εψ = ρήμ. έψομαι, εψ-ημένος = ψημένος.
Ιλών = ιλύς (ουσ.) = λάσπη, πηλός.
Στη = προστ. ρήμ. ίστημι.
΄ Ιγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζη = προστ. ρημ. ζώ.
Η = προστ. ρημ. ειμί, είμαι.
Θη = προστ. ρημ. θέτω.
Ιώτα = τα Ιώγα, τα Εγώ (πρβλ. αγγλ. Ι = εγώ).
Παλλάν = Ρημ. πάλλω (= δονούμαι, περιστρέφομαι) επιθ. παλλάς = πάλλουσα, περιστρεφόμενη (π.ρ.β.λ. Παλλάς Αθηνά).
Δα = άλλος τύπος της Γα, Γής (πρβλ. Δά- μήτηρ > Δημήτηρ > Δήμητρα = Μητέρα Γή)
Νύξ = (ουσ.) νύχτα.
Ο = (αναφ.) το οποίο, που.
Φύ(οι) = ευκτική ρημ. φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).
Απόδοση:
Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!
Η εκφώνηση της επίκλησης αυτής, στον αρχαϊκό της τύπο, έχει μια ισχυρή δονητική επίδραση στους αισθανόμενους Ανθρώπους του Φωτός, σε όποιο σημείο αυτού του Πλανήτη και αν ίστανται..
Διότι πάνω απ΄ όλα είναι μια μυστηριακή κρούση στον ιερό σπόρο της Ελληνικής ψυχής τους...
www.ellinikoarxeio.com anti-ntp.blogspot.com
Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνησή τους (Άλφα, Βήτα, Γάμα κλπ.) δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μια...
πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανώτερης σύλληψης.
Σύμφωνα με αυτήν τη γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμα F ) ακούγονται και γράφονται ως εξής:
ΑΛΦΑ - ΒΗΤΑ - ΓΑΜΑ - ΔΕΛΤΑ - ΕΨΙΛΟΝ - ΣΤΙΓΜΑ - ΖΗΤΑ - ΗΤΑ - ΘΗΤΑ - ΙΩΤΑ - ΚΑΠΠΑ - ΛΑΜΒΔΑ - ΜΙ - ΝΙ - ΞΙ - ΟΜΙΚΡΟΝ - ΠΙ - ΡΟ - ΣΙΓΜΑ - ΤΑΥ - ΥΨΙΛΟΝ - ΦΙ - ΧΙ - ΨΙ - ΩΜΕΓΑ.
Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής Επιστήμης, έχουμε τα ακόλουθα:
“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ. ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ ΔΑ. ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ!”
Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του Φωτός:
“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ,
Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ
ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ.
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η,
Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ),
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ
ΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ,
ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)”.
Η επίκληση αυτή είναι καταγεγραμμένη από αιώνες στο υποσυνείδητο των Ελλήνων.
Αμέσως πιο κάτω αποκαλύπτουμε την σημασία των λέξεων της προσευχής αυτής:
Αλ = Ο νοητός ήλιος.
Φά-ος = το φώς.
Βη = προστακτική του ρημ. βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι).
Τα = δοτική άρθρου δωρικού τύπου, τη, εις τήν.
Γα = Γή (δωρικός τύπος).
Άμα = (επιρρ.) συγχρόνως.
Ελ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος.
Εψ = ρήμ. έψομαι, εψ-ημένος = ψημένος.
Ιλών = ιλύς (ουσ.) = λάσπη, πηλός.
Στη = προστ. ρήμ. ίστημι.
΄ Ιγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζη = προστ. ρημ. ζώ.
Η = προστ. ρημ. ειμί, είμαι.
Θη = προστ. ρημ. θέτω.
Ιώτα = τα Ιώγα, τα Εγώ (πρβλ. αγγλ. Ι = εγώ).
Παλλάν = Ρημ. πάλλω (= δονούμαι, περιστρέφομαι) επιθ. παλλάς = πάλλουσα, περιστρεφόμενη (π.ρ.β.λ. Παλλάς Αθηνά).
Δα = άλλος τύπος της Γα, Γής (πρβλ. Δά- μήτηρ > Δημήτηρ > Δήμητρα = Μητέρα Γή)
Νύξ = (ουσ.) νύχτα.
Ο = (αναφ.) το οποίο, που.
Φύ(οι) = ευκτική ρημ. φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).
Απόδοση:
Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!
Η εκφώνηση της επίκλησης αυτής, στον αρχαϊκό της τύπο, έχει μια ισχυρή δονητική επίδραση στους αισθανόμενους Ανθρώπους του Φωτός, σε όποιο σημείο αυτού του Πλανήτη και αν ίστανται..
Διότι πάνω απ΄ όλα είναι μια μυστηριακή κρούση στον ιερό σπόρο της Ελληνικής ψυχής τους...
www.ellinikoarxeio.com anti-ntp.blogspot.com
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
KUKUXUMUSU : ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΟ 2009;
ΤΟ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ 170.000 ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Η νέα βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη των εκπαιδευτικών
Οι 170.000 εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στις Α/βάθμια και Β/βάθμια εκπαίδευση, κατατάσσονται αυτοδικαίως στους βαθμούς της κατηγορίας που υπηρετούν, με βάση τον συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας και το χρόνο προϋπηρεσίας στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα που έχει αναγνωριστεί για τη βαθμολογική ή τη μισθολογική κατάταξη και εξέλιξή τους, ως εξής:
1) οι εκπαιδευτικοί των κατηγοριών Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΠΕ) και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΤΕ):
α) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι τρία (3) έτη, στο Βαθμό ΣΤ΄,
β) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι εννέα (9) έτη, στο Βαθμό Ε΄,
γ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι δεκαπέντε (15), στο Βαθμό Δ΄,
δ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι είκοσι ένα (21) έτη για την ΠΕ κατηγορία και είκοσι τρία (23) έτη για την ΤΕ κατηγορία, στο Βαθμό Γ΄,
ε) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας περισσότερο από είκοσι ένα (21) έτη για την ΠΕ κατηγορία και είκοσι τρία (23) έτη για την ΤΕ κατηγορία, στο Βαθμό Β΄.
2) οι εκπαιδευτικοί της κατηγορίας ΔΕ:
α) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι τρία (3) έτη, στο Βαθμό ΣΤ΄,
β) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι έντεκα (11) έτη, στο Βαθμό Ε΄,
γ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι δέκα εννέα (19), στο Βαθμό Δ΄,
δ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι είκοσι επτά (27) έτη, στο Βαθμό Γ΄,
ε) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας περισσότερο από είκοσι επτά (27) έτη, στο Βαθμό Β΄.
Τι ισχύει για τους προϊσταμένους και τους κατόχους μεταπτυχιακών;
Για την κατάταξη των εκπαιδευτικών, που κατέχουν διδακτορικό δίπλωμα καθώς και για τους αποφοίτους της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, αφαιρούνται από τον απαιτούμενο χρόνο για την τελική κατάταξη έξι (6) έτη.
Για τους κατόχους αναγνωρισμένου μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών, αφαιρούνται δύο (2) έτη.
Οι εκπαιδευτικοί που κατά την έναρξη ισχύος των διατάξεων ασκούν καθήκοντα προϊσταμένου επιπέδου Γενικής Διεύθυνσης, Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και Διεύθυνσης πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατόπιν επιλογής από το αρμόδιο όργανο και έχουν τον απαιτούμενο χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας κατατάσσονται στο Βαθμό Α΄.
ΤΙ ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΞΗ
Για την ως άνω κατάταξη, δεν υπολογίζεται:
- ο χρόνος της διαθεσιμότητας,
- ο χρόνος της αργίας που επήλθε είτε εξαιτίας ποινικής δίωξης που κατέληξε σε οποιαδήποτε καταδίκη είτε εξαιτίας πειθαρχικής δίωξης που κατέληξε σε πειθαρχική ποινή τουλάχιστον προστίμου αποδοχών τριών (3) μηνών,
- ο χρόνος της αδικαιολόγητης αποχής από τα καθήκοντα,
- ο χρόνος της προσωρινής παύσης,
- ο χρόνος της άδειας άνευ αποδοχών που δεν αποτελεί χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας,
- ο χρόνος της αναστολής άσκησης καθηκόντων,
- το χρονικό διάστημα κατά το οποίο στερήθηκε ο εκπαιδευτικός το δικαίωμα για προαγωγή,
- χρονικό διάστημα ίσο προς το μισό του απαιτούμενου προς προαγωγή χρόνου, σε περίπτωση επιβολής της πειθαρχικής ποινής του υποβιβασμού.
Επίσης για την κατάταξη, στο συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας δεν υπολογίζεται το μισό του πέραν της δεκαετίας χρόνου, που διανύθηκε με τυπικό προσόν κατώτερης κατηγορίας, με την επιφύλαξη ότι ο υπολογισμός αυτός δεν έχει ως συνέπεια την κατάταξη του υπαλλήλου σε βαθμό χαμηλότερο από αυτόν που θα κατατάσσονταν εάν παρέμενε σε χαμηλότερη κατηγορία.
Στο επί του άρθρου 29 του ν.4024 "Κατάταξη σε μισθολογικά κλιμάκια του υπηρετούντος προσωπικού", η εγκύκλιος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, στη σελίδα 25, αναφέρει χαρακτηριστικά: "Μετά την ανωτέρω μισθολογική ένταξη, η μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων πραγματοποιείται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 12 του κοινοποιούμενου νόμου, οι οποίες προβλέπουν ότι για τη μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων απαιτείται η παρέλευση διετίας ή τριετίας ανάλογα με το βαθμό στον οποίο έχει ενταχθεί ο υπάλληλος. Αυτό σημαίνει ότι ο πλεονάζων χρόνος που τυχόν απομένει μετά την ανωτέρω μισθολογική κατάταξη των υπαλλήλων στους οικείους βαθμούς και Μ.Κ. δεν θα ληφθεί υπόψη για τη μισθολογική εξέλιξη στο επόμενο μισθολογικό κλιμάκιο. Συνεπώς, το επόμενο μισθολογικό κλιμάκιο σε όλους τους υπαλλήλους θα δοθεί μετά την παρέλευση διετίας ή τριετίας από την ημερομηνία έναρξης ισχύος των διατάξεων του κεφαλαίου δεύτερου του κοινοποιούμενου νόμου(1-11-2011)."
Οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν σε θέσεις προϊσταμένων οργανικών μονάδων οποιουδήποτε επιπέδου, ανεξαρτήτως του βαθμού στον οποίο κατατάσσονται, συνεχίζουν να ασκούν τα καθήκοντά τους, μέχρι την επιλογή νέων προϊσταμένων με βάση τις ισχύουσες διατάξεις. Όπου για τη συμμετοχή σε συλλογικό όργανο ή την κατάληψη θέσης απαιτείται ως τυπική προϋπόθεση η κατοχή συγκεκριμένου βαθμού, οι υπάλληλοι συνεχίζουν να ασκούν τα καθήκοντά τους, ανεξαρτήτως του βαθμού που κατατάσσονται, μέχρι τη λήξη της θητείας τους.
Με το νέο βαθμολόγιο οι προαγωγές θα γίνονται με αυστηρές διαδικασίες και με το σταγονόμετρο. Για παράδειγμα: 100 εκπαιδευτικοί (ΠΕ) διορίζονται στον βαθμό ΣΤ΄. Μετά 2 χρόνια, αν κριθούν ικανοί, θα ανέβουν στον Ε΄ βαθμό. Υστερα από 4 χρόνια, το 90% θα προχωρήσει στον βαθμό Δ΄, στον οποίο θα παραμείνουν τουλάχιστον 4 χρόνια και οι 10 στον ίδιο βαθμό. Στον επόμενη βαθμολογική κλίμακα θα περάσει το 80% των 90 εκπαιδευτικών που κατέχουν τον Δ΄ βαθμό. Δηλαδή, 72 εκπαιδευτικοί θα περάσουν στον Γ΄ βαθμό, στον οποίο θα μείνουν άλλα 4 χρόνια. Το 60% των υπαλλήλων αυτών, δηλαδή 43 εκπαιδευτικοί θα φθάσουν στον Β΄ βαθμό, στον οποίο θα παραμείνουν για 6 χρόνια. Στην κορυφή της πυραμίδας, τον βαθμό Α΄, θα ανελιχθεί το 20% από τους 43 εκπαιδευτικούς, δηλαδή μόλις 8 (στους 100 συνολικά).
Το νέο σύστημα μισθολογικής εξέλιξης των εκπαιδευτικών
Οι εκπαιευτικοί λαμβάνουν το βασικό μισθό που αντιστοιχεί στο βαθμό τους. Περαιτέρω, σε κάθε βαθμό θεσπίζονται μισθολογικά κλιμάκια (Μ.Κ.) στα οποία ο εκπαιδευτικός εξελίσσεται σύμφωνα με τα παρακάτω:
Τα Μ.Κ. χορηγούνται ανά διετία, με εξαίρεση τα Μ.Κ. των Βαθμών Β΄ και Α΄, τα οποία χορηγούνται ανά τριετία. Η εξέλιξη των εκπαιδευτικών στα Μ.Κ. γίνεται αυτοδίκαια με την παρέλευση του ανωτέρω οριζόμενου χρόνου. Κατ’ εξαίρεση, σε περίπτωση που, από τις εκθέσεις αξιολόγησής του, προκύπτει ότι ο υπάλληλος δεν έχει επιτύχει την υλοποίηση της προβλεπόμενης στοχοθεσίας σε ποσοστό τουλάχιστον πενήντα τοις εκατό (50%), για δύο συνεχή χρόνια, δεν εξελίσσεται μισθολογικά μέχρις ότου επιτύχει το ως άνω ελάχιστο ποσοστό.
Τα μισθολογικά κλιμάκια κάθε βαθμού, πέραν του βασικού μισθού που αντιστοιχεί σε αυτόν, είναι τα εξής:
α) Βαθμός Ε ΄: δύο (2) Μ.Κ. για τις κατηγορίες ΠΕ και ΤΕ και τρία (3) Μ.Κ. για την κατηγορία ΔΕ.
β) Βαθμός Δ΄: τρία (3) Μ.Κ. για τις κατηγορίες ΠΕ και ΤΕ και τέσσερα (4) Μ.Κ. για την κατηγορία ΔΕ.
γ) Βαθμός Γ΄: τέσσερα (4) Μ.Κ. για τις κατηγορίες ΠΕ και ΤΕ και πέντε (5) Μ.Κ. για την κατηγορία ΔΕ.
Με τη βαθμολογική προαγωγή ο υπάλληλος λαμβάνει το βασικό μισθό του νέου βαθμού ή του μικρότερου Μ.Κ. του βαθμού αυτού, ο οποίος είναι υψηλότερος από το βασικό μισθό που κατείχε πριν την προαγωγή του.
Βασικός Μισθός
Ο εισαγωγικός μηνιαίος βασικός μισθός του Βαθμού ΣΤ΄ της ΥΕ κατηγορίας προσωπικού ορίζεται σε επτακόσια ογδόντα (780) ευρώ.
Οι εισαγωγικοί μηνιαίοι βασικοί μισθοί των υπόλοιπων κατηγοριών προσωπικού προσδιορίζονται με βάση το μισθό της προηγούμενης παραγράφου, πολλαπλασιαζόμενο με τους παρακάτω συντελεστές, στρογγυλοποιούμενοι στην πλησιέστερη μονάδα ευρώ:
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΒΑΘΜΟΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΔΕ ΣΤ΄ 1,10
ΤΕ ΣΤ΄ 1,33
ΠΕ ΣΤ΄ 1,40
Οι βασικοί μισθοί των λοιπών βαθμών όλων των κατηγοριών διαμορφώνονται ως εξής:
Α. Του βαθμού Ε΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού ΣΤ΄ σε ποσοστό δέκα τοις εκατό (10%).
Β. Του βαθμού Δ΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Ε σε ποσοστό δέκα πέντε τοις εκατό (15%).
Γ. Του βαθμού Γ΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Δ΄ σε ποσοστό δεκαπέντε τοις εκατό (15%).
Δ. Του βαθμού Β΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Γ΄ σε ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%).
Ε. Του βαθμού Α΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Β΄ σε ποσοστό δέκα τοις εκατό (10%).
Οι βασικοί μισθοί των Μ.Κ. των Βαθμών διαμορφώνονται ως εξής:
α) Του πρώτου Μ.Κ. κάθε βαθμού και κατηγορίας με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού αυτού κατά δύο τοις εκατό (2%).
β) Του κάθε επόμενου Μ.Κ. με προσαύξηση του βασικού μισθού του προηγούμενου μισθολογικού κλιμακίου σε ποσοστό ίδιο με αυτό που ορίζεται στην προηγούμενη περίπτωση.
Οι βασικοί μισθοί που προκύπτουν από την εφαρμογή στρογγυλοποιούνται στην πλησιέστερη μονάδα ευρώ.
Διευκρινίσεις:
1. Από την έναρξη ισχύος του νόμου για το νέο μισθολόγιο, οι αναλογούσες ασφαλιστικές εισφορές για κύρια σύνταξη, επικουρική ασφάλιση, πρόνοια και υγειονομική περίθαλψη υπολογίζονται επί των συντάξιμων αποδοχών του παλιού μισθολογίου, σύμφωνα με την παρ.2γ του άρθρου 1 λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων της παρ.5 του άρθρου 38 του ν.3986/2011, περί αναστολής των μισθολογικών ωριμάνσεων από 1-7-2011 Από τη στιγμή που η σύνταξη των εξερχομένων της υπηρεσίας μέχρι 31-12-2015 υπολογίζεται με βάση τις συντάξιμες αποδοχές, όπως έχουν σήμερα, (άρθρο 1 παρ. 2α) είναι ορθό και οι κρατήσεις για την κύρια σύνταξη και τα ασφαλιστικά ταμεία να μην υπολογιστούν στις συντάξιμες αποδοχές του νέου
μισθολογίου αλλά του παλιού.
2. Στα 23,24 έτη υπηρεσίας και στα 29,30 του Β Βαθμού, επειδή τα Μ.Κ χορηγούνται ανά τριετία στο βαθμό αυτό, δεν υπάρχει αντιστοιχία αυτών των ετών με τα παλιά Μ.Κ με αποτέλεσμα να έχουμε αυξημένες εισφορές στον ίδιο βαθμό σε κάποια έτη πχ στα 21-22 -23 έτη είναι ο ίδιος βασικός 1906 , ενώ τα παλιά Μ.Κ είναι 1425 για τα 21-22 έτη και 1465 για τα 23 έτη και αυτό έχει σαν συνέπεια οι καθαρές αποδοχές των 23 ετών να είναι κατάτι λιγότερες από τα 22. Ίσως η Δ/νση Μισθολογίου να δώσει κάποια λύση σ' αυτό το θέμα (Πηγή: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – Μπαλάγκας Γιάννης)
Διευκρίνιση: Από την έναρξη ισχύος του νόμου για το νέο μισθολόγιο, οι αναλογούσες ασφαλιστικές εισφορές για κύρια σύνταξη, επικουρική ασφάλιση, πρόνοια και υγειονομική περίθαλψη υπολογίζονται επί των συντάξιμων αποδοχών του παλιού μισθολογίου, σύμφωνα με την παρ.2γ του άρθρου 1 λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων της παρ.5 του άρθρου 38 του ν.3986/2011, περί αναστολής των μισθολογικών ωριμάνσεων από 1-7-2011 Από τη στιγμή που η σύνταξη των εξερχομένων της υπηρεσίας μέχρι 31-12-2015 υπολογίζεται με βάση τις συντάξιμες αποδοχές, όπως έχουν σήμερα,
(άρθρο 1 παρ. 2α) είναι ορθό και οι κρατήσεις για την κύρια σύνταξη και τα ασφαλιστικά ταμεία να μην υπολογιστούν στις συντάξιμες αποδοχές του νέου μισθολογίου αλλά του παλιού (Πηγή: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – Μπαλάγκας Γιάννης)
Ορισμός Αποδοχών – Τα επιδόματα θέσης ευθύνης
Οι μηνιαίες αποδοχές κάθε υπαλλήλου αποτελούνται από το βασικό μισθό και τα επιδόματα εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις καταβολής τους. Τα επιδόματα είναι:
1. Επίδομα απομακρυσμένων παραμεθόριων περιοχών (100 ευρώ μηνιαίως)
2. Οικογενειακό επίδομα ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση των υπαλλήλων, ως εξής: Για υπάλληλο με τέκνα ανήλικα ή ανίκανα σωματικά ή πνευματικά για άσκηση βιοποριστικού επαγγέλματος με ποσοστό αναπηρίας 50% τουλάχιστον, η παροχή ορίζεται σε πενήντα (50) ευρώ για ένα τέκνο, σε εβδομήντα (70) ευρώ συνολικά για δύο τέκνα, σε εκατόν είκοσι (120) ευρώ συνολικά για τρία τέκνα, σε εκατόν εβδομήντα (170) ευρώ συνολικά για τέσσερα τέκνα, και προσαυξάνεται κατά εβδομήντα (70) ευρώ ανά επιπλέον τέκνο.
3. Επίδομα Θέσης Ευθύνης: Στους προϊσταμένους οργανικών μονάδων του Δημοσίου, οποιουδήποτε επιπέδου καταβάλλεται, για όσο χρόνο ασκούν τα καθήκοντά της, μηνιαίο επίδομα θέσης ευθύνης ως εξής:
α) Περιφερειακοί Διευθυντές εννιακόσια (900) ευρώ.
β)Προϊστάμενοι Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης πεντακόσια πενήντα (550) ευρώ.
γ) Προϊστάμενοι Επιστημονικής και Παιδαγωγικής Καθοδήγησης των Περιφερειακών Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, τετρακόσια πενήντα (450) ευρώ.
δ) Σχολικοί Σύμβουλοι προσχολικής αγωγής, δημοτικής εκπαίδευσης, ειδικής αγωγής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τετρακόσια (400) ευρώ.
ε) Διευθυντές Ενιαίων Λυκείων, Επαγγελματικών Λυκείων, ΚΕ.Δ.Δ.Υ. και Ε.Ε.Ε.Ε.Κ., και προϊστάμενοι Γραφείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τριακόσια (300) ευρώ και εφόσον τα σχολεία διαθέτουν τουλάχιστον έξι (6) τμήματα τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.
στ) Διευθυντές Γυμνασίων, Επαγγελματικών Σχολών, Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ), Δημοσίων ΙΕΚ, Τετραθέσιων και άνω Δημοτικών Σχολείων και Σχολικών Εργαστηριακών Κέντρων, διακόσια πενήντα (250) ευρώ. Εφόσον τα σχολεία διαθέτουν τουλάχιστον εννέα (9) τμήματα τριακόσια (300) ευρώ.
ζ) Υποδιευθυντές Σχολικών Μονάδων και Σχολικών Εργαστηριακών Κέντρων, Υπεύθυνοι Τομέων Σχολικών Εργαστηριακών Κέντρων, και Προϊστάμενοι Τμημάτων Εκπαιδευτικών Θεμάτων των Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και Υπεύθυνοι Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, εκατόν πενήντα (150) ευρώ.
η) Προϊστάμενοι Μονοθέσιων, Διθέσιων και Τριθέσιων Δημοτικών Σχολείων και Νηπιαγωγείων και προϊστάμενοι Παιδικών Σταθμών εκατό (100) ευρώ.
Η ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ
Οι υπάλληλοι όλων των κατηγοριών διανύουν δοκιμαστική περίοδο δύο ετών, στο βαθμό που εισάγονται. Μετά το πέρας της δοκιμαστικής αυτής περιόδου, ο υπάλληλος μονιμοποιείται ή συνεχίζει να απασχολείται εφόσον πρόκειται για προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, εφόσον:
α) στην έκθεση αξιολόγησής του εξασφαλίζει, με βάση τη βαθμολόγηση της απόδοσής του και της υλοποίησης της στοχοθεσίας, καθώς και τη βαθμολόγηση λοιπών κριτηρίων αξιολόγησης στο σύστημα αξιολόγησης βαθμολογία μεγαλύτερη της βάσης και
β) κριθεί από το οικείο υπηρεσιακό συμβούλιο επιτυχής η δοκιμαστική του υπηρεσία.
Εφόσον ο δόκιμος υπάλληλος μονιμοποιηθεί, προάγεται στο Βαθμό Ε.
Η ικανότητα, η απόδοση ιδίως σε σχέση με τους προβλεπόμενους στόχους, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο μονάδας και η συμπεριφορά του υπαλλήλου στην υπηρεσία, αποτελούν αντικείμενο περιοδικής εκθέσεως αξιολόγησης, που συντάσσεται κάθε χρόνο.
Επίσης καθορίζονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες απαιτείται αξιολόγηση, ο χρόνος έναρξης και λήξης της αξιολόγησης, τα όργανα, η διαδικασία και ο τύπος αξιολόγησης, καθώς και η βαρύτητα των επί μέρους κριτηρίων για την προαγωγική εξέλιξη, για την επιλογή του υπαλλήλου σε θέσεις προϊσταμένων οργανικών μονάδων οποιουδήποτε επιπέδου, για την αξιολόγηση της θητείας των προϊσταμένων στις θέσεις ευθύνης, καθώς και η συμμετοχή του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (ΕΚΔΔΑ) στη διαδικασία της αξιολόγησης. Παράλληλα προβλέπεται η συγκρότηση των Συμβουλίων Αξιολόγησης κατά φορέα, που διασφαλίζουν την ορθή εφαρμογή του συστήματος αξιολόγησης και έχουν δυνατότητα επανεξέτασης της αξιολόγησης ή αναπομπής της στα όργανα αξιολόγησης των προηγούμενων επιπέδων.
Η ΑΠΟΛΥΣΗ
Σε περίπτωση που το υπηρεσιακό συμβούλιο κρίνει τον υπάλληλο μη ικανό να μονιμοποιηθεί ή να συνεχίσει την απασχόλησή του, ο υπάλληλος απολύεται. Το υπηρεσιακό συμβούλιο μπορεί, κατά περίπτωση, να αποφασίσει, άπαξ, την παράταση της δοκιμαστικής υπηρεσίας του υπαλλήλου από έξι (6) μέχρι δώδεκα (12) μήνες, εφόσον, με βάση την έκθεση αξιολόγησης και τα λοιπά στοιχεία του φακέλου του, δεν προκύπτει σαφώς η καταλληλότητα του κρινομένου προκειμένου να μονιμοποιηθεί ή να συνεχίσει να απασχολείται. Σε αυτή την περίπτωση, μετά τη λήξη της παράτασης της δοκιμαστικής υπηρεσίας, ο υπάλληλος επαναξιολογείται. Το υπηρεσιακό συμβούλιο, κατά την επανάκριση, καλεί σε συνέντευξη τον υπάλληλο. Για την περίοδο αυτή ο υπάλληλος δεν εξελίσσεται μισθολογικά.
alfavita.gr
ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ "ΑΡΕΤΗΣ" ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ
Η νέα βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη των εκπαιδευτικών
Οι 170.000 εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στις Α/βάθμια και Β/βάθμια εκπαίδευση, κατατάσσονται αυτοδικαίως στους βαθμούς της κατηγορίας που υπηρετούν, με βάση τον συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας και το χρόνο προϋπηρεσίας στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα που έχει αναγνωριστεί για τη βαθμολογική ή τη μισθολογική κατάταξη και εξέλιξή τους, ως εξής:
1) οι εκπαιδευτικοί των κατηγοριών Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΠΕ) και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΤΕ):
α) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι τρία (3) έτη, στο Βαθμό ΣΤ΄,
β) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι εννέα (9) έτη, στο Βαθμό Ε΄,
γ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι δεκαπέντε (15), στο Βαθμό Δ΄,
δ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι είκοσι ένα (21) έτη για την ΠΕ κατηγορία και είκοσι τρία (23) έτη για την ΤΕ κατηγορία, στο Βαθμό Γ΄,
ε) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας περισσότερο από είκοσι ένα (21) έτη για την ΠΕ κατηγορία και είκοσι τρία (23) έτη για την ΤΕ κατηγορία, στο Βαθμό Β΄.
2) οι εκπαιδευτικοί της κατηγορίας ΔΕ:
α) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι τρία (3) έτη, στο Βαθμό ΣΤ΄,
β) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι έντεκα (11) έτη, στο Βαθμό Ε΄,
γ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι δέκα εννέα (19), στο Βαθμό Δ΄,
δ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι είκοσι επτά (27) έτη, στο Βαθμό Γ΄,
ε) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας περισσότερο από είκοσι επτά (27) έτη, στο Βαθμό Β΄.
Τι ισχύει για τους προϊσταμένους και τους κατόχους μεταπτυχιακών;
Για την κατάταξη των εκπαιδευτικών, που κατέχουν διδακτορικό δίπλωμα καθώς και για τους αποφοίτους της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, αφαιρούνται από τον απαιτούμενο χρόνο για την τελική κατάταξη έξι (6) έτη.
Για τους κατόχους αναγνωρισμένου μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών, αφαιρούνται δύο (2) έτη.
Οι εκπαιδευτικοί που κατά την έναρξη ισχύος των διατάξεων ασκούν καθήκοντα προϊσταμένου επιπέδου Γενικής Διεύθυνσης, Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και Διεύθυνσης πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατόπιν επιλογής από το αρμόδιο όργανο και έχουν τον απαιτούμενο χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας κατατάσσονται στο Βαθμό Α΄.
ΤΙ ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΞΗ
Για την ως άνω κατάταξη, δεν υπολογίζεται:
- ο χρόνος της διαθεσιμότητας,
- ο χρόνος της αργίας που επήλθε είτε εξαιτίας ποινικής δίωξης που κατέληξε σε οποιαδήποτε καταδίκη είτε εξαιτίας πειθαρχικής δίωξης που κατέληξε σε πειθαρχική ποινή τουλάχιστον προστίμου αποδοχών τριών (3) μηνών,
- ο χρόνος της αδικαιολόγητης αποχής από τα καθήκοντα,
- ο χρόνος της προσωρινής παύσης,
- ο χρόνος της άδειας άνευ αποδοχών που δεν αποτελεί χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας,
- ο χρόνος της αναστολής άσκησης καθηκόντων,
- το χρονικό διάστημα κατά το οποίο στερήθηκε ο εκπαιδευτικός το δικαίωμα για προαγωγή,
- χρονικό διάστημα ίσο προς το μισό του απαιτούμενου προς προαγωγή χρόνου, σε περίπτωση επιβολής της πειθαρχικής ποινής του υποβιβασμού.
Επίσης για την κατάταξη, στο συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας δεν υπολογίζεται το μισό του πέραν της δεκαετίας χρόνου, που διανύθηκε με τυπικό προσόν κατώτερης κατηγορίας, με την επιφύλαξη ότι ο υπολογισμός αυτός δεν έχει ως συνέπεια την κατάταξη του υπαλλήλου σε βαθμό χαμηλότερο από αυτόν που θα κατατάσσονταν εάν παρέμενε σε χαμηλότερη κατηγορία.
Στο επί του άρθρου 29 του ν.4024 "Κατάταξη σε μισθολογικά κλιμάκια του υπηρετούντος προσωπικού", η εγκύκλιος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, στη σελίδα 25, αναφέρει χαρακτηριστικά: "Μετά την ανωτέρω μισθολογική ένταξη, η μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων πραγματοποιείται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 12 του κοινοποιούμενου νόμου, οι οποίες προβλέπουν ότι για τη μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων απαιτείται η παρέλευση διετίας ή τριετίας ανάλογα με το βαθμό στον οποίο έχει ενταχθεί ο υπάλληλος. Αυτό σημαίνει ότι ο πλεονάζων χρόνος που τυχόν απομένει μετά την ανωτέρω μισθολογική κατάταξη των υπαλλήλων στους οικείους βαθμούς και Μ.Κ. δεν θα ληφθεί υπόψη για τη μισθολογική εξέλιξη στο επόμενο μισθολογικό κλιμάκιο. Συνεπώς, το επόμενο μισθολογικό κλιμάκιο σε όλους τους υπαλλήλους θα δοθεί μετά την παρέλευση διετίας ή τριετίας από την ημερομηνία έναρξης ισχύος των διατάξεων του κεφαλαίου δεύτερου του κοινοποιούμενου νόμου(1-11-2011)."
Οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν σε θέσεις προϊσταμένων οργανικών μονάδων οποιουδήποτε επιπέδου, ανεξαρτήτως του βαθμού στον οποίο κατατάσσονται, συνεχίζουν να ασκούν τα καθήκοντά τους, μέχρι την επιλογή νέων προϊσταμένων με βάση τις ισχύουσες διατάξεις. Όπου για τη συμμετοχή σε συλλογικό όργανο ή την κατάληψη θέσης απαιτείται ως τυπική προϋπόθεση η κατοχή συγκεκριμένου βαθμού, οι υπάλληλοι συνεχίζουν να ασκούν τα καθήκοντά τους, ανεξαρτήτως του βαθμού που κατατάσσονται, μέχρι τη λήξη της θητείας τους.
Με το νέο βαθμολόγιο οι προαγωγές θα γίνονται με αυστηρές διαδικασίες και με το σταγονόμετρο. Για παράδειγμα: 100 εκπαιδευτικοί (ΠΕ) διορίζονται στον βαθμό ΣΤ΄. Μετά 2 χρόνια, αν κριθούν ικανοί, θα ανέβουν στον Ε΄ βαθμό. Υστερα από 4 χρόνια, το 90% θα προχωρήσει στον βαθμό Δ΄, στον οποίο θα παραμείνουν τουλάχιστον 4 χρόνια και οι 10 στον ίδιο βαθμό. Στον επόμενη βαθμολογική κλίμακα θα περάσει το 80% των 90 εκπαιδευτικών που κατέχουν τον Δ΄ βαθμό. Δηλαδή, 72 εκπαιδευτικοί θα περάσουν στον Γ΄ βαθμό, στον οποίο θα μείνουν άλλα 4 χρόνια. Το 60% των υπαλλήλων αυτών, δηλαδή 43 εκπαιδευτικοί θα φθάσουν στον Β΄ βαθμό, στον οποίο θα παραμείνουν για 6 χρόνια. Στην κορυφή της πυραμίδας, τον βαθμό Α΄, θα ανελιχθεί το 20% από τους 43 εκπαιδευτικούς, δηλαδή μόλις 8 (στους 100 συνολικά).
Το νέο σύστημα μισθολογικής εξέλιξης των εκπαιδευτικών
Οι εκπαιευτικοί λαμβάνουν το βασικό μισθό που αντιστοιχεί στο βαθμό τους. Περαιτέρω, σε κάθε βαθμό θεσπίζονται μισθολογικά κλιμάκια (Μ.Κ.) στα οποία ο εκπαιδευτικός εξελίσσεται σύμφωνα με τα παρακάτω:
Τα Μ.Κ. χορηγούνται ανά διετία, με εξαίρεση τα Μ.Κ. των Βαθμών Β΄ και Α΄, τα οποία χορηγούνται ανά τριετία. Η εξέλιξη των εκπαιδευτικών στα Μ.Κ. γίνεται αυτοδίκαια με την παρέλευση του ανωτέρω οριζόμενου χρόνου. Κατ’ εξαίρεση, σε περίπτωση που, από τις εκθέσεις αξιολόγησής του, προκύπτει ότι ο υπάλληλος δεν έχει επιτύχει την υλοποίηση της προβλεπόμενης στοχοθεσίας σε ποσοστό τουλάχιστον πενήντα τοις εκατό (50%), για δύο συνεχή χρόνια, δεν εξελίσσεται μισθολογικά μέχρις ότου επιτύχει το ως άνω ελάχιστο ποσοστό.
Τα μισθολογικά κλιμάκια κάθε βαθμού, πέραν του βασικού μισθού που αντιστοιχεί σε αυτόν, είναι τα εξής:
α) Βαθμός Ε ΄: δύο (2) Μ.Κ. για τις κατηγορίες ΠΕ και ΤΕ και τρία (3) Μ.Κ. για την κατηγορία ΔΕ.
β) Βαθμός Δ΄: τρία (3) Μ.Κ. για τις κατηγορίες ΠΕ και ΤΕ και τέσσερα (4) Μ.Κ. για την κατηγορία ΔΕ.
γ) Βαθμός Γ΄: τέσσερα (4) Μ.Κ. για τις κατηγορίες ΠΕ και ΤΕ και πέντε (5) Μ.Κ. για την κατηγορία ΔΕ.
Με τη βαθμολογική προαγωγή ο υπάλληλος λαμβάνει το βασικό μισθό του νέου βαθμού ή του μικρότερου Μ.Κ. του βαθμού αυτού, ο οποίος είναι υψηλότερος από το βασικό μισθό που κατείχε πριν την προαγωγή του.
Βασικός Μισθός
Ο εισαγωγικός μηνιαίος βασικός μισθός του Βαθμού ΣΤ΄ της ΥΕ κατηγορίας προσωπικού ορίζεται σε επτακόσια ογδόντα (780) ευρώ.
Οι εισαγωγικοί μηνιαίοι βασικοί μισθοί των υπόλοιπων κατηγοριών προσωπικού προσδιορίζονται με βάση το μισθό της προηγούμενης παραγράφου, πολλαπλασιαζόμενο με τους παρακάτω συντελεστές, στρογγυλοποιούμενοι στην πλησιέστερη μονάδα ευρώ:
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΒΑΘΜΟΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΔΕ ΣΤ΄ 1,10
ΤΕ ΣΤ΄ 1,33
ΠΕ ΣΤ΄ 1,40
Οι βασικοί μισθοί των λοιπών βαθμών όλων των κατηγοριών διαμορφώνονται ως εξής:
Α. Του βαθμού Ε΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού ΣΤ΄ σε ποσοστό δέκα τοις εκατό (10%).
Β. Του βαθμού Δ΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Ε σε ποσοστό δέκα πέντε τοις εκατό (15%).
Γ. Του βαθμού Γ΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Δ΄ σε ποσοστό δεκαπέντε τοις εκατό (15%).
Δ. Του βαθμού Β΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Γ΄ σε ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%).
Ε. Του βαθμού Α΄ με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού Β΄ σε ποσοστό δέκα τοις εκατό (10%).
Οι βασικοί μισθοί των Μ.Κ. των Βαθμών διαμορφώνονται ως εξής:
α) Του πρώτου Μ.Κ. κάθε βαθμού και κατηγορίας με προσαύξηση του βασικού μισθού του βαθμού αυτού κατά δύο τοις εκατό (2%).
β) Του κάθε επόμενου Μ.Κ. με προσαύξηση του βασικού μισθού του προηγούμενου μισθολογικού κλιμακίου σε ποσοστό ίδιο με αυτό που ορίζεται στην προηγούμενη περίπτωση.
Οι βασικοί μισθοί που προκύπτουν από την εφαρμογή στρογγυλοποιούνται στην πλησιέστερη μονάδα ευρώ.
Διευκρινίσεις:
1. Από την έναρξη ισχύος του νόμου για το νέο μισθολόγιο, οι αναλογούσες ασφαλιστικές εισφορές για κύρια σύνταξη, επικουρική ασφάλιση, πρόνοια και υγειονομική περίθαλψη υπολογίζονται επί των συντάξιμων αποδοχών του παλιού μισθολογίου, σύμφωνα με την παρ.2γ του άρθρου 1 λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων της παρ.5 του άρθρου 38 του ν.3986/2011, περί αναστολής των μισθολογικών ωριμάνσεων από 1-7-2011 Από τη στιγμή που η σύνταξη των εξερχομένων της υπηρεσίας μέχρι 31-12-2015 υπολογίζεται με βάση τις συντάξιμες αποδοχές, όπως έχουν σήμερα, (άρθρο 1 παρ. 2α) είναι ορθό και οι κρατήσεις για την κύρια σύνταξη και τα ασφαλιστικά ταμεία να μην υπολογιστούν στις συντάξιμες αποδοχές του νέου
μισθολογίου αλλά του παλιού.
2. Στα 23,24 έτη υπηρεσίας και στα 29,30 του Β Βαθμού, επειδή τα Μ.Κ χορηγούνται ανά τριετία στο βαθμό αυτό, δεν υπάρχει αντιστοιχία αυτών των ετών με τα παλιά Μ.Κ με αποτέλεσμα να έχουμε αυξημένες εισφορές στον ίδιο βαθμό σε κάποια έτη πχ στα 21-22 -23 έτη είναι ο ίδιος βασικός 1906 , ενώ τα παλιά Μ.Κ είναι 1425 για τα 21-22 έτη και 1465 για τα 23 έτη και αυτό έχει σαν συνέπεια οι καθαρές αποδοχές των 23 ετών να είναι κατάτι λιγότερες από τα 22. Ίσως η Δ/νση Μισθολογίου να δώσει κάποια λύση σ' αυτό το θέμα (Πηγή: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – Μπαλάγκας Γιάννης)
Διευκρίνιση: Από την έναρξη ισχύος του νόμου για το νέο μισθολόγιο, οι αναλογούσες ασφαλιστικές εισφορές για κύρια σύνταξη, επικουρική ασφάλιση, πρόνοια και υγειονομική περίθαλψη υπολογίζονται επί των συντάξιμων αποδοχών του παλιού μισθολογίου, σύμφωνα με την παρ.2γ του άρθρου 1 λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων της παρ.5 του άρθρου 38 του ν.3986/2011, περί αναστολής των μισθολογικών ωριμάνσεων από 1-7-2011 Από τη στιγμή που η σύνταξη των εξερχομένων της υπηρεσίας μέχρι 31-12-2015 υπολογίζεται με βάση τις συντάξιμες αποδοχές, όπως έχουν σήμερα,
(άρθρο 1 παρ. 2α) είναι ορθό και οι κρατήσεις για την κύρια σύνταξη και τα ασφαλιστικά ταμεία να μην υπολογιστούν στις συντάξιμες αποδοχές του νέου μισθολογίου αλλά του παλιού (Πηγή: ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – Μπαλάγκας Γιάννης)
Ορισμός Αποδοχών – Τα επιδόματα θέσης ευθύνης
Οι μηνιαίες αποδοχές κάθε υπαλλήλου αποτελούνται από το βασικό μισθό και τα επιδόματα εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις καταβολής τους. Τα επιδόματα είναι:
1. Επίδομα απομακρυσμένων παραμεθόριων περιοχών (100 ευρώ μηνιαίως)
2. Οικογενειακό επίδομα ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση των υπαλλήλων, ως εξής: Για υπάλληλο με τέκνα ανήλικα ή ανίκανα σωματικά ή πνευματικά για άσκηση βιοποριστικού επαγγέλματος με ποσοστό αναπηρίας 50% τουλάχιστον, η παροχή ορίζεται σε πενήντα (50) ευρώ για ένα τέκνο, σε εβδομήντα (70) ευρώ συνολικά για δύο τέκνα, σε εκατόν είκοσι (120) ευρώ συνολικά για τρία τέκνα, σε εκατόν εβδομήντα (170) ευρώ συνολικά για τέσσερα τέκνα, και προσαυξάνεται κατά εβδομήντα (70) ευρώ ανά επιπλέον τέκνο.
3. Επίδομα Θέσης Ευθύνης: Στους προϊσταμένους οργανικών μονάδων του Δημοσίου, οποιουδήποτε επιπέδου καταβάλλεται, για όσο χρόνο ασκούν τα καθήκοντά της, μηνιαίο επίδομα θέσης ευθύνης ως εξής:
α) Περιφερειακοί Διευθυντές εννιακόσια (900) ευρώ.
β)Προϊστάμενοι Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης πεντακόσια πενήντα (550) ευρώ.
γ) Προϊστάμενοι Επιστημονικής και Παιδαγωγικής Καθοδήγησης των Περιφερειακών Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, τετρακόσια πενήντα (450) ευρώ.
δ) Σχολικοί Σύμβουλοι προσχολικής αγωγής, δημοτικής εκπαίδευσης, ειδικής αγωγής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τετρακόσια (400) ευρώ.
ε) Διευθυντές Ενιαίων Λυκείων, Επαγγελματικών Λυκείων, ΚΕ.Δ.Δ.Υ. και Ε.Ε.Ε.Ε.Κ., και προϊστάμενοι Γραφείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τριακόσια (300) ευρώ και εφόσον τα σχολεία διαθέτουν τουλάχιστον έξι (6) τμήματα τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.
στ) Διευθυντές Γυμνασίων, Επαγγελματικών Σχολών, Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ), Δημοσίων ΙΕΚ, Τετραθέσιων και άνω Δημοτικών Σχολείων και Σχολικών Εργαστηριακών Κέντρων, διακόσια πενήντα (250) ευρώ. Εφόσον τα σχολεία διαθέτουν τουλάχιστον εννέα (9) τμήματα τριακόσια (300) ευρώ.
ζ) Υποδιευθυντές Σχολικών Μονάδων και Σχολικών Εργαστηριακών Κέντρων, Υπεύθυνοι Τομέων Σχολικών Εργαστηριακών Κέντρων, και Προϊστάμενοι Τμημάτων Εκπαιδευτικών Θεμάτων των Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και Υπεύθυνοι Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, εκατόν πενήντα (150) ευρώ.
η) Προϊστάμενοι Μονοθέσιων, Διθέσιων και Τριθέσιων Δημοτικών Σχολείων και Νηπιαγωγείων και προϊστάμενοι Παιδικών Σταθμών εκατό (100) ευρώ.
Η ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ
Οι υπάλληλοι όλων των κατηγοριών διανύουν δοκιμαστική περίοδο δύο ετών, στο βαθμό που εισάγονται. Μετά το πέρας της δοκιμαστικής αυτής περιόδου, ο υπάλληλος μονιμοποιείται ή συνεχίζει να απασχολείται εφόσον πρόκειται για προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, εφόσον:
α) στην έκθεση αξιολόγησής του εξασφαλίζει, με βάση τη βαθμολόγηση της απόδοσής του και της υλοποίησης της στοχοθεσίας, καθώς και τη βαθμολόγηση λοιπών κριτηρίων αξιολόγησης στο σύστημα αξιολόγησης βαθμολογία μεγαλύτερη της βάσης και
β) κριθεί από το οικείο υπηρεσιακό συμβούλιο επιτυχής η δοκιμαστική του υπηρεσία.
Εφόσον ο δόκιμος υπάλληλος μονιμοποιηθεί, προάγεται στο Βαθμό Ε.
Η ικανότητα, η απόδοση ιδίως σε σχέση με τους προβλεπόμενους στόχους, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο μονάδας και η συμπεριφορά του υπαλλήλου στην υπηρεσία, αποτελούν αντικείμενο περιοδικής εκθέσεως αξιολόγησης, που συντάσσεται κάθε χρόνο.
Επίσης καθορίζονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες απαιτείται αξιολόγηση, ο χρόνος έναρξης και λήξης της αξιολόγησης, τα όργανα, η διαδικασία και ο τύπος αξιολόγησης, καθώς και η βαρύτητα των επί μέρους κριτηρίων για την προαγωγική εξέλιξη, για την επιλογή του υπαλλήλου σε θέσεις προϊσταμένων οργανικών μονάδων οποιουδήποτε επιπέδου, για την αξιολόγηση της θητείας των προϊσταμένων στις θέσεις ευθύνης, καθώς και η συμμετοχή του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (ΕΚΔΔΑ) στη διαδικασία της αξιολόγησης. Παράλληλα προβλέπεται η συγκρότηση των Συμβουλίων Αξιολόγησης κατά φορέα, που διασφαλίζουν την ορθή εφαρμογή του συστήματος αξιολόγησης και έχουν δυνατότητα επανεξέτασης της αξιολόγησης ή αναπομπής της στα όργανα αξιολόγησης των προηγούμενων επιπέδων.
Η ΑΠΟΛΥΣΗ
Σε περίπτωση που το υπηρεσιακό συμβούλιο κρίνει τον υπάλληλο μη ικανό να μονιμοποιηθεί ή να συνεχίσει την απασχόλησή του, ο υπάλληλος απολύεται. Το υπηρεσιακό συμβούλιο μπορεί, κατά περίπτωση, να αποφασίσει, άπαξ, την παράταση της δοκιμαστικής υπηρεσίας του υπαλλήλου από έξι (6) μέχρι δώδεκα (12) μήνες, εφόσον, με βάση την έκθεση αξιολόγησης και τα λοιπά στοιχεία του φακέλου του, δεν προκύπτει σαφώς η καταλληλότητα του κρινομένου προκειμένου να μονιμοποιηθεί ή να συνεχίσει να απασχολείται. Σε αυτή την περίπτωση, μετά τη λήξη της παράτασης της δοκιμαστικής υπηρεσίας, ο υπάλληλος επαναξιολογείται. Το υπηρεσιακό συμβούλιο, κατά την επανάκριση, καλεί σε συνέντευξη τον υπάλληλο. Για την περίοδο αυτή ο υπάλληλος δεν εξελίσσεται μισθολογικά.
alfavita.gr
ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ "ΑΡΕΤΗΣ" ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ
Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011
O ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΘΕΙ
Δασκάλες ηρωίδες και εκπαιδευτικοί του...μειωμένου ωραρίου
Οι εκδρομές πάντοτε ενθουσιάζουν τους μαθητές. Αν και τα τελευταία χρόνια απαγορεύονται οι ψυχαγωγικές και επιτρέπονται μόνον οι μορφωτικές-διδακτικές, εν τούτοις, τα παιδιά είναι παιδιά και χαίρονται και παιζογελούν, εδραία παιδαγωγική αρχή είναι το «τέρπειν και διδάσκειν», η παιδεία είναι χαρά και τα παιδιά χαρά μεγαλύτερη.
Φέτος στην Εʼ δημοτικού διδασκόμαστε την ιστορία της Νέας Ρώμης-(Βυζαντίου) και συμφωνήσαμε τα δύο τμήματα, 50 περίπου μαθητές, να επισκεφτούμε την όμορη συμβασιλεύουσα -πάλαι ποτέ- πόλη της Θεσσαλονίκης.
Τόποι προορισμού: ο περικαλλής ναός του πολιούχου Αγίου Δημητρίου και το μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.
Όλα εξελίσσονται κατʼ ευχήν, τα παιδιά με κατάνυξη, ευλάβεια και σεβασμό προσκυνούν τον Μυροβλήτη, την υπόγεια κρύπτη, τις άγιες εικόνες. Κατόπιν στο Βυζαντινό Μουσείο, περιεργάζονται τα εκθέματα, διαβάζουν τις εξηγήσεις των προθηκών, συζητούν, ερωτούν, μαθαίνουν, μια πολύχρωμη κυψέλη όλο δροσιά και ζωντάνια. Ως γνωστόν στο μουσείο κυριαρχεί η εικόνα. Ο πολιτισμός της Ρωμηοσύνης είναι άρρηκτα δεμένος με την τέχνη της αγιογραφίας. Είναι η ταυτότητά του.
Σε μία αίθουσα του μουσείου «συναντάμε» μία μάλλον ηλικιωμένη γυναίκα. Αμέσως δείχνει την δυσφορία της, ενοχλείται από την παρουσία των παιδιών. Κάνει παρατηρήσεις, τα μαλώνει, δείχνει την απέχθειά της για την παρουσία τους. Θέλει να πει: «τι δουλειά έχουν παιδιά σε μιά τόσο...ανεβασμένη (αν το λέω καλά) έκθεση;».
Πριν προχωρήσω, μια παρένθεση. Η «ενοχλημένη», μου είπε, αφού ξέρασε δηλητήρια και τα «σχολιά της σχόλια» ότι είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Δασκάλα, δηλαδή, αλλά όχι από εκείνες τις παλιές και πολιές, που έμπαιναν στην τάξη και «γεννούσαν σχολιαρούδια», καμάρι των γονιών τους και της κοινωνίας, αλλά τους αυριανούς κουκουλοφόρους. Είναι ο γνωστός εσμός των επικίνδυνων εκπαιδευτικών που βαπτίζουν την ασχετοσύνη και την σαχλαμάρα τους, «προοδευτική» διδασκαλία.
Σαπίσαμε τα προηγούμενα χρόνια από μια δράκα χαραμοφάηδων συνδικαλιστών, που «κατέβαζαν το κλάδο» (με σπαραγμό ψυχής γράφω τέτοια μπουρδολογήματα) με αίτημα την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών. Ο σκοπός της παιδείας, η μετατροπή του σχολείου σε ΚΕΠ, η αθλιότητα των σχολικών βιβλίων, τα ουσιώδη και σοβαρά, δεν απασχολούσαν τους κηφήνες της ΔΟΕ (Διδασκαλικής Ομοσπονδίας).
Τώρα που μας βρήκε το κακό, παραμένουν στη θέση τους βέβαια, αλλά«απραγέστεροι των βατράχων και αφωνότεροι των ιχθύων».
Ας γυρίσουμε όμως λίγο πίσω στα περασμένα χρόνια, να δούμε κάποιες άλλες δασκάλες, από κείνες που σελάγιζαν ψηλά, στα «κρημνά της αρετής» του Κάλβου.
Στο κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας στην Θεσσαλονίκη, καθώς μπαίνεις δεξιά, άγνωστο στους πολλούς, είναι θαμμένες τέσσερις δασκάλες, τέσσερις ηρωίδες: Η Λίλη Βλάχου, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, η Βελίκα Τράικου και η Αγγελική Φιλιππίδου. Και οι τέσσερις είναι δασκάλες, νέα κορίτσια, που μαρτύρησαν για την Μακεδονία την περίοδο του Αγώνος. Η τελευταία ηρωίδα, η Αγγελική Φιλιππίδου, υπηρετούσε-διακονούσε, το 1906, στην Αγριανή Σερρών. Οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες, επειδή ανασταίνει, στα φοβισμένα σκλαβόπουλα, «ψυχή και Χριστό», θέλουν να την δολοφονήσουν.
Στις 12 Δεκεμβρίου του 1906 οι συμμορίες των Κομιτατζήδων επιτίθενται στο χωριό. Η Αγγελική και ο άντρας της, επίσης δάσκαλος, είναι στο στόχαστρο. Το σπίτι της πολιορκείται. Οι δύο σύζυγοι ατρόμητοι πολεμούν. Μία σφαίρα θρυμματίζει το γόνατο της δασκάλας.
Ξημερώνει ο Θεός και οι Βούγλαροι φεύγουν. Στο χωριό καταφθάνει ο Έλληνας πρόξενος στις Σέρρες Αντώνης Σαχτούρης. Προτείνει στην τραυματισμένη δασκάλα να την μεταφέρουν αμέσως στο νοσοκομείο των Σερρών. Αρνείται. Τον παρακαλεί να την βάλουν επάνω σε φορείο και να σταματούν, για λίγο, σε όλα τα χωριά, που θα διασχίσουν ως τις Σέρρες. Έτσι και έγινε. Την βάζουν οι «αγαθοί» Μακεδόνες σε ένα πρόχειρο φορείο και διαβαίνουν τα χωριά. Σε κάθε πλατεία σταματούν. Η ηρωίδα δασκάλα φωνάζει, νουθετεί, βροντολαλεί το «εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία».
Είναι συγκλονιστική η πορεία της, αιματοβαμμένη. «Το αίμα της στην τραγική εκείνη πορεία σταγόνα-σταγόνα έβαφε τη μακεδονική γη και γινόταν αρραβώνας με την λευτεριά», γράφει η εξαίρετη φιλόλογος-ιστορικός, Αθηνά Τζινίκου στο βιβλίο της «η Μακεδόνισσα στον θρύλο και την ιστορία».
Όταν φτάνει στις Σέρρες, ο κόσμος, ο λαός, σπεύδει δακρυσμένος και της φιλά το χέρι. Μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη. Εκεί αφήνει την τελευταί της πνοή, μπήκε στο Εικονοστάσι του Γένους, αιωνία η μνήμη.
Αυτές ήταν δασκάλες, φως περίλαμπρο, που εμείς τα μεταμοντέρνα απολειφάδια, δεν καταδεχόμαστε ούτε το όνομά τους στα σχολεία-τα νέα, καινά ή ...κενά να δώσουμε.
Εξηγώ. Πριν από 4-5 χρόνια η δία βίου ανοησία και αμάθεια, ζήτησε από τα εκπαιδευτήρια του κράτους να υιοθετήσουν -τιμής ένεκεν- ένα όνομα, «πάνυ ακριβούς», σπουδαίου Έλληνα. Ακούστηκαν και προτάθηκαν διάφορα γελοία και πολλά σοβαρά. (Μέχρι και τον Τσε Γκεβάρα πρότειναν κάποια πολυπολιτισμικά σαπρόφυτα. Λες και δεν έχουμε Καραϊσκάκη ή Παύλο Μελά). Τα ονόματα των τεσσάρων ηρωίδων «διδασκαλισσών» ουδείς τα πρότεινε, ακόμη και εδώ στην Μακεδονία. Ο φόβος της προοδευτικής σαβούρας και λίγδας επισκίαζε τα πάντα.
Ηρωϊσμός... τι είναι αυτό; τρώγεται;
Κλείνει, η παρένθεση, επανέρχομαι στην προλογική διήγηση, στις τσιρίδες και αιτιάσεις της τωρινής δασκάλας, στα παιδιά, τους μαθητές μας. Μεταφέρω φράσεις:
«Δεν ντρέπεστε εσείς οι δάσκαλοι, που αφήνετε τα παιδιά να φέρονται έτσι», «τι τα κουβαλάτε στα μουσεία, αφού δεν φέρονται σωστά». «Είστε απαράδεκτοι» και άλλα τινά.
Σημειώνω. Τα παιδιά, φέρονταν σαν παιδιά. Δεν μπορείς να τα βάλεις φίμωτρο, είναι αδύνατο. Όταν «δραπετεύουν» από την τσιμεντένια θαυμάσια, γεμάτη παιχνίδια και ηλεκτρονικά «καλούδια» φωλιά τους, το άψογο παιδικό δωμάτιο της πολυκατοικίας ή από το τσιμεντένιο κλουβί -που κάποτε το ονομάζαμε «αύλειο χώρο»- ανοίγουν τα φτερά τους, πετούν ψηλά, οι παπαγάλοι γίνονται θαλασσοπούλια που αγναντεύουν το πέλαγος. Τα παιδιά δεν αντέχουν, σεν καταλαβαίνουν τα πρέπει. (Λέει ο Ελύτης: «Να πιάσω το πρέπει από το γιώτα και να το γδάρω μέχρι το –πι»).
Δεν άντεξα την προσβολή. Της είπα το του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αείχλωρον ρηθέν. «Όταν τα μήλα είναι ξινά δεν φταίνε τα μήλα, αλλά οι μηλιές». Μας έρχονται από το σπίτι μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοί και μοναχοκόρες, σατραπίσκοι κακομαθημένοι, και απαιτούν, οι γονείς και κηδεμόνες, να πράξουμε αυτό που δεν κάνουν αυτοί: να γίνουμε γονείς τους.
Επιπροσθέτως η ενοχλημένη «περιεργαζόταν» τις εικόνες -της Παναγίας και του Χριστού- ψιμυθιωμένη ωσάν μούμια και παντελονοφορούσα. Ήταν από αυτά τα παλιμπαιδίζοντα γραϊδια, που «επισκέπτονται» τις εκκλησιές και «προσκυνούν» τις εικόνες, ντυμένες σαν τις εγγονές τους.
Το έχω ξαναγράψει. Είμαι είκοσι τόσα χρόνια δάσκαλος-μάχιμος και όχι συνδικαλιστής-και δεν έχω ακούσει σχεδόν ποτέ να μεταφέρει μαθητής «εξωσχολική» γνώση, χωρίς να πει την κοινότοπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση». Πού είναι οι γονείς, πού είναι οι παππούδες; Οι σημερινές γιαγιάδες βλέπουν τα τούρκικα κοπροσήριαλ, παρέα με τα εγγόνια τους και μετά απορούν για την συμπεριφορά τους. (Φοιτητικό σύνθημα: «είμαστε αυτοί που μας έλεγαν οι γονείς μας να μην κάνουμε παρέα»).
Ζούμε σʼ έναν ξεπεσμένο «πολιτισμό», ο οποίος απεχθάνεται τα πολιτιμότερα μέλη του, τα τζιβαϊρικά του, τα παιδιά. Μόνο όμως από τα παιδιά μπορείς να «ταμιεύσεις» (για να χρησιμοποιήσω έναν επίκαιρο όρο) δύο πολυτίμητα σήμερα πράγματα. Αγάπη ανιδιοτελή και προσφορά φιλότιμη.
Νατσιός Δημήτρης
Πηγ:resaltomag
Οι εκδρομές πάντοτε ενθουσιάζουν τους μαθητές. Αν και τα τελευταία χρόνια απαγορεύονται οι ψυχαγωγικές και επιτρέπονται μόνον οι μορφωτικές-διδακτικές, εν τούτοις, τα παιδιά είναι παιδιά και χαίρονται και παιζογελούν, εδραία παιδαγωγική αρχή είναι το «τέρπειν και διδάσκειν», η παιδεία είναι χαρά και τα παιδιά χαρά μεγαλύτερη.
Φέτος στην Εʼ δημοτικού διδασκόμαστε την ιστορία της Νέας Ρώμης-(Βυζαντίου) και συμφωνήσαμε τα δύο τμήματα, 50 περίπου μαθητές, να επισκεφτούμε την όμορη συμβασιλεύουσα -πάλαι ποτέ- πόλη της Θεσσαλονίκης.
Τόποι προορισμού: ο περικαλλής ναός του πολιούχου Αγίου Δημητρίου και το μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.
Όλα εξελίσσονται κατʼ ευχήν, τα παιδιά με κατάνυξη, ευλάβεια και σεβασμό προσκυνούν τον Μυροβλήτη, την υπόγεια κρύπτη, τις άγιες εικόνες. Κατόπιν στο Βυζαντινό Μουσείο, περιεργάζονται τα εκθέματα, διαβάζουν τις εξηγήσεις των προθηκών, συζητούν, ερωτούν, μαθαίνουν, μια πολύχρωμη κυψέλη όλο δροσιά και ζωντάνια. Ως γνωστόν στο μουσείο κυριαρχεί η εικόνα. Ο πολιτισμός της Ρωμηοσύνης είναι άρρηκτα δεμένος με την τέχνη της αγιογραφίας. Είναι η ταυτότητά του.
Σε μία αίθουσα του μουσείου «συναντάμε» μία μάλλον ηλικιωμένη γυναίκα. Αμέσως δείχνει την δυσφορία της, ενοχλείται από την παρουσία των παιδιών. Κάνει παρατηρήσεις, τα μαλώνει, δείχνει την απέχθειά της για την παρουσία τους. Θέλει να πει: «τι δουλειά έχουν παιδιά σε μιά τόσο...ανεβασμένη (αν το λέω καλά) έκθεση;».
Πριν προχωρήσω, μια παρένθεση. Η «ενοχλημένη», μου είπε, αφού ξέρασε δηλητήρια και τα «σχολιά της σχόλια» ότι είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Δασκάλα, δηλαδή, αλλά όχι από εκείνες τις παλιές και πολιές, που έμπαιναν στην τάξη και «γεννούσαν σχολιαρούδια», καμάρι των γονιών τους και της κοινωνίας, αλλά τους αυριανούς κουκουλοφόρους. Είναι ο γνωστός εσμός των επικίνδυνων εκπαιδευτικών που βαπτίζουν την ασχετοσύνη και την σαχλαμάρα τους, «προοδευτική» διδασκαλία.
Σαπίσαμε τα προηγούμενα χρόνια από μια δράκα χαραμοφάηδων συνδικαλιστών, που «κατέβαζαν το κλάδο» (με σπαραγμό ψυχής γράφω τέτοια μπουρδολογήματα) με αίτημα την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών. Ο σκοπός της παιδείας, η μετατροπή του σχολείου σε ΚΕΠ, η αθλιότητα των σχολικών βιβλίων, τα ουσιώδη και σοβαρά, δεν απασχολούσαν τους κηφήνες της ΔΟΕ (Διδασκαλικής Ομοσπονδίας).
Τώρα που μας βρήκε το κακό, παραμένουν στη θέση τους βέβαια, αλλά«απραγέστεροι των βατράχων και αφωνότεροι των ιχθύων».
Ας γυρίσουμε όμως λίγο πίσω στα περασμένα χρόνια, να δούμε κάποιες άλλες δασκάλες, από κείνες που σελάγιζαν ψηλά, στα «κρημνά της αρετής» του Κάλβου.
Στο κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας στην Θεσσαλονίκη, καθώς μπαίνεις δεξιά, άγνωστο στους πολλούς, είναι θαμμένες τέσσερις δασκάλες, τέσσερις ηρωίδες: Η Λίλη Βλάχου, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, η Βελίκα Τράικου και η Αγγελική Φιλιππίδου. Και οι τέσσερις είναι δασκάλες, νέα κορίτσια, που μαρτύρησαν για την Μακεδονία την περίοδο του Αγώνος. Η τελευταία ηρωίδα, η Αγγελική Φιλιππίδου, υπηρετούσε-διακονούσε, το 1906, στην Αγριανή Σερρών. Οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες, επειδή ανασταίνει, στα φοβισμένα σκλαβόπουλα, «ψυχή και Χριστό», θέλουν να την δολοφονήσουν.
Στις 12 Δεκεμβρίου του 1906 οι συμμορίες των Κομιτατζήδων επιτίθενται στο χωριό. Η Αγγελική και ο άντρας της, επίσης δάσκαλος, είναι στο στόχαστρο. Το σπίτι της πολιορκείται. Οι δύο σύζυγοι ατρόμητοι πολεμούν. Μία σφαίρα θρυμματίζει το γόνατο της δασκάλας.
Ξημερώνει ο Θεός και οι Βούγλαροι φεύγουν. Στο χωριό καταφθάνει ο Έλληνας πρόξενος στις Σέρρες Αντώνης Σαχτούρης. Προτείνει στην τραυματισμένη δασκάλα να την μεταφέρουν αμέσως στο νοσοκομείο των Σερρών. Αρνείται. Τον παρακαλεί να την βάλουν επάνω σε φορείο και να σταματούν, για λίγο, σε όλα τα χωριά, που θα διασχίσουν ως τις Σέρρες. Έτσι και έγινε. Την βάζουν οι «αγαθοί» Μακεδόνες σε ένα πρόχειρο φορείο και διαβαίνουν τα χωριά. Σε κάθε πλατεία σταματούν. Η ηρωίδα δασκάλα φωνάζει, νουθετεί, βροντολαλεί το «εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία».
Είναι συγκλονιστική η πορεία της, αιματοβαμμένη. «Το αίμα της στην τραγική εκείνη πορεία σταγόνα-σταγόνα έβαφε τη μακεδονική γη και γινόταν αρραβώνας με την λευτεριά», γράφει η εξαίρετη φιλόλογος-ιστορικός, Αθηνά Τζινίκου στο βιβλίο της «η Μακεδόνισσα στον θρύλο και την ιστορία».
Όταν φτάνει στις Σέρρες, ο κόσμος, ο λαός, σπεύδει δακρυσμένος και της φιλά το χέρι. Μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη. Εκεί αφήνει την τελευταί της πνοή, μπήκε στο Εικονοστάσι του Γένους, αιωνία η μνήμη.
Αυτές ήταν δασκάλες, φως περίλαμπρο, που εμείς τα μεταμοντέρνα απολειφάδια, δεν καταδεχόμαστε ούτε το όνομά τους στα σχολεία-τα νέα, καινά ή ...κενά να δώσουμε.
Εξηγώ. Πριν από 4-5 χρόνια η δία βίου ανοησία και αμάθεια, ζήτησε από τα εκπαιδευτήρια του κράτους να υιοθετήσουν -τιμής ένεκεν- ένα όνομα, «πάνυ ακριβούς», σπουδαίου Έλληνα. Ακούστηκαν και προτάθηκαν διάφορα γελοία και πολλά σοβαρά. (Μέχρι και τον Τσε Γκεβάρα πρότειναν κάποια πολυπολιτισμικά σαπρόφυτα. Λες και δεν έχουμε Καραϊσκάκη ή Παύλο Μελά). Τα ονόματα των τεσσάρων ηρωίδων «διδασκαλισσών» ουδείς τα πρότεινε, ακόμη και εδώ στην Μακεδονία. Ο φόβος της προοδευτικής σαβούρας και λίγδας επισκίαζε τα πάντα.
Ηρωϊσμός... τι είναι αυτό; τρώγεται;
Κλείνει, η παρένθεση, επανέρχομαι στην προλογική διήγηση, στις τσιρίδες και αιτιάσεις της τωρινής δασκάλας, στα παιδιά, τους μαθητές μας. Μεταφέρω φράσεις:
«Δεν ντρέπεστε εσείς οι δάσκαλοι, που αφήνετε τα παιδιά να φέρονται έτσι», «τι τα κουβαλάτε στα μουσεία, αφού δεν φέρονται σωστά». «Είστε απαράδεκτοι» και άλλα τινά.
Σημειώνω. Τα παιδιά, φέρονταν σαν παιδιά. Δεν μπορείς να τα βάλεις φίμωτρο, είναι αδύνατο. Όταν «δραπετεύουν» από την τσιμεντένια θαυμάσια, γεμάτη παιχνίδια και ηλεκτρονικά «καλούδια» φωλιά τους, το άψογο παιδικό δωμάτιο της πολυκατοικίας ή από το τσιμεντένιο κλουβί -που κάποτε το ονομάζαμε «αύλειο χώρο»- ανοίγουν τα φτερά τους, πετούν ψηλά, οι παπαγάλοι γίνονται θαλασσοπούλια που αγναντεύουν το πέλαγος. Τα παιδιά δεν αντέχουν, σεν καταλαβαίνουν τα πρέπει. (Λέει ο Ελύτης: «Να πιάσω το πρέπει από το γιώτα και να το γδάρω μέχρι το –πι»).
Δεν άντεξα την προσβολή. Της είπα το του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αείχλωρον ρηθέν. «Όταν τα μήλα είναι ξινά δεν φταίνε τα μήλα, αλλά οι μηλιές». Μας έρχονται από το σπίτι μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοί και μοναχοκόρες, σατραπίσκοι κακομαθημένοι, και απαιτούν, οι γονείς και κηδεμόνες, να πράξουμε αυτό που δεν κάνουν αυτοί: να γίνουμε γονείς τους.
Επιπροσθέτως η ενοχλημένη «περιεργαζόταν» τις εικόνες -της Παναγίας και του Χριστού- ψιμυθιωμένη ωσάν μούμια και παντελονοφορούσα. Ήταν από αυτά τα παλιμπαιδίζοντα γραϊδια, που «επισκέπτονται» τις εκκλησιές και «προσκυνούν» τις εικόνες, ντυμένες σαν τις εγγονές τους.
Το έχω ξαναγράψει. Είμαι είκοσι τόσα χρόνια δάσκαλος-μάχιμος και όχι συνδικαλιστής-και δεν έχω ακούσει σχεδόν ποτέ να μεταφέρει μαθητής «εξωσχολική» γνώση, χωρίς να πει την κοινότοπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση». Πού είναι οι γονείς, πού είναι οι παππούδες; Οι σημερινές γιαγιάδες βλέπουν τα τούρκικα κοπροσήριαλ, παρέα με τα εγγόνια τους και μετά απορούν για την συμπεριφορά τους. (Φοιτητικό σύνθημα: «είμαστε αυτοί που μας έλεγαν οι γονείς μας να μην κάνουμε παρέα»).
Ζούμε σʼ έναν ξεπεσμένο «πολιτισμό», ο οποίος απεχθάνεται τα πολιτιμότερα μέλη του, τα τζιβαϊρικά του, τα παιδιά. Μόνο όμως από τα παιδιά μπορείς να «ταμιεύσεις» (για να χρησιμοποιήσω έναν επίκαιρο όρο) δύο πολυτίμητα σήμερα πράγματα. Αγάπη ανιδιοτελή και προσφορά φιλότιμη.
Νατσιός Δημήτρης
Πηγ:resaltomag
Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011
ΠΑΡΤΟ ΔΕΞΙΑ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΒΡΕΙΣ
Η «καθεστωτική», η «ενοχική» και η πατριωτική Δεξιά
Στις κρίσιμες στιγμές οι μάσκες πέφτουν και αναδεικνύονται τα πραγματικά πρόσωπα, οι ανομολόγητοι στόχοι, οι αληθινές επιδιώξεις πολιτικών, κομμάτων και οικονομικών συμφερόντων.
Στο χώρο της Αριστεράς υπήρχε και υπάρχει εγγενής πάντα η διάσπαση. Τo ιστορικό πλαίσιο, οι διαφωνίες, τα αμφιλεγόμενα πρόσωπα. Όλα αυτά έχουν αναλυθεί επαρκώς, έχουν γίνει πενηνταράκια.
Η Δεξιά ήταν όμως πάντα κομμάτι του συστήματος. Αν δεν ήταν κυβέρνηση ήταν εν δυνάμει. Άρα πολυσυλλεκτική. Επομένως και κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Στη νικήτρια “εμφυλιακή Δεξιά”, όλα και όλοι μπήκαν στο ίδιο τσουβάλι. Αντιστασιακοί, συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων, ακόμη και πρόσωπα μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ. Συνοδοιπόρος εκείνης της δεξιάς, το «εθνικό κέντρο», με πλήθος νοικοκυραίους, αλλά και τυχοδιώκτες. Ως επακόλουθο της αδελφοκτόνου σύρραξης του εμφυλίου η κρατούσα αντικομμουνιστική αντίληψη θα οδηγήσει σε ακραίες πολλές φορές αποφάσεις και πρακτικές. Αποκορύφωμα της υστερίας θα αποτελέσει το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, οι οποίοι θα προλάβουν το βασιλικό πραξικόπημα των στρατηγών. Έχει χυθεί πολλή μελάνι για το ρόλο του ξένου παράγοντα. Ελάχιστη όμως σημασία έχει δοθεί στους πρόθυμους εγχώριους θύλακες, οι οποίοι και ήταν έτοιμοι να κάνουν πράξη τις ασκήσεις επί χάρτου των ξένων συμφερόντων.
Τα λέμε όλα αυτά διότι και στις σημερινές συνθήκες οικονομικής υποδούλωσης, οι αυτόκλητοι σωτήρες της χώρας, οι πατριδοκάπηλοι, οι φτηνοί ατακαδόροι, οι τηλεμαϊντανοί, οι «αφελείς» νεοφιλελεύθεροι, συναινούν στην εκπαραθύρωση των νέων παιδιών από τη χώρα, στη διάλυση κάθε αξιοπρέπειας των ασθενών στρωμάτων, καταδικάζουν τις επερχόμενες γενιές Ελλήνων στη μιζέρια. Κι όλα αυτά στο όνομα της “εθνικής συνεννόησης”!
Να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους: Εκείνη η “δεξιά” δεν έχει καμία σχέση με την ευρωπαϊκή –πατριωτική –φιλελεύθερη-δημοκρατική –λαϊκή δεξιά, (ας χρησιμοποιήσουμε για συντομία και όχι μόνο τον όρο «πατριωτική»). Αυτή η δεξιά θα οδηγήσει τη χώρα στην αβασίλευτη Δημοκρατία, στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, στη δημοσιονομική σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη: θα κάνει πράξη το «μεταπολιτευτικό θαύμα» στην Ελλάδα. Και ταυτόχρονα θα απολογείται για δεκαετίες για τις ακρότητες, τους θανάτους, τους βασανισμούς της «εμφυλιακής δεξιάς». Κάπως έτσι θα προκύψει η «ενοχική δεξιά».
Η «πατριωτική» δεξιά επιδιώκει την απόλυτη ελευθερία των πολιτών, μέσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Τη στήριξη των αδύναμων, τα δικαιώματα των επερχόμενων γενεών, την ισοπολιτεία. Δίχως κράτος δικαίου, ο φιλελευθερισμός γίνεται απλά η επιβολή του ισχυρότερου.
Η ενοχική δεξιά θα σιωπούσε υπό το βάρος των συμπλεγμάτων της και θα αποδεχόταν την όποια ιλαρή «εθνική λύση». Το κομμάτι αυτό της δεξιάς ακόμη ταλαιπωρείται από τα χρεοκοπημένα νεοφιλελεύθερα «ιδεολογήματα».
Η «εθνοκεντρκή» δεξιά δεν υπέκυψε στους συνεχείς και από κάθε πιθανή και απίθανη πλευρά εκβιασμούς. Η εθνική ανεξαρτησία γι’ αυτήν δεν είναι ιδεολόγημα. Είναι καθημερινή πολιτική πρακτική, πυξίδα και προορισμός ταυτόχρονα. Η Δημοκρατία είναι αδιαπραγμάτευτη. Προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, όχι στη νομή της εξουσίας.
Στις στιγμές μεγάλης πολιτικής έντασης αναδεικνύονται οι μεγάλοι ηγέτες. Οι οποίοι δεν είναι αλάνθαστοι, αλλά είναι αυτοί που σε μία διαπραγμάτευση θα λάβουν το μέγιστο. Κυρίως θα οδηγήσουν τη χώρα στην ομαλότητα, για να κατακτηθούν και πάλι τα αυτονόητα. Δεν έχουν τόσο σημασία τα μέσα, αλλά ο στόχος, που δεν είναι άλλος από ένα νέο ελληνικό θαύμα στη «Νέα Μεταπολίτευση»
Ο Ελληνισμός στη σκέψη της «πατριωτικής δεξιάς» δεν είναι «η κατάθεση της τάδε ή της δείνα δόσης του δανείου», η Ελλάδα δεν είναι μια θλιβερά καθυστερημένη και χρεοκοπημένη επαρχία της Ευρώπης, που χρειάζεται τοποτηρητές, επιτρόπους, τεχνικούς συμβούλους. Η Ευρώπη δεν είναι πακέτα στήριξης και μηχανισμοί διάσωσης. Είναι η «οικογένεια» στην οποία η Ελλάδα ανήκει από «φυσική επιλογή». Ως Έθνος ασφαλώς, όχι ως επαρχία. Όταν όμως διακυβεύεται το μέλλον του Έθνους, οι μεγάλες κατακτήσεις των Ελλήνων, θα ήταν ολέθριο λάθος οι δογματισμοί.
Και ασφαλώς δεν άρχισαν οι «εκπτώσεις». Άρχισε το ξήλωμα του φαύλου «διεθνιστικού» συστήματος ΠΑΣΟΚ, μέσα στις τραγικές συνθήκες που αυτό δημιούργησε. Από τη στιγμή που δρομολόγησαν μόνοι τους, με τις απίστευτες επιλογές τους, τη φυγή τους, δεν έχει κανείς δικαίωμα να τους σταματήσει…
Η «πατριωτική» δεξιά μένει αταλάντευτη στις θέσεις της για μια πατρίδα που: «της Ασίας αν αγγίζει από τη μια, της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά, στον αιθέρα στέκει να και στη θάλασσα μόνη της» (Οδ. Ελύτης, Το Άξιον Εστί).
Μικρός Οδυσσέας
Antinews.gr
Στις κρίσιμες στιγμές οι μάσκες πέφτουν και αναδεικνύονται τα πραγματικά πρόσωπα, οι ανομολόγητοι στόχοι, οι αληθινές επιδιώξεις πολιτικών, κομμάτων και οικονομικών συμφερόντων.
Στο χώρο της Αριστεράς υπήρχε και υπάρχει εγγενής πάντα η διάσπαση. Τo ιστορικό πλαίσιο, οι διαφωνίες, τα αμφιλεγόμενα πρόσωπα. Όλα αυτά έχουν αναλυθεί επαρκώς, έχουν γίνει πενηνταράκια.
Η Δεξιά ήταν όμως πάντα κομμάτι του συστήματος. Αν δεν ήταν κυβέρνηση ήταν εν δυνάμει. Άρα πολυσυλλεκτική. Επομένως και κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Στη νικήτρια “εμφυλιακή Δεξιά”, όλα και όλοι μπήκαν στο ίδιο τσουβάλι. Αντιστασιακοί, συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων, ακόμη και πρόσωπα μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ. Συνοδοιπόρος εκείνης της δεξιάς, το «εθνικό κέντρο», με πλήθος νοικοκυραίους, αλλά και τυχοδιώκτες. Ως επακόλουθο της αδελφοκτόνου σύρραξης του εμφυλίου η κρατούσα αντικομμουνιστική αντίληψη θα οδηγήσει σε ακραίες πολλές φορές αποφάσεις και πρακτικές. Αποκορύφωμα της υστερίας θα αποτελέσει το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, οι οποίοι θα προλάβουν το βασιλικό πραξικόπημα των στρατηγών. Έχει χυθεί πολλή μελάνι για το ρόλο του ξένου παράγοντα. Ελάχιστη όμως σημασία έχει δοθεί στους πρόθυμους εγχώριους θύλακες, οι οποίοι και ήταν έτοιμοι να κάνουν πράξη τις ασκήσεις επί χάρτου των ξένων συμφερόντων.
Τα λέμε όλα αυτά διότι και στις σημερινές συνθήκες οικονομικής υποδούλωσης, οι αυτόκλητοι σωτήρες της χώρας, οι πατριδοκάπηλοι, οι φτηνοί ατακαδόροι, οι τηλεμαϊντανοί, οι «αφελείς» νεοφιλελεύθεροι, συναινούν στην εκπαραθύρωση των νέων παιδιών από τη χώρα, στη διάλυση κάθε αξιοπρέπειας των ασθενών στρωμάτων, καταδικάζουν τις επερχόμενες γενιές Ελλήνων στη μιζέρια. Κι όλα αυτά στο όνομα της “εθνικής συνεννόησης”!
Να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους: Εκείνη η “δεξιά” δεν έχει καμία σχέση με την ευρωπαϊκή –πατριωτική –φιλελεύθερη-δημοκρατική –λαϊκή δεξιά, (ας χρησιμοποιήσουμε για συντομία και όχι μόνο τον όρο «πατριωτική»). Αυτή η δεξιά θα οδηγήσει τη χώρα στην αβασίλευτη Δημοκρατία, στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, στη δημοσιονομική σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη: θα κάνει πράξη το «μεταπολιτευτικό θαύμα» στην Ελλάδα. Και ταυτόχρονα θα απολογείται για δεκαετίες για τις ακρότητες, τους θανάτους, τους βασανισμούς της «εμφυλιακής δεξιάς». Κάπως έτσι θα προκύψει η «ενοχική δεξιά».
Η «πατριωτική» δεξιά επιδιώκει την απόλυτη ελευθερία των πολιτών, μέσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Τη στήριξη των αδύναμων, τα δικαιώματα των επερχόμενων γενεών, την ισοπολιτεία. Δίχως κράτος δικαίου, ο φιλελευθερισμός γίνεται απλά η επιβολή του ισχυρότερου.
Η ενοχική δεξιά θα σιωπούσε υπό το βάρος των συμπλεγμάτων της και θα αποδεχόταν την όποια ιλαρή «εθνική λύση». Το κομμάτι αυτό της δεξιάς ακόμη ταλαιπωρείται από τα χρεοκοπημένα νεοφιλελεύθερα «ιδεολογήματα».
Η «εθνοκεντρκή» δεξιά δεν υπέκυψε στους συνεχείς και από κάθε πιθανή και απίθανη πλευρά εκβιασμούς. Η εθνική ανεξαρτησία γι’ αυτήν δεν είναι ιδεολόγημα. Είναι καθημερινή πολιτική πρακτική, πυξίδα και προορισμός ταυτόχρονα. Η Δημοκρατία είναι αδιαπραγμάτευτη. Προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, όχι στη νομή της εξουσίας.
Στις στιγμές μεγάλης πολιτικής έντασης αναδεικνύονται οι μεγάλοι ηγέτες. Οι οποίοι δεν είναι αλάνθαστοι, αλλά είναι αυτοί που σε μία διαπραγμάτευση θα λάβουν το μέγιστο. Κυρίως θα οδηγήσουν τη χώρα στην ομαλότητα, για να κατακτηθούν και πάλι τα αυτονόητα. Δεν έχουν τόσο σημασία τα μέσα, αλλά ο στόχος, που δεν είναι άλλος από ένα νέο ελληνικό θαύμα στη «Νέα Μεταπολίτευση»
Ο Ελληνισμός στη σκέψη της «πατριωτικής δεξιάς» δεν είναι «η κατάθεση της τάδε ή της δείνα δόσης του δανείου», η Ελλάδα δεν είναι μια θλιβερά καθυστερημένη και χρεοκοπημένη επαρχία της Ευρώπης, που χρειάζεται τοποτηρητές, επιτρόπους, τεχνικούς συμβούλους. Η Ευρώπη δεν είναι πακέτα στήριξης και μηχανισμοί διάσωσης. Είναι η «οικογένεια» στην οποία η Ελλάδα ανήκει από «φυσική επιλογή». Ως Έθνος ασφαλώς, όχι ως επαρχία. Όταν όμως διακυβεύεται το μέλλον του Έθνους, οι μεγάλες κατακτήσεις των Ελλήνων, θα ήταν ολέθριο λάθος οι δογματισμοί.
Και ασφαλώς δεν άρχισαν οι «εκπτώσεις». Άρχισε το ξήλωμα του φαύλου «διεθνιστικού» συστήματος ΠΑΣΟΚ, μέσα στις τραγικές συνθήκες που αυτό δημιούργησε. Από τη στιγμή που δρομολόγησαν μόνοι τους, με τις απίστευτες επιλογές τους, τη φυγή τους, δεν έχει κανείς δικαίωμα να τους σταματήσει…
Η «πατριωτική» δεξιά μένει αταλάντευτη στις θέσεις της για μια πατρίδα που: «της Ασίας αν αγγίζει από τη μια, της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά, στον αιθέρα στέκει να και στη θάλασσα μόνη της» (Οδ. Ελύτης, Το Άξιον Εστί).
Μικρός Οδυσσέας
Antinews.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)